II SAB/Ke 140/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie rozpatrzenia pisma z 10 maja 2026 r. postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 15 czerwca 2026 r. M. P. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. , z związku z brakiem odpowiedzi na pismo z 10 maja 2025 r. zawierające żądanie przesłania decyzji dotyczącej przyznania zasiłku celowego na okres od kwietnia do czerwca 2025 r. oraz podania danych personalnych osób, które 5 i 9 maja i w trakcie 4 rozmów telefonicznych podały nieprawdziwe dane dotyczące przyznania zasiłku, daty wpływu dokumentów z MOPR Kielce, sposobu doręczenia decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że 13 maja 2026 r. z Urzędu Gminy w N. , zgodnie z właściwością, zostało przekazane do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. pismo skarżącego dotyczące przesłania decyzji w sprawie zasiłku celowego na okres od kwietnia do czerwca 2026 r. Ośrodek 19 maja 2025 r. przesłał odpowiedź na ww. pismo poprzez e-Doręczenia. Z pisma tego wynika, że decyzja administracyjna dotycząca przyznania zasiłku celowego została wysłana skarżącemu 13 maja 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczenia. Skarżący został poinformowany, że zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych nie jest możliwe przekazanie danych personalnych pracowników udzielających informacji telefonicznych bez odpowiednich podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest zatem dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc polega na niewydaniu aktu lub niepodjęciu czynności określonej w tych przepisach, ewentualnie na przewlekłości w tym zakresie. Skarga na bezczynność lub przewlekłość organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność lub przewlekłość przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (art. 3 § 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca organowi bezczynność w rozpatrzeniu jego pisma z 10 maja 2026 r. zawierającego m.in. żądanie przesłania decyzji dotyczącej przyznania zasiłku celowego na okres od kwietnia do czerwca 2025 r. Z wyjaśnień organu wynika, ze taka decyzja została skarżącemu wysłana 13 maja 2026 r. Natomiast skarga została złożona 15 czerwca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, podjętej w składzie 7 sędziów, wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania). Ponadto NSA w uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21, przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W obu przywołanych uchwałach jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ był bezczynny (ewentualnie prowadził postępowanie w sposób przewlekły). Stanowisko wyrażone w obu przywołanych wyżej uchwałach Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że na datę wniesienia skargi – 15 czerwca 2026 r. – Kierownik GOPS w N. nie był bezczynny w zakresie wydania decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, gdyż 13 maja 2026 r. przesłał decyzję przyznającą żądane świadczenie. Z kolei żądanie podania danych personalnych pracowników udzielających skarżącemu informacji nie należy do żadnej kategorii spraw mieszczących się w zakresie objętym kognicją sądu administracyjnego, gdyż brak jest przepisu prawa zobowiązującego organ do wydania określonego aktu (decyzji, postanowienia) lub podjęcia czynności administracyjnej w sprawie indywidualnej. Skarga nie dotyczy więc sytuacji, w której organ działając w odpowiedzi na zawarte w piśmie z 10 maja 2026 r. żądanie dotyczące podania danych personalnych pracowników zobowiązany był do wydania decyzji, postanowienia lub do dokonania określonej czynności kształtującej prawa i obowiązki skarżącego i z tego ustawowego obowiązku nie wywiązał się w określonym terminie. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1) lub jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wskazane w pkt. 1-5 (pkt 6).