II SAB/Ke 48/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. L. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody Świętokrzyskiego do rozpatrzenia wniosku G. L. z dnia 22 października 2024 r.; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz G. L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 6 marca 2026 r. G. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego oraz opieszałość organu (przewlekłość). Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniósł o: – zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; – przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od organu sumy pieniężnej w kwocie 6.000 zł; – zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa; – rozważenie zawieszenia niniejszego postępowania, na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny skargi z 9 września 2024 r. o sygn. TS 176/24 oraz zapytania skierowanego przez WSA w Gliwicach do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (C-254/25) w sprawie o sygnaturze II SAB/Gl 19/25. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy 22 października 2024 r. W dniu 14 lutego 2026 r. wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu I instancji. Do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie rozpoznał wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Z daleko idącej ostrożności skarżący wskazał, że gdyby organ powoływał się na okoliczność wydania decyzji bez jej doręczenia, to stanowisko to jest bezzasadne. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że nie można odmówić merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność tylko dlatego, że po jej wniesieniu organ wydał decyzję, lecz nie została ona jeszcze doręczona stronie. Taka wykładnia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest niezgodna z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucją RP. Skarżący podniósł w szczególności, że zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Podkreślił również, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, zatem organ był związany wskazanym 60-dniowym terminem załatwienia sprawy. Odnosząc się do zarzutu bezczynności i przewlekłości skarżący wskazał, że organ naruszył wynikające z art. 7, art. 12, art. 35, art. 36 oraz art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki prowadzenia postępowania wnikliwie, sprawnie i bez zbędnej zwłoki. Podniósł, że zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy powinna zostać wydana w terminie 60 dni, który w niniejszej sprawy miał zastosowanie. Skarżący wywiódł, że organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, a ponadto prowadził postępowanie w sposób nieefektywny, podejmując czynności w dużych odstępach czasu lub czynności pozorne, co uzasadnia przyjęcie zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. Wskazał również, że organ nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a., gdyż nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki ani nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący podniósł nadto, że w sprawach dotyczących zezwoleń pobytowych organ jest obowiązany podejmować czynności procesowe już od chwili złożenia wniosku, niezależnie od momentu rozpoczęcia biegu terminu określonego w art. 112a ustawy o cudzoziemcach. W jego ocenie skierowanie wezwania do usunięcia braków formalnych dopiero po upływie znacznego czasu stanowi przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania, na co wskazuje również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dalszej części skargi skarżący wskazał, że przepisy ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy dotyczące zawieszenia biegu terminów załatwiania spraw nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnoszą się wyłącznie do postępowań dotyczących obywateli Ukrainy objętych zakresem tej ustawy. Na poparcie swojego stanowiska powołał liczne orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wskazał, że odmienne rozumienie tych przepisów prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do sądu i prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, pozostając w sprzeczności z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasadą skutecznej ochrony sądowej wynikającą z prawa Unii Europejskiej. W tym zakresie również powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego, bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Przekroczenie ustawowego terminu miało bowiem charakter znaczny i wielokrotny, a organ przez długi czas nie podejmował skutecznych działań zmierzających do zakończenia postępowania, nie wykazując istnienia obiektywnych przeszkód uniemożliwiających załatwienie sprawy. Skarżący zarzucił również, że organ naruszył obowiązki wynikające z art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 k.p.a., nie zapewnił właściwej organizacji pracy, nie zawiadamiał strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy oraz utrzymywał ją w stanie długotrwałej niepewności co do wyniku postępowania. W ocenie skarżącego trudności kadrowe i organizacyjne nie mogą usprawiedliwiać przekroczenia ustawowych terminów, gdyż pozostają w sferze odpowiedzialności organu. W zakresie przyznania sumy pieniężnej skarżący podniósł, że sytuacja, w której czeka tak długo na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy), nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Tak długotrwałe pozostawanie w stanie niepewności co do tytułu pobytowego uderza w sferę podstawowych praw jednostki - w szczególności w prawo do stabilizacji życia rodzinnego i zawodowego, możliwość podejmowania decyzji dotyczących pracy, miejsca zamieszkania, czy wyjazdów zagranicznych. Zdaniem skarżącego kwota ta będzie odczuwalnym, lecz proporcjonalnym środkiem dyscyplinującym dla organu, a równocześnie stanowić będzie realne - choć oczywiście niepełne - zadośćuczynienie za długotrwały stan niepewności, ograniczenia w życiu osobistym i zawodowym oraz zawiedzione zaufanie do prawidłowego działania administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie w całości. Jak wskazał organ, 24 października 202 r. obywatel [...] G. L. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego. Wniosek obarczony był brakami formalnymi. Mazowiecki Urząd Wojewódzki wezwał skarżącego do uzupełnienia braków a następnie w związku ze zmianą miejsca zamieszkania akta sprawy w dniu 24 lipca 2025 r. zostały przekazane do Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego. Pismem z 12 sierpnia 2025 r. skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa w dniu 28 listopada 2025 r. W dniu 28 listopada 2025 r. cudzoziemiec stawił się na osobiste stawiennictwo, złożył odciski linii papilarnych oraz uzupełnił braki formalne. 14 stycznia 2026 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tego samego dnia wniosek został przekazany do opiniowania do służb (ABW, SG, Policja). W dniu 23 stycznia 2026 r. wpłynęło pismo z Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji, że skarżący posiada wpis w systemach informatycznych policji – o przedmiocie podlegającym zatrzymaniu tj. dokument pobytowy z 14 kwietnia 2025 r. a właścicielem wpisu jest Rumunia. Dniu 14 lutego 2026 r. wpłynęło do organu ponaglenie w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy G. L., a w dniu 6 marca 2026 r. wpłynęła skarga skierowana do WSA w Kielcach na bezczynność i opieszałość Wojewody Świętokrzyskiego w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Organ 26 marca 2026 r. wydał decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Wojewoda podkreślił, że w sprawie nie doszło do bezczynności, a wszystkie działania podjęte w czasie prowadzenia postępowania miały na celu zakończenie postępowania. Termin załatwienia sprawy nie wynikał ze złej woli organu a tylko z ilości procedowanych spraw. W ocenie organu przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł tytułem zadośćuczynienia jest bezpodstawne, bowiem skarżący nie poniósł żadnej szkody z uwagi na wydłużony czas wydania decyzji. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że skarżący pozostawał w stanie niepewności co do tytułu pobytowego, gdyż posiadał ważne zezwolenie na pracę i mógł pracować legalnie. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości organ wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że sprawa ma charakter typowy, sporządzenie skargi nie wymagało ponadprzeciętnego nakładu pracy profesjonalnego pełnomocnika, a z uwagi na składanie przez pełnomocnika licznych analogicznych skarg nie zachodzą podstawy do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ustalił i zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie, wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili złożenia ponaglenia w organie (por. postanowienia NSA z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13; z 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA, podobnie jak powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych). W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi spełnił powyższy wymóg formalny. W niniejszej sprawie z jej akt wynika, że w momencie wniesienia skargi nie zostało jeszcze zakończone postępowanie administracyjne przed Wojewodą Świętokrzyskim. Ocena tej kwestii ma istotne znaczenie w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, w której przyjęto, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania (w tym przypadku poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji) stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Decyzję o zezwoleniu na pobyt czasowy i pracę dla skarżącego Wojewoda wydał 26 marca 2026 r., czyli po wniesieniu skargi z 6 marca 2026 r. Przechodząc od oceny niniejszej skargi, podkreślić należy, że ustawową definicję bezczynności zawiera art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym polega ona na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Z kolei z przewlekłością mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się także, że w sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawnie wyznaczonych terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z bezczynnością organu. Natomiast pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69 - 70). Przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Przewlekłość postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w CBOSA). Stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, że organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku - organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 70). Przypomnieć należy, że z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszły w życie przepisy regulujące bieg terminów załatwiania spraw administracyjnych dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wprowadzona ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 830), mocą której (art. 1 pkt 44) dodano art. 100c do ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 583 ze zm., zwanej dalej "u.p.o.u."). Zgodnie z art. 100c ust. 1 u.p.o.u. w okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej; 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji; 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Następnie do ww. ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa - z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r. - został wprowadzony art. 100d, będący powieleniem regulacji art. 100c, ale wskazujący nowy graniczny okres zawieszający bieg terminów dotyczących niektórych spraw prowadzonych przez wojewodów, do 24 sierpnia 2023r. Kolejnymi zmianami ustawy przedłużono ten termin: do 4 marca 2024 r. (art. 12 pkt 5 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie nazw uczelni służb państwowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2023 r. poz. 1088), potem do 30 czerwca 2024 r. (art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 lutego 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; Dz. U. z 2024 r. poz. 232), następnie do 30 września 2025 r. (art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2024 r. poz. 854), dalej do 4 marca 2026 r. (art. 10 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa; Dz.U. z 2025 r. poz. 1301), zaś ostatnio do 4 marca 2027 r. (art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2026 r. poz. 203). Przepis art. 100d u.p.o.u. przedłużył więc w istocie obowiązywanie określonych w art. 100c u.p.o.u. zasad biegu terminów załatwiania spraw prowadzonych od 15 kwietnia 2022 r. do 4 marca 2027 r. Zasadnie Wojewoda Świętokrzyski podnosi, że art. 100c i art. 100d u.p.o.u. odnoszą się do wszystkich cudzoziemców, którzy wnioskują o zalegalizowanie pobytu w oparciu o formy wymienione w tych przepisach. Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach: z 13 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2362/23, z 7 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 1286/23, z 16 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 2424/23, z 8 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 1551/23, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela. W orzeczeniach tych podkreśla się, że przepisy art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 u.p.o.u. zezwoliły na tymczasowe, tj. od 15 kwietnia 2022 r., wstrzymanie biegu terminu na załatwienie spraw dotyczących m.in. udzielenia cudzoziemcom zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę. Innymi słowy bieg tego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2362/23, brzmienie art. 100c i 100d u.p.o.u. powinno być zestawione z celem wprowadzenia tych przepisów. Wykładnia omawianych regulacji - wbrew zasadom techniki prawodawczej określonym w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) - nie może opierać się wyłącznie na jej umiejscowieniu w konkretnym akcie prawnym. Na etapie prac legislacyjnych wprost wyrażono bowiem stanowisko, że pomimo zawarcia w akcie prawnym dotyczącym określonej sytuacji faktycznej odnoszącej się do agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, przepisy dodane do ustawy o pomocy mają dotyczyć wszystkich cudzoziemców. Przyczyną wprowadzenia takiego przepisu była ówczesna trudna sytuacja wojewodów i umożliwienie im, poprzez zawieszenie biegu terminów, rozpatrzenie w rozsądnych terminach toczących się spraw (zob. pełny zapis przebiegu posiedzenia Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych nr 111 z dnia 7 kwietnia 2022 r. - na stronach sejmowych). Oznacza to, że celem ustawodawcy było niewątpliwie wprowadzenie rozwiązań regulujących bieg terminów określonych kategorii spraw dotyczących wszystkich cudzoziemców, a nie tylko obywateli Ukrainy objętych ustawą z dnia 12 marca 2022 r. Poza kwestią celu wprowadzenia omawianego przepisu oraz pomijając prawidłowość zastosowania się do zasad techniki prawodawczej, na przyjętą wykładnię art. 100c i 100d u.p.o.u. wskazuje także wykładnia językowa wynikająca z ich odczytania w kontekście innych przepisów tej ustawy. Przede wszystkim w przepisach tych mówi się o "cudzoziemcu", bez wskazania jego obywatelstwa, a nie np. "obywatelu Ukrainy". Skoro ustawa z dnia 12 marca 2022 r. nie wprowadza odrębnej - na potrzeby tej ustawy - definicji legalnej pojęcia "cudzoziemiec", należy uznać, że jest to pojęcie tożsame z cudzoziemcem, o którym mowa w art. 3 pkt 2 u.c., czyli osobą, która nie posiada obywatelstwa polskiego. Z tych wszystkich przyczyn należy stwierdzić, że status skarżącego ze względu na obywatelstwo i okoliczności przybycia na terytorium Polski pozostaje irrelewantny dla sprawy. Omawiane przepisy dotyczą bowiem każdego cudzoziemca w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.c., który inicjuje jedno z postępowań (udzielenia, zmiany, cofnięcia zezwolenia) wymienionych w art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 u.p.o.u. Odnosząc się zatem do kwestii dopuszczalności skargi i skutków prawnych art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.u. wskazać należy, że regulacje tamujące lub zawieszające bieg terminów załatwiania spraw administracyjnych w sprawach dotyczących pozwoleń na pobyt cudzoziemców Polsce datują się od zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 830). Prolongowano je kolejnymi ustawami. Podkreślić należy, że już pierwsza ze wskazanych regulacji budziła kontrowersje w doktrynie i orzecznictwie pod względem zgodności z zasadami państwa prawa. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął jednak, że art. 100d, a wcześniej także 100c ww. ustawy nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej KPP), jak również art. 6 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej EKPCz) (zob. np. wyroki NSA z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24; z 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24 dostępne w CBOSA). Stanowisko to zachowało aktualność do 30 czerwca 2024 r. W aktualnym orzecznictwie odnoszącym się do stanów faktycznych po dniu 30 czerwca 2024 r. przyjmuje się, że ponad dwuletni okres - od dnia 15 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024 r. należy uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w liczbie tych spraw, powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d ustawy o pomocy). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter (por. wyroki NSA z 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, sygn. akt II OSK 2498/24, sygn. akt II OSK 2737/24; z 28 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2945/24; z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24; z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2234/24 i sygn. akt II OSK 2243/24; z 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3109/24 dostępne w CBOSA). Podkreśla się w nich, że wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne" - dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji. I z tych względów przyjmuje się, że nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej, nie mogły stanowić podstawy do kolejnego - czwartego z rzędu - przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy pomocowej po dniu 30 czerwca 2024 r. Poglądy te, aktualnie już jednolite, tutejszy sąd podziela i uwzględnia w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw, odmawiając zastosowania art. 100d u.p.o.u., jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Tym samym nie było podstaw do odrzucenia lub oddalenia skargi z tej przyczyny. Dlatego Sąd, akceptując przedstawione wyżej stanowisko przyjął, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Istotne jest również w kontekście rozpoznawanej sprawy, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne niż wymienione w k.p.a. terminy rozpoznania sprawy przez właściwe organy administracji publicznej. I tak zgodnie z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. W myśl art. 112a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach (w brzmieniu obowiązującym na datę złożenia wniosku 15 kwietnie 2025 r.), termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie. Przy czym z ww. przepisu wynika, że bieg terminu na załatwienie sprawy przez organ rozpoczyna się dopiero po wystąpieniu ostatniego z wymienionych w nim zdarzeń, tj. upraszczając, od momentu skompletowania wniosku poprawnego pod względem formalnym. Nie oznacza to jednak, że do chwili rozpoczęcia biegu terminu określonego w art. 112a ustawy o cudzoziemcach organ pozostaje zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania sprawnie i bez zbędnej zwłoki. Już od chwili wpływu wniosku organ obowiązany jest podejmować czynności przygotowawcze zmierzające do możliwie najszybszego usunięcia braków formalnych oraz zgromadzenia materiału dowodowego, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 12, art. 35 i art. 77 § 1 k.p.a. Termin określony w art. 112a ustawy o cudzoziemcach odnosi się wyłącznie do momentu, od którego liczony jest termin wydania decyzji, i nie uchyla obowiązku sprawnego prowadzenia postępowania na jego wcześniejszych etapach. W niniejszej sprawie, na podstawie przesłanych akt sprawy Sąd ustalił, że: – 22 października 2024 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego; – 11 czerwca 2025 r. została złożona opłata i wniosek o przekazanie wniosku według właściwości w związku ze zmianą miejsca zamieszkania; – 24 lipca 2025 r. wniosek wpłynął do Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego; – 12 sierpnia 2025 r. Wojewoda wezwał wnioskodawcę do osobistego stawiennictwa w organie 28 listopada 2025 r.; – 28 listopada 2025 r. wnioskodawca stawił się w organie gdzie pobrano odciski linii papilarnych i uzupełniono brakujące dokumenty; – 14 stycznia 2026 r. - organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy; – 14 lutego 2026 r. skarżący złożył za pośrednictwem organu ponaglenie w sprawie; – 6 marca 2026 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność i przewlekłe postępowanie w sprawie; – 12 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego złożył zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek ZUS i zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach przez firmę zatrudniającą cudzoziemca; – 26 marca 2026 r. Wojewoda wydał decyzję o zezwoleniu na pobyt czasowy i pracę do dnia 26 marca 2029 r. W niniejszej sprawie w wyniku uzupełnienia przez stronę, na wezwanie organu, braków formalnych wniosku, tj. 28 listopada 2025 r. rozpoczął bieg 60-dniowy termin do wydania decyzji, o którym mowa w art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wojewoda Świętokrzyski zakończył postępowanie decyzją z 26 marca 2026 r., a więc po upływie tego terminu. Okoliczność ta nie wyłącza jednak możliwości stwierdzenia bezczynności organu. Termin określony w art. 112a ustawy o cudzoziemcach odnosi się bowiem do końcowego etapu postępowania, po spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 112a ust. 2 tej ustawy, natomiast nie zwalnia organu z obowiązku prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki na wcześniejszych jego etapach, zgodnie z art. 7, art. 12, art. 35 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że po wpływie do organu w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy, organ w dniu 12 sierpnia 2025 r. wyznaczył termin do osobistego stawiennictwa w organie na dzień 28 listopad 2025 r. celem pobrania odcisków linii papilarnych w związku z wydaniem karty pobytu, a następnie dopiero 14 stycznia 2026 r. wszczęto formalnie postepowanie i przekazano wniosek do zaopiniowania do służb. W konsekwencji Sąd uznał, że Wojewoda Świętokrzyski dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania, polegającej na nieuzasadnionej zwłoce w podejmowaniu czynności procesowych przez okres od 24 lipca 2025 r. tj do 14 stycznia 2026 r. Ponieważ organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego, wydając 26 marca 2026 r. decyzję zezwalającą na pobyt czasowy, stąd postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku), z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednakże likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zobligowany jest także do rozważenia zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. bądź przyznania sumy pieniężnej, o które wnioskowała strona skarżąca. W ocenie Sądu, zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14, CBOSA). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15, CBOSA). W przypadku stwierdzonej bezczynności z oczywistym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy brak czynności lub przedłużanie postępowania ponad ustawowe terminy stanowi wyraz oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, taka szczególna sytuacja nie zaistniała w sprawie. Jak już to wyżej wskazano, co prawda Wojewoda Świętokrzyski uchybił terminowi, lecz ostatecznie załatwił sprawę skarżącego, przy czym zwłoka ta nie przekroczyła 60 dni do wydania decyzji, o którym mowa w art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W takim stanie faktycznym nie sposób podzielić stanowiska skarżącego o "wielokrotnym" przekroczeniu ustawowego terminu. Jakkolwiek organ nie załatwił sprawy w terminie i nie zawiadomił strony w trybie art. 36 § 1 k.p.a., jednak okoliczności te wpływają na przyjęcie, że pozostawał bezczynny, nie zaś na ocenę, że rażąco naruszył prawo. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo usprawiedliwił swoją bezczynność powołując się na stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dotyczące zastosowania art. 100c i 100d u.p.o.u. i wskazał, że nawet przy przyjęciu, iż bieg terminów nie uległ zawieszeniu, zwłoka organu wynikała z przyczyn organizacyjnych, w szczególności niedoborów kadrowych i nadmiernego obciążenia pracowników, co uniemożliwia terminowe rozpoznawanie spraw. W tych okolicznościach nie można więc powiedzieć, że niezałatwienie sprawy w terminie było wyrazem lekceważenia strony, czy przejawem oczywistego braku woli organu do jej rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w pkt II wyroku - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. Oddalenie skargi w pkt III wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., obejmuje nieuwzględnienie przez Sąd zarzutu co do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ oraz wniosku o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Jeśli chodzi o kwestię związaną z przyznaniem sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, to została ona przez ustawodawcę pozostawiona do uznania sądu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący wskaże na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu. Ponadto suma pieniężna powinna być przyznawana wówczas, gdy to jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność lub przewlekłość w celu zwalczenia bezczynności lub przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania (por. np. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1506/16, CBOSA). Zaprezentowane wyżej stanowisko Sąd orzekający w tej sprawie podziela i przyjmuje jako własne. Podstaw do przyznania sumy pieniężnej nie można upatrywać w uzasadnieniu wniosku zawartego w skardze. W tym zakresie nie sposób podzielić stanowiska skarżącego co do tego, że zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenia doprowadziły do długotrwałego pozostawania go w stanie niepewności co do jego sytuacji pobytowej, co negatywnie wpłynęło na jego życie osobiste i zawodowe. Z akt sprawy wynika, że skarżący posiadał zezwolenie na pracę typu A nr 342/2025 z 26 lutego 2025 r. ważne do 2 marca 2026 r. Zgodnie zaś z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w myśl art. 108 ust. 1 tej ustawy, jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie: 1) wojewoda wydaje cudzoziemcowi zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; 2) pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że od daty złożenia wniosku, który nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione, pobyt cudzoziemca na terenie Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny, co oznacza również możliwość podejmowania zatrudnienia. Poza tym twierdzenia skarżącego nie zostały niczym poparte, co wobec uznania przez Sąd, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nie daje podstaw do przyznania sumy pieniężnej. Skoro Wojewoda załatwił sprawę i wydał decyzję kończącą postępowanie, to podnoszone w skardze zdyscyplinowanie organu - poprzez przyznanie sumy pieniężnej - stało się bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Na koszty te, w łącznej wysokości 357 zł, złożyły się: wpis od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 240 zł, przyznane w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia określonego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Przyznanie połowy wynagrodzenia było spowodowane nie tylko częściowym oddaleniem skargi (pkt III wyroku), ale również zaistnieniem okoliczności szczególnych, co uzasadniało zastosowanie art. 206 p.p.s.a., który stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym przypadku Sąd wziął pod uwagę, że pełnomocnik wniósł w imieniu cudzoziemców wiele skarg o zbliżonej treści, rozpoznawanych tego samego dnia, tj. w sprawie niniejszej oraz w sprawie II SAB/Ke 46/26 i II SAB/Ke 47/25, a także w innych sprawach (np. II SAB/Ke 50/26, II SAB/Ke 55/26) na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym czynności pełnomocnika miały charakter powtarzalny, co odpowiednio pomniejszyło jego nakład pracy. Z tego względu w tym przypadku zasądzone zostało wynagrodzenie w połowie wysokości wynagrodzenia określonego w ww. rozporządzeniu. W tym kontekście brak było podstaw do przychylenia się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia, wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego może zawierać oświadczenie o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. W braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi natomiast, że opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Niezależnie od poczynionych wyżej rozważań dotyczących zasądzenia połowy minimalnego wynagrodzenia, nie ulega również wątpliwości, że pełnomocnik skarżącego nie zawarł we wniosku o zasądzenie kosztów oświadczenia o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. Sąd nie znalazł również podstaw do zakwalifikowania podjętych przez pełnomocnika czynności jako tych, które zostały wymienione w § 15 ust. 3 rozporządzenia. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę, że sprawa została rozstrzygnięta w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, co nie wymagało osobistego stawiennictwa pełnomocnika i nie była też szczególnie skomplikowana. Sąd orzekał na podstawie akt administracyjnych złożonych przez organ, a strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika, nie składała żadnych dodatkowych dokumentów. Okoliczności te również przemawiają za przyjęciem, że nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w pełnej wysokości.