II SA/Wa 967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. R., T. R., H. R., L. R. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę

Przedmiotem skargi M. R., T. R., H. R. oraz L. R. (dalej: "Skarżący") jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: "Zarząd Dzielnicy", "organ") z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Z akt sprawy wynika, że M. R. wraz z mężem T. R., synami L. R. i H. R. oraz małoletnimi córkami L. R. i J. R. w dniu [...] stycznia 2024 r. złożyli do Urzędu Dzielnicy [...] wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Zawnioskowali o najem (innego niż zamieszkiwany) lokalu z pełnym wyposażeniem technicznym (centralnym ogrzewaniem, windą), ewentualnie położonego na II piętrze. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że rodzina prowadzi 6-osobowe gospodarstwo domowe. Zajmowane mieszkanie komunalne położone przy ul. [...] jest zagrzybione, co ma wpływ na stan zdrowia lokatorów. Zaznaczono, że M. R. ma schorzenie tarczycy, T. R. choruje na astmę oskrzelową. Córka J. posiada orzeczenie o niepełnosprawności intelektualnej w stopniu lekkim, a córka L. orzeczenie o niepełnosprawności w związku z zagrożeniem niedostosowania społecznego. Córki powinny zatem przebywać w oddzielnym pomieszczeniu, również z powodu ciągłych kłótni z dorosłymi braćmi. Powołaną na wstępie uchwałą Zarząd Dzielnicy rozstrzygnął, że Skarżący nie zostają zakwalifikowani do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały organ powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów [...] Biuletynie Informacji Publicznej [...] oraz, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Podstawę prawną uchwały stanowił § 6 pkt 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008 w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008", oraz § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 lit. f, § 7 ust. 2 pkt 12, § 18 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 8 Uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019". W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że najemcami lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] byli M. R. i T. R. wraz z małoletnimi dziećmi: H., L. J. i L. - na podstawie umowy socjalnego najmu lokalu na czas oznaczony (na okres 5 lat) do dnia [...] grudnia 2023 r. Skierowanie do zawarcia umowy zostało wydane w ramach realizacji wyroku Sądu z prawem do lokalu socjalnego. Powyższy lokal składa się z 2 pokoi, kuchni, łazienki, wc i przedpokoju o powierzchni użytkowej - 59,67 m2, w tym powierzchni mieszkalnej - 35,25 m2. Lokal jest wyposażony w instalację elektryczną, wodnokanalizacyjną i gazową. Organ wskazał, że M. R. posiada zaświadczenie lekarskie informujące o przebytym leczeniu onkologicznym oraz niedoczynności tarczycy, zaś T. R. na rozpoznaną astmę oskrzelową. Źródłem utrzymania Skarżących jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę M. R. na ½ etatu oraz z umowy zlecenia H. R.. T. R. oświadczył, że w badanym okresie nie pracował i pozostawał na utrzymaniu żony. Średni, miesięczny dochód w 6-osobowym gospodarstwie domowym w badanym okresie 12 miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023r., zgodnie ze złożoną deklaracją, wynosił 6.668,84 zł. Organ wskazał, że w myśl § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 lit. f uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2009 r. nr XXIII/669/2019 wskaźnik 80% dla 6-osobowego gospodarstwa domowego, tj. 20.183,01 zł, kwalifikujący do najmu lokalu na czas nieoznaczony, nie został przekroczony. Zaznaczył, że Skarżący byli eksmitowani wyrokiem Sądu z adresu ul. [...] w [...]. Zgodnie z pismem Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2024 r. na koncie finansowym ww. lokalu występuje zadłużenie w kwocie 97.241,74 zł, a Skarżący nie zawarli umowy o spłacie zadłużenia. Wobec Skarżących prowadzone jest postępowanie komornicze w celu odzyskania należności. Na koncie obecnie zajmowanego lokalu nie widnieją zaległości. Organ wskazał również, że T. R. i odziedziczył w spadku po matce – K. M. udział we własnościowym lokalu mieszkalnym, który zbył wraz z pozostałymi współwłaścicielami w 2018 r. za kwotę 120.000 zł. Kwotę 104.000 zł darował synowi H. R. Zgodnie natomiast z § 32 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2009 r. nr XXIII/669/2019 podstawą odmowy zakwalifikowania wniosku do udzielenia pomocy mieszkaniowej może być rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku przez wnioskodawcę nieruchomością (...), która pozwoliłaby na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Organ zaznaczył, że w dniu [...] marca 2024 r. przeprowadzona została wizja lokalowa, w czasie której potwierdzono warunki mieszkaniowe Skarżących. Stwierdzono, że lokal jest zadbany, użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Końcowo organ wskazał, że Komisja mieszkaniowa w dniu [...] kwietnia 2024 r. zaopiniowała wniosek negatywnie. Uwzględniając powyższe organ rozstrzygnął jak w sentencji. Pismem z dnia 27 maja 2024 r. M. R., T. R., H. R. oraz L. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę zarzucając naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 752), dalej: "k.p.a.", poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, poprzez zaniechanie przesłuchania Skarżących. W związku z powyższym Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...]. W uzasadnieniu Skargi podniesiono, że organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy stwierdzając, że doszło do rozporządzenia środkami na zakup mieszkania. Powołano się na przepis § 7 ust. 4 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019, który stanowi, że jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust. 1, tj. kryterium metrażowego. Wskazano przy tym, że organ nie podjął nawet próby wnikliwego przeanalizowania warunków mieszkaniowych i sytuacji życiowej Skarżących dopuszczając się tym samym rażącego zaniedbania swoich obowiązków oraz naruszenia praw Skarżących. Podniesiono również, że orzecznictwo sądowe nie dopuszcza odmowy przyznania lokalu socjalnego z przyczyn innych aniżeli niespełnienie kryterium dochodowego oraz posiadanie tytułu najmu do innego lokalu mieszkalnego. Warunki przyznawania lokali socjalnych określa ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725 ze zm.), która określa jedynie dwa kryteria udzielania pomocy mieszkaniowej w postaci najmu socjalnego: brak tytułu prawnego do innego lokalu i spełnianie kryterium dochodowego. Wprowadzanie przez Zarząd Dzielnicy innych wymogów i kryteriów jest więc niezgodne z przepisami ww. ustawy. Zaznaczono również, że Skarżący mają pod swoją opieką małoletnie dzieci i konstytucyjnym obowiązkiem Gminy, wynikającym wprost z art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest zapewnienie realizacji jej potrzeb mieszkaniowych, czego organ uporczywie odmawia. Przepisy uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 muszą pozostawać w zgodzie z Konstytucją RP i wywodzić się z ustawy o ochronie praw lokatorów (...). Nie można stosować procedur krzywdzących dla obywatela poprzez odmowę zaspokojenia uzasadnionych i chronionych prawem potrzeb mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40, ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Uchwała Zarządu Dzielnicy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę̨ na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność́ tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów jest dopuszczalna, jednak nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 4 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Stosownie natomiast do § 18 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, poza przypadkami wskazanymi w § 4, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była najemcą zajmowanego lokalu i nieprzerwanie zamieszkuje w lokalu Miasta, m.in. w sytuacji, gdy upłynął okres na jaki zawarta była umowa. Z akt sprawy wynika, że okres zawarcia umowy socjalnego najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] upłynął w dniu 17 grudnia 2023 r. Skierowanie do zawarcia ww. umowy najmu wynikało z realizacji wyroku Sądu orzekającego eksmisję z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] z prawem do lokalu socjalnego. Kryteria udzielenia pomocy mieszkaniowej określają przepisy § 5 (kryterium dochodowe) oraz § 7 (kryterium metrażowe) uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. uchwały łączny dochód uprawniający do uzyskania pomocy mieszkaniowej nie może przekraczać iloczynu wartości, o której mowa w art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowym wsparciu oraz odpowiedniej wartości procentowej, o której mowa w ust. 2. Wartość procentowa, o której mowa w ust. 1, wynosi 80% m.in. w przypadku, gdy wnioskodawca ubiega się o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu na podstawie § 18 (ust. 2 pkt 4 lit. f). Stosownie do § 5 ust. 3 uchwały o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego, z wyłączeniem § 12 ust. 1 pkt 4, 5, § 13 ust. 1, § 25 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z zastrzeżeniem ust. 3a. Natomiast w myśl § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 12 ww. uchwały przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-6, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu wynosi nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Warunek określony w ust. 1 nie dotyczy osób, z którymi umowy najmu zawierane są na podstawie § 18. Uwzględniając powyższe przepisy organ prawidłowo ustalił, że Skarżący zostali zwolnieni z kryterium metrażowego z powodu ubiegania się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały. Z tego względu w sprawie nie miał zastosowania § 7 ust. 4 uchwały, zgodnie z którym jeżeli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust. 1 i 3. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył ww. przepisu. Jednocześnie organ trafnie stwierdził, że według stanu na datę wydania zaskarżonej uchwały Skarżący spełniają kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy mieszkaniowej w formie zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony. Źródło utrzymania Skarżących stanowiły bowiem środki pozyskiwane z zatrudnienia M. R. na ½ etatu oraz z umowy zlecenia H. R.. T. R. oświadczył, że w badanym okresie nie pracował i pozostawał na utrzymaniu żony. Średni miesięczny dochód w 6-osobowym gospodarstwie domowym w badanym okresie 12 miesięcy, tj. od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023r., zgodnie ze złożoną deklaracją, wynosił 6.668,84 zł. O odmowie zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu zadecydowały okoliczności ustalone przez organ w toku postępowania, a mające znaczenie w świetle przepisów § 32 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Zgodnie z § 32 ust. 1 pkt 5 ww. uchwały wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku lub przed dniem podjęcia uchwały, o której mowa w § 41 ust. 1, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, które pozwoliłyby na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu. Nadto, w myśl § 32 ust. 8 uchwały podstawą odmowy zakwalifikowania wniosku do udzielenia pomocy mieszkaniowej może być potwierdzenie nieprawdy w złożonych oświadczeniach i dokumentach, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 1 oraz niezłożenie dokumentów i oświadczeń w wyznaczonym terminie określonym na podstawie § 31 ust. 1a. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że Skarżący zostali eksmitowani wyrokiem Sądu z lokalu położonego przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z pismem Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] z dnia 28 marca 2024 r. na koncie finansowym ww. lokalu występuje zadłużenie w kwocie 97.241,74 zł. Według stanu na datę wydania zaskarżonej uchwały Skarżący nie zawarli umowy o spłatę zadłużenia bądź rozłożenia na raty. Wobec Skarżących prowadzone jest postępowanie komornicze w celu odzyskania ww. należności. Z pisma z dnia 15 maja 2024 r. skierowanego do Skarbnika [...] (załącznik do skargi) wynika, że Skarżąca po otrzymaniu rozstrzygnięcia Zarządu Dzielnicy [...] w sprawie niezakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej złożyła wniosek o rozłożenie zadłużenia na raty. Okoliczność ta nie może mieć jednak istotnego znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy, bowiem Sąd kontroluje zaskarżoną uchwałę według stanu faktycznego istniejącego w dacie jej podjęcia. Na datę podjęcia uchwały umowa o rozłożenie zadłużenia na raty nie została zawarta. I jakkolwiek na koncie obecnie zajmowanego lokalu (przy ul. [...] w [...]) nie widnieją zaległości, to jednak zgodzić należy się z organem, że fakt zadłużenia poprzednio zamieszkiwanego lokalu na tak znaczną kwotę mógł stanowić, w myśl § 32 ust. 8 ww. uchwały, negatywną przesłankę rozpatrzenia wniosku. W toku przeprowadzonej analizy organ ustalił również, że T. R. odziedziczył po zmarłej matce – K. M., udział we własnościowym lokalu mieszkalnym, który zbył wraz z pozostałymi współwłaścicielami w lutym 2018 r. za kwotę 120.000,00 zł. Kwotę 104.000,00 zł Skarżący przekazał jako darowiznę na rzecz syna H.. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w treści aktu notarialnego podpisanego w dniu [...] grudnia 2017 r. (Repertorium [...] nr [...]) oraz umowy darowizny z dnia [...] lutego 2018 r. W sprawie znajduje zatem zastosowanie § 32 ust. 1 pkt 5 ww. uchwały, bowiem rozporządzenie udziałem w ww. nieruchomości miało miejsce w okresie ostatnich 7 lat przed datą złożenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Bez istotnego znaczenia pozostaje w tym względzie argumentacja skargi, iż M. R. i T. R. w lutym 2018 r. nie pozostawali w związku małżeńskim (małżeństwo zostało zawarte w dniu [...] września 2018 r.). Istotna jest bowiem okoliczność, że Skarżący prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. Potwierdza to, jak zauważył organ w odpowiedzi na skargę, wyrok Sądu dla [...] z dnia [...] maja 2015 r. (sygn. akt [...]) orzekający eksmisję z prawem do lokalu socjalnego dla wszystkich Skarżących oraz małoletnich córek. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi. Organ poczynił bowiem w sprawie niezbędne ustalenia faktyczne i poddał wnikliwej analizie wniosek Skarżących stosownie do obowiązków wynikających z § 32 uchwały. Podejmując zaskarżoną uchwałę na postawie przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 organ działał w granicach prawa, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Podjęte rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności ani arbitralności, co prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skargi. W sprawie nie miały zastosowania reguły postępowania dowodowego określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało również podjęte w formie decyzji administracyjnej. Z tego względu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art 107 § 3 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Na marginesie już tylko Sąd zauważa, że w niniejszym postepowaniu ocenie podlegała wyłącznie zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy z dnia [...] kwietnia 2024r. odmawiająca zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem (innego) lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu. Sąd nie oceniał natomiast kwestii ewentualnego, dalszego zamieszkiwania Skarżących w lokalu przy ul. [...] w [...]. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.