II SAB/Po 169/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. E. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. W. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia odrzucić skargę.

C. E. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. W. (dalej jako "Skarżący") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym i fiskalnym. Zgodnie z treścią przepisu art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej jako "p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a takim pismem jest skarga złożona w niniejszej sprawie, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2025 r., został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 13 maja 2025 r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru k. [...]). Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu 20 maja 2025 r.. Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo-Budżetowej tutejszego Sądu wynika, że do dnia 20 maja 2025 r. opłata ta nie została uiszczona. Z powyższych względów uznać należy, iż Skarżący nie uzupełnił braków fiskalnych skargi. Ponadto zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Z tych też względów Skarżący pismem z dnia 7 maja 2025 r. został wezwany do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi. Wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 13 maja 2025 r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru k. [...]). Termin do nadesłania odpisu KRS upływał zatem w dniu 20 maja 2025 r. Do dnia wydania postanowienia Skarżący nie nadesłał odpisu KRS. Tym samym uznać należy, że Skarżący, pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej nie usunął w terminie wskazanego braku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.