II SA/Wa 197/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej: "RWKL"), na podstawie skierowania Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] [...] z dnia [...] września 2020 r., po przeprowadzeniu badań i konsultacji specjalistycznych, orzeczeniem z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...] uznała, że M. N. (dalej: "skarżący") jest niezdolny do pełnienia czynnej służby wojskowej, uznała skarżącego za niezdolnego do pełnienia czynnej służby wojskowej w czasie pokoju z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla Terytorialnej Służby Wojskowej (Kategoria Z - Zał. 1 Grupa II). Powyższe orzeczenie zostało wysłane w dniu [...] listopada 2020 r. - jako przesyłka polecona oznaczona Nr [...] - na adres skarżącego wskazany w skierowaniu i - po dwukrotnym awizowaniu- zostało zwrócone do nadawcy - RWKL. W dniu dnia [...] lipca 2021 r. skarżący, drogą elektroniczną, wysłał do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] pismo zatytułowane "zażalenie - wniosek o wydanie orzeczenia". Do pisma dołączony został, skierowany do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], "wniosek o wydanie orzeczenia" (datowany na dzień [...] lipca 2021 r.). Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...] przy piśmie Nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. przesłał pismo skarżącego zatytułowane "Zażalenie - wniosek o wydanie orzeczenia" do Przewodniczącego RWKL. Przewodniczący RWKL przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. Nr [...] przesłał skarżącemu ww. orzeczenie RWKL z dnia [...] listopada 2020 r. informując jednocześnie, że w sprawie doszło do domniemanego doręczenia. Pismem z dnia [...] września 2021 r., skarżący złożył odwołanie podnosząc, że orzeczenie RWKL Nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. otrzymał w dniu [...] sierpnia 2021 r. Przewodniczący RWKL przy piśmie Nr [...] z dnia [...] września 2021 r. przekazał powyższe odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "CWKL"). CWKL postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. Nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021, poz. 735, dalej: "K.p.a.") stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania. M. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie oraz poprzedzające je orzeczenie RWKL nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. wnosząc o ich uchylenie oraz skierowanie sprawy o ustalenie czy niezdolność do służby "ustala się jako pozostającą w związku ze służbą wojskową - do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenia o meritum sprawy". W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że CWKL w pierwszej kolejności powinna wypowiedzieć się na temat przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia RWKL Nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. bowiem z pisma RWKL z dnia [...] sierpnia 2021 wynika, że organ pierwszej instancji uznał sprawę wydania ww. orzeczenia za zakończoną i doręczoną poprzez tzw. "podwójne awizowanie". Skarżący podniósł, że w piśmie z dnia [...] września 2021 r. wskazał, że nie ponosi odpowiedzialności za uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślił, że CWKL wskazała, że ww. pismo uchybia terminowi do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 2020 r., które zdaniem CWKL zostało dostarczone w dniu [...] sierpnia 2021 r., a nie jak twierdzi RWKL, po upływie terminu drugiej awizacji pisma, które zostało wysłane w dniu [...] listopada 2020 r. Zdaniem Skarżącego skoro CWKL przyjmuje, że orzeczenie z dnia [...] listopada 2020 r. zostało dostarczone w dniu [...] sierpnia 2021 r., to RWKL poświadczył nieprawdę w przedmiocie doręczenia orzeczenia w oparciu o tzw. "podwójne awizowanie" orzeczenia wysłanego w dniu [...] listopada 2020 r., czym naruszył prawo, w tym zasadę prawdy obiektywnej i zaufania do organu państwowego oraz celowo wprowadził go w błąd. Skarżący stwierdził, że stanowisko RWKL miało wpływ na termin wysłania jego odwołania. Skarżący zaznaczył, że RWKL w piśmie z dnia [...] listopada 2021 stwierdziła, iż skarżone orzeczenie ma charakter ostateczny, a tym samym nie służyło od niego odwołanie. Podkreślił, że orzeczenie nr [...] z dnia [...].11.2020 r. było jedynie załącznikiem do ww. pisma głównego, a pismo to nie zawierało pouczenia o odwołaniu czy terminie tego odwołania. Zdaniem skarżącego brak stanowiska CWKL w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania sprawia, że postanowienie z dnia [...] listopada 2021 r. narusza art. 134 K.p.a., jak również przepisy art. 7 K.p.a., art 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., bowiem podjęte zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz z pominięciem uwzględnienia słusznego interesu strony. Skarżący zaznaczył, iż na organie ciąży obowiązek doprecyzowania i ustalenia czy wnoszący odwołanie po terminie wnosi o przywrócenie terminu. CWKL nie dokonała takiej czynności. Na marginesie skarżący zaznaczył, że CWKL, w postanowieniu z dnia [...] listopada 2021 r., stwierdzając inny termin uprawniający do odwołania niż określiła to RWKL, przyznała, że skarżący nie uchybił terminowi do odwołania od orzeczenia z dnia [...] listopada 2020 r. W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej oddalenie wskazując, że odwołanie od orzeczenia RWKL zostało złożone w dniu [...] września 2021 r., a więc po upływie terminu przewidzianego na złożenie odwołania, a skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonego aktu w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie narusza w istotny sposób przepisy prawa procesowego, mogący wpłynąć na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli legalności postępowania jest postanowienie CWKL z dnia [...] listopada 2021r. stwierdzające uchybienie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. do wniesienia odwołania przez Skarżącego od orzeczenia RWKL w [...] z dnia [...] listopada 2020r., zaś podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem CWKL, Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od RWKL w [...] [...] gdyż odwołanie od powyższego orzeczenia, które otrzymał w dniu [...] sierpnia 2021r., wysłał do CWKL w dniu [...] września 2021r., a więc po upływie 14 dni od daty otrzymania zaskarżonego orzeczenia. Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżący, podnosząc w szczególności, że zaskarżone postanowienie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami RWKL w [...], która uznała, że orzeczenie tegoż organu z dnia [...] listopada 2020r. zostało stronie dostarczone po upływie terminu drugiej awizacji, a nie – jak twierdzi CWKL – w dniu [...] sierpnia 2021r., co powoduje, że w sprawie naruszono zasady prawdy obiektywnej oraz pominięto słuszny interes strony. Przy tak zakreślonych stanowiskach stron, Sąd w punkcie wyjścia wskazuje, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie zauważyć należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2018r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2018 r., poz. 258 ze zm. – dalej "rozporządzenie"), które stanowiły podstawę do wydania orzeczenia przez RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].11.2020r., jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. Jednak w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. W rozstrzyganej sprawie istotna jest przepis § 22 ust.1. rozporządzenia, z którego wynika, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 – dalej "K.p.a."). Zgodnie z ust.2 tego przepisu odwołanie wnosi się do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia, za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Do orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia stosuje się odpowiednio przepis § 21 (tj. doręcza się żołnierzowi niezawodowemu, a w razie jego śmierci członkowi rodziny, o którym mowa w art. 12 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, a także organowi, który skierował żołnierza niezawodowego do wojskowej komisji lekarskiej), z tym, że orzeczenie to doręcza się również wojskowej komisji lekarskiej, która wydała orzeczenie w pierwszej instancji, wraz z aktami sprawy. W świetle powyższych uregulowań uprawniony jest więc wniosek, że rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym, z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy zatem stronie odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia (§ 22 ust. 1). CWKL w [...] rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 23 ust. 2). Jak już stwierdzono na wstępie, CWKL zaskarżonym postanowieniem stwierdziła uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia RWKL w [...], wskazując, że "(...) orzekany wysłał do CWKL odwołanie od orzeczenia RWKL w [...] w dniu [...].09.2021r., a więc "po upływie 14 dni od daty otrzymania zaskarżonego orzeczenia", które "badany otrzymał w dniu [...].08.2021r." Jak słusznie jednak zauważył Skarżący, powyższe stanowisko CWKL stoi w sprzeczności z ustaleniem RWKL w [...] która w piśmie adresowanym do Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2021r. stwierdziła, że "(...) uznała, iż doszło do domniemanego doręczenia na skutek tzw. podwójnej awizacji" (por. k. 15 akt adm. sprawy). Uzasadniając swoje stanowisko komisja I instancji wywiodła, że ponieważ Skarżący poprzez "brak złożenia oświadczenia o zmianie adresu zamieszkania spowodował, iż wysyłka orzeczenia nastąpiła pod nieaktualny adres". W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nawet jeśli zważy się, że przy powołanym piśmie z dnia [...] sierpnia 2021r. RWKL w [...] przesłano do Skarżącego orzeczenie [...] z dnia [...].11.2021r., to jednak wobec treści zawartej w uzasadnieniu tegoż pisma, iż – zdaniem RWKL w [...] – już wcześniej, tj. po wysłaniu tegoż orzeczenia w dniu [...] listopada 2020r. na adres zamieszkania "doszło do domniemanego doręczenia" orzekanemu przedmiotowego orzeczenia z dnia [...].11.2021r., uznać należy za zarzutami skargi, że organy uchybiły obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na okoliczność daty doręczenia stronie (orzekanemu) orzeczenia organu I instancji. Taki wniosek wzmacnia również okoliczność, że w powołanym wyżej piśmie RWKL w [...] z dnia [...] sierpnia 2021r. nie pouczono w ogóle Skarżącego, że przysługuje mu odwołanie od "ponownie" przesłanego orzeczenia RWKL w [...] [...] z dnia [...].11.2021r. Tymczasem stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a., z uwagi na daleko idące niekorzystne skutki procesowe dla strony, wymaga bezwzględnie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do przekroczenia terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., w przeciwnym bowiem wypadku narusza ono bowiem art. 7 i 77 K.p.a. (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, uw. 13 do art. 134). Prowadząc ustalenia w tym zakresie, organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny. W razie zaś wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla ustaleń w zakresie dopuszczalności odwołania i dochowania terminu, należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a., bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do okoliczności mających wpływ na dopuszczalność odwołania, czy też dochowanie terminu, uznać należy za naruszające zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a. oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). CWKL, w ocenie Sądu, uchybiła temu obowiązkowi i wskazanym przepisom, gdyż całkowicie pominęła okoliczność o fundamentalnym dla sprawy znaczeniu, tj. czy Skarżącemu doręczono sporne orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].11.2021r. w trybie doręczenia zastępczego, jak przyjął to organ I instancji, a jeśli tak, to kiedy, czy też można było przyjąć, a jeśli tak, to dlaczego, że doręczenie to nastąpiło "dopiero" w wyniku "ponownego" doręczenia przedmiotowego orzeczenia z dniem [...].08.2021r. przy piśmie RWKL w [...] z dnia [...] sierpnia 2021r. i to pomimo braku pouczenia, że od załączonego w nim orzeczenia przysługuje stronie odwołanie. Sąd zwraca uwagę, że skarżone postanowienie nie spełnia też wymogów art. 107 § 3 K.p.a., gdyż nie zawiera ani uzasadnienia prawnego, ani faktycznego, w zakresie wyjaśnia powyższych kwestii, przez co naruszono również zasady przekonywania oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji. Zgodnie bowiem z art. 11 K.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Z kolei zasadą wynikającą z art. 8 K.p.a. jest obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie Sądu, Organ nie odniósł się także w ogóle do wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz twierdzeń co do braku winy w tym zakresie, zawartych w piśmie z dnia [...] września 2021r. Sąd zwraca uwagę, że w piśmie tym Skarżący wyraźnie stwierdza, że poprzez kierowanie korespondencji pod właściwy adres, nie otrzymał spornego orzeczenia RWKL w [...] nr [...]z dnia [...].11.2021r. Powyższe ustalenie, z punktu widzenia dyspozycji art. 134 K.p.a. ma istotne znaczenie, gdyż wniesienie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia obliguje organ odwoławczy - co do zasady - do wydania najpierw postanowienia w sprawie przywrócenia terminu, a dopiero po zapadnięciu ostatecznego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, do wydania postanowienie o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu. W przypadku bowiem przywrócenia terminu czynność procesową, dla dokonania której termin został przywrócony, traktuje się tak, jak gdyby była ona dokonana w terminie. Inaczej określając, w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por.: wyrok NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OSK 983/11). Sąd wyjaśnia, że złożenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) po terminie, powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.), czy też z prośbą taką nie wystąpił. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli wraz z odwołaniem (wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, to wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności wniosek ten rozpoznać, a następnie w zależności od oceny okoliczności i przyczyn wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia, bądź to wydać postanowienie, w którym stwierdzi, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, bądź też, także w drodze postanowienia, przywrócić termin do złożenia odwołania i rozpoznać sprawę merytorycznie. Jeśli natomiast wnoszący odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie) nie wystąpił jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do jego złożenia, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (por. np. WSA w Łodzi w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 697/16, dostępne CBOSA nsa.gov.pl) Dodatkowo podkreślić należy, że zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Wskazać także należy, że jeżeli strona wnosi odwołanie po terminie i składa wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, to badanie okoliczności związanych z terminowością odwołania, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje w ramach trybu określonego w art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 134 k.p.a. odnosi się natomiast do sytuacji gdy strona składa odwołanie po terminie, ale nie domaga się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wówczas badanie terminowości odwołania następuje przy zastosowaniu trybu określonego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1490/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 506/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt 1065/16 dostępne CBOSA nsa.gov.pl). Tymczasem, jak to już stwierdzono wcześniej, w przedmiotowej sprawie kwestii tej w ogóle nie rozważono, konsekwencją czego było wydanie postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, które uznać trzeba za przedwczesne. Jeśli zaś organ odwoławczy miał w tym zakresie wątpliwości, tj. czy wniosek taki został złożony, organ odwoławczy winien co najmniej wezwać odwołującego się do złożenia wyjaśnień na tę okoliczność, a więc w szczególności czy pismo Strony z dnia [...] września 2021r. określone jako "odwołanie", zawiera w pkt. 1 również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (por. k. 8 akt adm. sprawy). Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, w ocenie Sądu, z przyczyn wskazanych w nin. uzasadnieniu, zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2021 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zostało wydane z istotnym, bo mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. w szczególności art. 7, akt 77 § 1, art. 80 K.p.a., gdyż podjęte zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, brakiem wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z punktu widzenia możliwości zastosowania przepisu art. 134 K.p.a. oraz z pominięciem uwzględnienia słusznego interesu strony. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. obowiązany był uchylić zaskarżone postanowienie. Organ ponownie rozpoznając sprawę na podstawie art. 153 P.p.s.a związany jest poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu nin. wyroku, co oznacza, że w pierwszej kolejności winien zbadać kiedy i w jakim trybie doręczono Skarżącemu sporne orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].11.2021r. Następnie, jeśli Organ uzna, że Skarżący w istocie uchybił terminowi do wniesienia odwołania winien odnieść się do wniosku odwołania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a jeśli uzna, że na tym tle są wątpliwości, winien zwrócić się o ich wyjaśnienie do Skarżącego. W przypadku ustaleń pozytywnych w tym zakresie, CWKL winien rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu i w zależności od podjętego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia albo stwierdzi uchybienie terminu do wniesienia odwołania, albo przystąpi do merytorycznego rozpoznania odwołania Skarżącego.