II SAB/Ke 49/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. H. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu A. H. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W dniu 6 marca 2026 r. do Wojewody Świętokrzyskiego wpłynęła skierowana do tut. Sądu skarga cudzoziemca A. H., w imieniu którego działa pełnomocnik radca prawny D. K., na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Skarżący wniósł o zobowiązanie do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi, przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł, zasądzenie kosztów postępowania, rozważenie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy TS 176/24, a przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprawy C-254/25. W uzasadnieniu szczegółowo opisał okoliczności faktyczne i prawne sprawy, począwszy od 14 sierpnia 2025 r., kiedy złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie w dniu 25 lutego 2026 r. złożył ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Skarżący stwierdził, że do dnia wniesienia skargi Wojewoda nie rozpoznał jego wniosku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił m.in., że postępowanie w sprawie, po uzupełnieniu wniosku przez cudzoziemca, zostało wszczęte 4 marca 2026 r. i tego samego dnia wniosek został przekazany do zaopiniowania przez odpowiednie służby (ABW, SG, Policja). W dniu 6 marca 2026 r. wpłynęła skarga do Sądu na bezczynność i przewlekłość w zakresie rozpoznania ww. wniosku. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewody, ponaglenie w sprawie przedmiotowego zezwolenia wpłynęło do organu w dniu 12 marca 2026 r. Brak możliwości wydania decyzji na datę sporządzenia odpowiedzi na skargę, tj. 2 kwietnia 2026 r. wynika z faktu, że opiniowanie przez służby nie zostało w całości zrealizowane. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Stanowi o tym wprost art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Podkreślić należy, że nie ma przy tym znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem ponaglenia, a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Istotne jest, że ponaglenie musi poprzedzać wniesienie skargi i w swej treści zawierać zarzut bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. I OSK 125/15). W rozpoznawanej sprawie skarżący 6 marca 2026 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Świętokrzyskiego w rozpatrzeniu jego wniosku z 14 sierpnia 2025 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego ponaglenie opatrzone datą 25 lutego 2026 r., zostało wniesione do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, za pośrednictwem Wojewody, dopiero 11 marca 2026 r. Świadczy o tym wydruk z platformy e-Doręczenia, z którego wynika, że pełnomocnik skarżącego przekazał do Wojewody Świętokrzyskiego w jednej korespondencji ponaglenia w sprawach dotyczących ośmiu cudzoziemców, w tym ponaglenie skarżącego A. H. z 25 lutego 2026 r. Pozostałe ponaglenia noszą daty 4 marca 2026 r. (jedno), 10 marca 2026 r. (trzy) i 11 marca 2026 r. (trzy). Zatem wszystkie wymienione wyżej ponaglenia wpłynęły do organu w jednym terminie tj. 12 marca 2026 r. Uwzględniając podniesione okoliczności, niewątpliwie skarżący najpierw wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość organu, a dopiero potem ponaglenie do organu wyższego stopnia. Złożenie ponaglenia po wniesieniu skargi uznać należy za czynność spóźnioną, ponieważ art. 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wymaga by najpierw wnieść ponaglenie do właściwego organu. Dopiero po wniesieniu ponaglenia możliwe jest złożenie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Opisana sekwencja zdarzeń nie może zostać odwrócona, a wniesienie ponaglenia po złożeniu skargi nie konwaliduje uchybienia w postaci braku wyczerpania środków zaskarżenia. Uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi bowiem niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, a jego brak czyni skargę niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. II OSK 391/25). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu uiszczonego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.