II SAB/Wa 582/24

12 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) po rozpoznaniu 12 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] września 2024 r. K. J. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: Organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2024 r., w którym zażądał "sprostowania zaświadczenia z [...] czerwca 2024 r. nr [...] nowym zaświadczeniem". Powyższe zaświadczenie Organ wydał na wniosek Skarżącego z [...] czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Na podstawie art. 58 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (§ 1 pkt 6). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Pod pojęciem innej przyczyny niedopuszczalności skargi należy rozumień sytuację, która stanowiła przedmiot uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19). NSA stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA podkreślił, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych (por. postanowienia WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 143/24, oraz WSA w Krakowie z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 16/24). W ocenie Sądu wniosek Skarżącego z [...] sierpnia 2024 r. dotyczy materialnie tej samej sprawy co wniosek z [...] czerwca 2024 r., który został rozpoznany przez Organ poprzez wydanie zaświadczenia z [...] czerwca 2024 r., a zatem skarga na bezczynność Organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2024 r. została wniesiona już po załatwieniu sprawy w przedmiocie wydania zaświadczenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jak w sentencji.