II SA/Wa 3113/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji oraz ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą postanawia: odrzucić skargę.

T. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] marca 2021 r. (nr [...]), którym organ na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.) utrzymał w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. (nr [...]). Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w dniu [...] lipca 2020 r. skierował skarżącego (zwolnionego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2016 r.) na badania, celem uznania go za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku oraz braku związku inwalidztwa ze służbą. Orzeczenia ustalające stopień inwalidztwa, czy jego związek ze służbą czy wypadkiem dla celów emerytalno-rentowych nie podlegają natomiast kognicji sądów administracyjnych, a są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach emerytalno-rentowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że z przepisów ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze, dotyczy zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, drugie: ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej może wiec dotyczyć zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, ale również ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Trzeba dodać, że orzeczenia w przedmiocie ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą czy stopnia inwalidztwa są poddawane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniach o świadczenia przysługujące z tego tytułu (odszkodowania, renty, emerytury). Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie w tym zakresie (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt sprawy, należy stwierdzić, że będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane na skutek skierowania wystosowanego do komisji lekarskiej przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA. Orzeczenie to nie dotyczy ustalenia kategorii zdolności do służby ani kandydata ani funkcjonariusza w celu oceny, czy jest on zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Skarżący nie został poddany badaniu jako kandydat do służby, nie został poddany badaniu także jako funkcjonariusz pełniący służbę. Skarżący służby nie pełni, nie zajmuje żadnego stanowiska, jest byłym funkcjonariuszem (zwolniony ze służby z dniem [...] sierpnia 2016 r.). Skoro zaskarżone orzeczenie dotyczy ustalenia stopnia inwalidztwa skarżącego, to z tego co już powiedziano, wynika, że skarga na to orzeczenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.