II SAB/Gl 16/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność prezydenta Miasta C. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 8 marca 2019 r. S. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta C. (dalej: organ) wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu [...] r. o godz. 1232 pracownicy Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. kontrolujący opłaty w strefie płatnego parkowania stwierdzili brak opłaconego postoju pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Z uwagi na fakt, że w samochodzie widoczny był bilet parkingowy ważny do godz. 1054 wystawione zostało wezwanie do uiszczenia dodatkowej opłaty za nieopłacony postój pojazdu. Dalej organ podniósł, że zgodnie z rozdziałem V § 5 pkt 4 uchwały nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie ustaleń strefy płatnego parkowania, wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta C. (dalej: uchwała) parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania w czasie dłuższym niż czas określony na bilecie parkingowym, traktowane jest jako parkowanie bez opłaty. Organ wskazał, że pomimo upomnienia skarżący nie uregulował należności, w związku z czym Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. w dniu [...] r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i przekazał go, celem prowadzenia egzekucji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z.. W dniu [...] r. S. K. przekazał na konto Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. należność w kwocie 58,80 zł, w związku z czym wycofano tytuł wykonawczy. W tytule przelewu podano "opłata dodatkowa za rzekome nieuiszczenie opłaty za parkowanie w dniu [...] r. Wnoszę o zwrot kwoty 58,80 zł". Ponadto organ stwierdził, że w dniu 22 marca 2018 r. za pośrednictwem maila skarżący ponowił wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a jednocześnie złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C.. Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznało ponaglenie za uzasadnione. W związku z powyższym Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. pismem nr [...] przedstawił skarżącemu szczegółowo swoje stanowisko w sprawie informując, że nadpłata nie została stwierdzona, a tym samym zwrot środków jest nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd bada, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego, a wiec czy jest dopuszczalna. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 20018 r. poz. 149 i 650) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650 723,1000 i 1039) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przenosząc powyższą regulacje na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy przywołać art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową (art. 13 f ust. 1 cyt. ustawy). Wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania określa rada gminy, nie może ona jednak przekroczyć 50 zł (ust. 2 tego przepisu). Jest ona pobierana przez zarząd drogi, a w przypadku jego braku przez zarządcę drogi (ust.3). Opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40 d ust.2 ustawy o drogach publicznych). Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowi zatem art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 40d ust. 2 tej ustawy. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega ona przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi do wniosku, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa, a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61; postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn.. akt I OSK 11963/14- dostępne w bazie orzeczeń CBOS). Możliwość obrony swych interesów przez zobowiązanego powstaje zatem dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Skoro wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, to również nie jest dopuszczalne składanie skargi na bezczynność w sprawie zwrotu nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Tym samym zasadnie o przedmiocie złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania skarżący został poinformowany pismem działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. z dnia [...] r. W tym względzie Sąd nie podziela stanowisko SKO w C. zawartego w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] , że w przedmiocie złożonego wniosku Prezydent Miasta C. powinien zająć stanowisko w formie procesowej. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.