II SAB/Kr 221/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. N. i K. N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej w przedmiocie wykonania prawomocnej decyzji w sprawie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej określanej jako p.p.s.a. - skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Pismem z 15 listopada 2024 r. skarżący został wezwany do przedstawienia dowodu, że przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpał tryb określony w art. 37 k.p.a. tj. wniósł do właściwego organu ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący przesłał ponaglenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie oraz postanowienie GINB wydane wskutek załatwienia ponaglenia (k. 79 – 85). Tymczasem skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej. Ponaglenia złożonego wobec tego organu nie dołączono. W tej sytuacji wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.