II SA/Wa 1892/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi T. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz skarżącego T. W. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym aktem - na mocy art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 310 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o komisjach lekarskich" – utrzymano w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...], dalej jako "Komisja Rejonowa", z [...] grudnia 2023 r. w sprawie zdolności p. T. W., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", do służby w Straży Pożarnej oraz ustalono, że Funkcjonariusz jest trwale niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ wskazał, że: – analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczej wskazuje na to, że stwierdzone u Funkcjonariusza napady padaczkowe o symptomatologii prostej leczone są Lamotryginą, – padaczka zgodnie z objaśnieniami do § 84 p. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 2035 ze zm.), dalej jako "Rozporządzenie" kwalifikuję się wyłącznie do orzeczenia o kategorii "C" zdolności do służby, – w związku z powyższym - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich - podtrzymano ustalenia dokonane przez organ I. instancji. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: – postępowania: – art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez zaniechanie rozpatrzenia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu Funkcjonariusza; nieodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; – art. 77 § 1 K.p.a., poprzez jego pominięcie; niezebranie materiału dowodowego sprawy - w szczególności kompletnej dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia Funkcjonariusza; – art. 80 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie - brak swobodnej oceny dowodów narusza bezpośrednio interes Funkcjonariusza; – art. 16 K.p.a., poprzez utrzymanie wadliwego orzeczenia organu I. instancji, powołując się na warunki formalne bez analizy zdrowia Funkcjonariusza na dzień wydania decyzji; – materialnego - art. 46 ustawy o komisjach poprzez nierozpatrzenie odwołania w terminie - co skutkowało orzekaniem na podstawie przestarzałej dokumentacji medycznej i naruszeniem zaufania obywatela do organu. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wywodzono, że Funkcjonariusza de facto pozbawiono prawa do zbadania sprawy przez organ II. instancji. Szereg uchybień, których dopuszczono się przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy - powielając orzeczenie Komisji Rejonowej - doprowadził do niekorzystnego dlań rozstrzygnięcia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia - a także orzeczenia I. instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Funkcjonariusza zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Złożono wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – karty wizyty neurologicznej z dnia [...] października 2024 r. - dla wykazania okoliczności opisanych w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym orzeczeniu. W piśmie z [...] maja 2025 r. Funkcjonariusz wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nowej dokumentacji medycznej. W trakcie rozprawy (k. 59) pełnomocnik Funkcjonariusza podkreślał, że kwalifikacja co do stanu zdrowia mocodawcy nie była przeprowadzona w kontekście zadań i obowiązków mu powierzonych. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze i piśmie z [...] maja 2025 r. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Trafne są sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdy chodzi o obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy. Proces dokonywania ustaleń i formułowania konkluzji powinien być odzwierciedlony w uzasadnieniu decyzji. Uchybienie wymaganiu, co do treści uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.) czyni zasadnym zarzut naruszenia przepisów postępowania, wymagających dokonania - przed orzekaniem - prawidłowych ustaleń faktycznych (art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.). Nie jest bowiem możliwa sądowa kontrola legalności orzeczenia, gdy z jego uzasadnienia nie wynikają motywy, jakimi kierował się organ administracji, rozpoznając sprawę. Orzeczenie tego rodzaju w istocie nie poddaje się kontroli sądowej. Dokonywanie z kolei własnych ustaleń przez Sąd, skutkowałoby naruszaniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz reguły badania sprawy w jej istotnych aspektach przez Sąd po rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym. Dopiero rozstrzygnięcie, będące następstwem rozpatrzenia sprawy w dwu instancjach, może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Należy zauważyć, że stosownie do szczegółowych objaśnień do § 84 p. 3 Rozporządzenia, kwalifikacja orzecznicza padaczki powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Wskazać należy, że organ jest zobowiązany odnieść się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich zarzutów i istotnych aspektów sformułowanych w odwołaniu. W bardzo zwięzłym uzasadnieniu podjętego orzeczenia zupełnie nie ustosunkowano się tymczasem do tego, na jakiej podstawie oraz wobec jakich badań i ustaleń faktycznych dokonano oceny zdolności do służby. W rozpoznawanej sprawie, organy orzecznicze obu instancji nie przywołały stosownego materiału dowodowego. Zgodnie z Rozporządzeniem – stwierdzenie padaczki – powinno być poprzedzone leczeniem szpitalnym lub w poradni specjalistycznej. Organy obu instancji nie wskazały, jaką dokumentację miały na względzie. W aktach administracyjnych zamieszczono jedynie konsultację neurologiczną, nie przywołując jej jako dokumentu, stanowiącego podstawę orzekania. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w postępowaniu przed organami obu instancji naruszono art. 7, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie sposób bowiem ocenić, czy diagnoza jest prawidłowa. Za niezasadny należy uznać zarzut - podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika Funkcjonariusza – dotyczący kwalifikacji stanu zdrowia przez pryzmat powierzonych zadań i obowiązków zawodowych Funkcjonariusza. Zgodnie z Rozporządzeniem – ewentualne stwierdzenie padaczki - powoduję trwałą niezdolność do służby, niezależnie od wykonywanych czynności w strukturach jednostki (tak oznaczone literą "C" w kolumnie 8 tabeli). Poza granicami danej sprawy musi pozostać natomiast kwestia ogólnego czasu procedowania przed organem wobec wniosku - trwania postępowania - w tym ewentualnie występującej w nim przewlekłości. Może być to przedmiotem rozważanie wyłącznie w sprawie skargi na przewlekłość postępowania, gdy skutecznie ją wniesiono. Na rozprawie 28 maja 2025 r. oddalono wnioski dowodowe – Sąd nie ma wiedzy medycznej i nie dokonuje samodzielnie oceny stanu zdrowia. Nadto wskazać należy, że zarówno organ jak i Sąd rozpatrują sprawę według stanu udokumentowanego na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia. W takiej sytuacji przedłożone dowody nie mogły zostać uznane za niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości - w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ analogiczną wadliwością dotknięte są orzeczenia wydane w obu instancjach, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego także decyzję z [...] grudnia 2023 r. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 135 i 145 §. 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2631). Poniesiony uzasadniony koszt stanowiło wynagrodzenie pełnomocnika. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.