II SA/Wr 731/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. w przedmiocie wezwania do dobrowolnego dokonania zapłaty postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 12 października 2012 r. (data wpływu do Sądu: 15 października 2013 r.) Z. N. (dalej: skarżący) wniósł zażalenie na wezwanie o zapłaty Zakładu Utylizacji i Odpadów Komunalnych ,,I." Sp. z o.o. z siedzibą w L. Na uzasadnienie swojego żądania skarżący podał, że składa zażalenie na znacznie spóźnione i nie określające rodzaju wykonanej usługi wezwanie do zapłaty w trybie nagłym kwoty 436,57 zł. W ocenie skarżącego wezwanie do dobrowolnego dokonania zapłaty ma formę decyzji administracyjnej wszelako pozbawionej pouczenia o terminie i sposobie wniesienia zażalenia i wzywającej zainteresowaną osobę do stawiennictwa w celu wyjaśnienia sprawy, ale dopiero po opłaceniu wymienionej należności. Zdaniem skarżącego wezwanie jest rażąco sprzeczne z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, który przewiduje postępowanie przeddecyzyjne, uzgodnienie stanowisk stron, ich racji jak np. rozłożenie płatności na raty, wydłużenie terminu ich spłaty z 3 do 7 a nawet 10-20 dni, obniżenie stawki miesięcznej z 16 do 10 złotych, udzielenie ulgi, a nawet zwolnienie z płatności z powodu ponoszenia przez dłużnika kosztów prowadzenia punktu schroniskowego na kilka sztuk inwentarza, co w jakimś stopniu jest pokrewne szeroko rozumianej problematyce ekologicznej i środowiskowej. W dalszej części skargi jej autor wskazuje, że zaskarżone wezwanie (decyzja) jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą pomocniczości i solidarności jak również rzetelności i sprawności działania instytucji publicznych, gdyż trudno, za rzetelność uznać prawie dwuletnią zwłokę wierzyciela w przesłaniu mu zaskarżonego wezwania z 3 października 2013 r.. Wierzyciel był ustawowo zobowiązany do przesłania skarżącemu w styczniu 2012 r. stosownego upomnienia o powstałym długu za usługę ,,wywozowo śmieciową" w wysokości 75 złotych. Opóźnienie w spełnieniu świadczenia, a tym samym w narastaniu długu ponad możliwości płatnicze dłużnika-rencisty oraz wezwanie do zapłaty kwoty 436,57 złotych w całości w ciągu 3 dni jest następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności w rozumieniu art. 476 kc, który dodatkowo za uchybienie zwłoki uznaje świadome niespełnienie świadczenia przez dłużnika, co nie zachodzi, gdyż pierwotną świadomą zwłoką było nieprzesłanie upomnienia. Skarżący uzasadniając skargę podniósł nadto okoliczności wskazujące jego zdaniem na bezduszność i znieczulicę ,,przedsiębiorstwa śmieciowego" żądając wezwania jego dyrektora do Sądu w celu wyjaśnienia braku interwencji na wezwania i monity skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ dotyczy sprawy nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z analizy przytoczonych przepisów prawa wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - jako organ wymiaru sprawiedliwości - nie jest właściwy w sprawie wezwania do dokonania zapłaty. Załączone do skargi kopie dokumentów w postaci faktur i wezwania do zapłaty wskazują, iż zobowiązanie istniejące pomiędzy skarżącym a Zakładem Utylizacji Odpadów Komunalnych ,,I." Sp. z o.o. swoje źródło ma w stosunku cywilnoprawnym. Z pouczenia zamieszczonego w wezwaniu wynika, że w przypadku nieuiszczenia przedmiotowej kwoty w terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania windykacyjnego. Skoro zatem wezwanie do zapłaty wynika ze stosunku cywilnoprawnego ewentualne roszczenia skarżącego należy wywodzić również w trybie cywilnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego wezwanie do zapłaty nie stanowi decyzji administracyjnej (pozbawionej pouczenia o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia). Zdaniem Sądu skarga w rozpoznawanej obecnie sprawie (nawet nazwana przez wnoszącego "zażaleniem"), nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.