II SA/Wr 154/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skarg Ł. G. i M. G. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego obszar w obrębie R., przylegający do Parku [...], znajdujący się pomiędzy rzeką O. a granicą miasta O. z gminą O. (obręb B.) w O. postanawia: I. odrzucić skargi; II. zwrócić skarżącemu Ł. G. uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: sto złotych); III. zwrócić skarżącemu M. G. uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: sto złotych).

Pismem z dnia 28 stycznia 2026 r. Ł. G. i M. G. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wnieśli – w ramach jednego pisma – skargi na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego obszar w obrębie R., przylegający do Parku [...], znajdujący się pomiędzy rzeką O. a granicą miasta O. z gminą O. (obręb B.) w O. Jak wynika z treści skargi oraz dołączonych do niej dokumentów skarżący Ł. G. jest właścicielem nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą nr [...], składającej się z działek gruntu: nr [...], [...], [...], [...], [...], położonej obręb [...] R., przy ul. [...] nr [...] w O. Z kolei skarżąca M. G. jest właścicielką nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu nr [...] położonej obręb [...] R., przy ul. [...] w O. W odpowiedzi organ wniósł o: odrzucenie skarg ze względu na fakt, że w sprawie zachodzi podstawa do ich odrzucenia tj. res iudicata, względnie o ich oddalenie. Sąd z urzędu posiada informację, że: prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 339/25 tut. Sąd oddalił w całości skargę M. G. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego obszar w obrębie R., przylegający do Parku [...], znajdujący się pomiędzy rzeką O. a granicą miasta O. z gminą O. (obręb B.) w O. oraz wyrokiem z dnia 30 października 2025 r. tut. Sąd po rozpoznaniu skargi Ł. G. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego obszar w obrębie R., przylegający do Parku [...], znajdujący się pomiędzy rzeką O. a granicą miasta O. z gminą O. (obręb B.) w O. w pkt. I stwierdził nieważność § 3 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały w części co do § 3 ust. 1 pkt 4 w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], AM-[...], obręb [...] R., położonych przy ul. [...] nr [...] w O. oraz co do załącznika graficznego do tekstu planu w tym zakresie; w pkt. II zasadził na rzecz strony skarżącego Ł. G. zwrot kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargi podlegały odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika wprost, że w ujęciu tego przepisu powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa i tożsamość podmiotowa (por. A. Kabat, komentarz do art. 58 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024). W okolicznościach sprawy skarga M. G. podlegała odrzuceniu z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata). Należy bowiem podkreślić, że wyrokiem z dnia 30 października 2025 r., wydanym w sprawie II SA/Wr 339/25, tutejszy Sąd oddalił skargę M. G. w całości. W rezultacie stwierdzić należy, że pomiędzy sprawami (II SA/Wr 154/26 – w zakresie skargi M. G. i II SA/Wr 339/25) zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak również tożsamość przedmiotowa. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej oraz przedmiotowej skargi jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg w tym samym przedmiocie. Z przywołanych powyżej względów skargę M. G. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Natomiast w odniesieniu do skargi Ł. G. ze względu na fakt, że sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens). Wyjaśnić bowiem przyjdzie, że stan zawisłości sprawy, która rozpoczyna się z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, trwa aż do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie. Dopiero przystąpienie przez sąd do merytorycznej oceny skargi legitymuje sąd do odrzucenia skargi później wniesionej przez ten sam podmiot, w tym samym przedmiocie (postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 1509/12, publ. CBOSA). W okolicznościach sprawy należy podkreślić, że pomiędzy sprawami (II SA/Wr 154/26 w zakresie skargi Ł. G. i II SA/Wr 361/25) zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak również tożsamość przedmiotowa. Co jednak najistotniejsze, w okolicznościach sprawy, skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 361/25 nie została prawomocnie zakończona. Wyrok Sądu pierwszej instancji w tej sprawie został bowiem zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjny i oczekuje na rozpoznanie. Tym samym Sąd nie mógł rozpoznać kolejnej skargi. Z uwagi zatem na fakt, że sprawa objęta skargą Ł. G. jest już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 361/25, to niedopuszczalne jest prowadzenie i rozpoznanie kolejnej skargi tego samego skarżącego, dotyczącej tego samego organu i tego samego przedmiotu. Z przywołanych powyżej względów również skargę Ł. G. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Sąd orzekł o zwrocie uiszczonych wpisów od skarg na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.