II SAB/Wr 107/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Dominik Dymitruk (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali usługowych I. stwierdza, że Prezydent Wrocławia dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Wrocławia miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. wymierza organowi grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych; V. dalej idącą skargę oddala; VI. zasądza od Prezydenta Wrocławia na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

D. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta Wrocławia (dalej: organ) w przedmiocie wydania zaświadczeń o samodzielności lokali usługowych nr [...] i [...] położonych w budynku hotelowym przy ul. [...] [...] we W., dz. nr [...], AR_[...], obręb S.(1) Spółka zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 217 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2026 r. poz. 232; dalej: u.w.l.) poprzez wielokrotne, bezzasadne odmowy wydania zaświadczeń o samodzielności lokali usługowych, w sytuacji gdy już cztery postanowienia odmowne zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (w których to organ wskazał jednocześnie okoliczności wymagające uwzględnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy); pomimo tego organ rozpatrując sprawę po raz piąty, nie wydaje wnioskowanych zaświadczeń w ustawowym terminie, co świadczy o zaniechaniu podjęcia czynności niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy i prowadzi do stanu bezczynności; 2) art. 12 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organów administracji publicznej, w szczególności przez konsekwentne powielanie rozstrzygnięć odmownych, mimo że cztery razy zostały one wyeliminowane z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, a organ odwoławczy jednoznacznie wskazał kierunek dalszego postępowania i okoliczności wymagające uwzględnienia; 3) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uporczywe pomijanie wskazań i zaleceń SKO we Wrocławiu dotyczących zakresu ustaleń koniecznych do wydania zaświadczeń o samodzielności lokali. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu dot. wydania zaświadczeń o samodzielności lokali usługowych nr [...] i [...] położonych w budynku hotelowym przy ul. [...] [...] we W., dz. nr [...], AR_[...], obręb S.(1) oraz że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 7 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3) zobowiązanie organu do stwierdzenia/uznania uprawnienia Spółki do otrzymania wnioskowanych zaświadczeń; 4) orzeczenie przez Sąd o istnieniu uprawnienia do uzyskania przez Spółkę wnioskowanych zaświadczeń, bowiem pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego; 5) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, ewentualnie o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; 7) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że w dniu 8 marca 2024 r. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali usługowych nr [...] i [...] położonych w budynku hotelowym przy ul. [...] [...] we W. Powyższe stało się konieczne z uwagi na fakt, że w październiku 2023 r. podzielono lokal usługowy numer [...] na dwa odrębne lokale usługowe (po podziale: numer [...] i [...]) poprzez wykonanie ściany murowanej oraz rozdział instalacji. W toku postępowania skarżąca wyjaśniała, że przeprowadzone roboty budowlane i podbiał lokalu nr [...] na dwa odrębne lokale usługowe nie jest zmianą sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego, gdyż nie zachodzi zmiana warunków pożarowych, pracy i higieniczno-sanitarnych; nie powoduje zmiany wymagań stawianych obiektowi pod względem bezpieczeństwa dalszego użytkowania. Organ, postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 r. (nr WAZ-RZ.6824.491.2024) odmówił wydania zaświadczeń o samodzielności dwóch lokali usługowych powstałych na skutek podziału lokalu numer [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia, Kolegium, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2024 r. (nr SKO 4500.2.2024), uchyliło postanowienia organu i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W postanowieniu tym organ odwoławczy zakwestionował wskazywaną przez organ zmianę sposobu użytkowania lokalu, skoro wnioskowane lokale równiej stanowić mają lokale usługowe, a dokonane roboty budowlane, jak sam wyjaśnił to organ pierwszej instancji, nie wymagały uprzednio uzyskania pozwolenia na budowę ery też dokonania zgłoszenia robót budowlanych Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ, postanowieniem z dnia 26 listopada 2024 r., ponownie odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokali usługowych. Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że w ocenie tego organu warunkiem zmiany funkcjonującego w obrocie prawnym jednego lokalu usługowego nr [...] na dwa odrębne lokale nr [...] i [...] wymagane jest przeprowadzenie postępowania w administracyjnego w trybie przewidzianym przepisami Prawa budowlanego, a zatem przedłożenie dokumentu wyrażającego zgodę właściwego organu na zmianę sposobu użytkowania obiektu. Po wniesieniu zażalenia, SKO postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r. po raz kolejny uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w całości, przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając sprawę już po raz trzeci, organ postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r. odmówił wydania wnioskowanych zaświadczeń. Postanowienie to również zostało uchylone postanowieniem Kolegium z dnia 21 lipca 2025 r. (nr SKO 4117.2.2025). Organ, rozpoznając ponownie sprawę, postanowieniem z dnia 31 października 2025 r. po raz czwarty odmówił wydania wnioskowanych zaświadczeń. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, Kolegium postanowieniem z dnia 3 grudnia 2025 r. uchyliło postanowienie organu i przekazała sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wskazała, że sprawa zainicjowana jej wnioskiem z dnia 8 marca 2024 r. trafiła do ponownego rozpoznania przez organ, co oznacza, że rozpoznaje on sprawę już po raz piaty, uporczywie odmawiając wydania wnioskowanych zaświadczeń pomimo czterech postanowień SKO, w których przesądzono o niezasadności takiego postępowania i pomimo jasnych wytycznych organu odwoławczego w zakresie m.in. wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Spółka wyjaśniła, że postanowienie SKO z dnia 3 grudnia 2025 r. zostało odebrane przez organ w dniu 31 grudnia 2025 r. i do dnia wniesienia skargi sprawa nie została załatwiona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że po otrzymaniu akt sprawy, co nastąpiło w dniu 26 stycznia 2026 r., przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie ze wskazaniami Kolegium, zwracając się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego przebudowanego po oddaniu budynku do użytkowania lokalu usługowego nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest dopuszczalna i zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu w sprawie z wniosku Spółki z dnia 8 marca 2024 r. o wydanie zaświadczenia o samodzielności dwóch lokali usługowych. W pierwszej kolejności należy mieć na względzie, że sprawa wydania zaświadczenia należy do kategorii spraw uregulowanych w dziale VII k.p.a. Dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność w tym przedmiocie kluczowe znaczenie ma art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych m.in. w pkt 4, a więc także w odniesieniu do innych niż decyzje i postanowienia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wydanie zaświadczenia (albo postanowienie o odmowie jego wydania – art. 219 k.p.a.) stanowi taką właśnie czynność, a zatem bezczynność organu w tym zakresie podlega kognicji sądu administracyjnego. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, Sąd wskazuje w pierwszej kolejności, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął czynności, do której był zobowiązany, albo wprawdzie prowadził postępowanie, lecz – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie aktu lub dokonaniem czynności. W sprawach z zakresu zaświadczeń termin załatwienia sprawy wyznacza art. 217 § 3 k.p.a., zgodnie z którym zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości, że organ obowiązkowi temu uchybił w sposób oczywisty. Wniosek Spółki został złożony w dniu 8 marcu 2024 r. Do dnia orzekania, mimo upływu blisko dwóch lat, żądane zaświadczenia nie zostały wydane. W tym czasie organ natomiast czterokrotnie wydał postanowienia o odmowie wydania zaświadczeń, a każde z nich zostało uchylone przez SKO, które konsekwentnie - w czterech kolejnych postanowieniach - przesądziło o niezasadności stanowiska organu i przedstawiło jednoznaczne wytyczne co do wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Akta sprawy wróciły do organu po raz piąty w dniu 26 stycznia 2026 r., a do dnia orzekania sprawa nadal nie została załatwiona. Skarga na bezczynność wpłynęła 13 lutego 2026 r. i na datę jej wniesienia stan bezczynności był aktualny. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku Spółki, o czym orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając przewlekłość lub bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy przewlekłość lub bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17). Przykładając to kryterium do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd nie ma wątpliwości, że bezczynność organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Po pierwsze, decyduje o tym czas trwania stanu niezgodnego z prawem. Sprawa o wydanie zaświadczenia, która z mocy art. 217 § 3 k.p.a. powinna być załatwiona w terminie siedmiu dni, pozostaje niezałatwiona od marca 2024 r., a więc niemal dwa lata. Już samo to zestawienie - ustawowy termin liczony w dniach wobec faktycznego czasu trwania liczonego w latach - świadczy o naruszeniu kwalifikowanym. Postępowanie w przedmiocie zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany; ogranicza się do urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, a jego przedmiotem nie jest rozstrzyganie spornych kwestii materialnoprawnych. Tym mniej znajduje usprawiedliwienie wieloletnia zwłoka. Po drugie, o rażącym charakterze bezczynności przesądza nie tylko czas, lecz przede wszystkim postawa organu. Organ rozpoznaje sprawę już po raz piąty, uporczywie odmawiając wydania żądanych zaświadczeń, pomimo czterech kolejnych postanowień Kolegium uchylających jego rozstrzygnięcia i pomimo jednoznacznych wytycznych co do wykładni przepisów. Sąd zwraca przy tym uwagę, że uchylając rozstrzygnięcia organu i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Kolegium konsekwentnie za każdym razem formułowało klarowne wytyczne w zakresie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie (art. 138 § 2a k.p.a.). Pomimo jednoznacznego określenia wytycznych oraz wskazań co do dalszego sposobu procedowania i rozpoznania sprawy, a także okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ wydając kolejne postanowienia odmawiające uwzględnienia wniosku Spółki w ogóle nie stosował się do wytycznych oraz wskazań organu odwoławczego. Co istotne w tym względzie, zgodnie z art. 138 § 2 w zw. z art. 139a i art. 144 k.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji jest obowiązany wziąć pod uwagę okoliczności wskazane przez organ odwoławczy oraz jest związany wytycznymi tego organu określonymi w decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, chyba że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przepisy prawa, na podstawie których organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę, uległy zmianie. Kolegium wyjaśniło, że roboty budowlane polegające na przebudowie przegród wewnętrznych niebędących elementami konstrukcyjnymi są - z mocy art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego - zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia, a w konsekwencji brak jest podstaw do uzależniania wydania zaświadczenia od legitymowania się przez Spółkę dokumentacją budowlaną zaakceptowaną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto - jak wyjaśniło Kolegium - organ pierwszej instancji ponownie nie zbadał, czy wnioskowane lokale spełniają wymagania do uznania ich za samodzielne, zgodnie z ustawą o własności lokali. Brak jest bowiem szczegółowych rozważań, czy wnioskowane lokale spełniają odpowiednie wymagania budowlano-techniczne - są wydzielone trwałymi ścianami, czy można z nich korzystać bez potrzeby korzystania z innych samodzielnych lokali. Jak również winien był dokonać oceny samodzielności wnioskowanych lokali pod względem ich zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, konsekwentne powielanie przez organ tego samego, wadliwego stanowiska, wbrew wiążącym ocenom organu odwoławczego, świadczy nie o rzetelnym dążeniu do załatwienia sprawy, lecz o obstrukcji, która sama w sobie nadaje bezczynności charakter rażący. Po trzecie - i to jest okoliczność wymagająca szczególnego podkreślenia - oceny sprawności postępowania nie można dokonywać w sposób fragmentaryczny, ograniczając się do ostatniego jego odcinka. Sąd, kontrolując bezczynność, ma na względzie całościowy obraz postępowania od daty wpływu wniosku, a nie wyłącznie okres bezpośrednio poprzedzający wniesienie skargi. Jak wskazano w orzecznictwie, przy ocenie bezczynności i przewlekłości należy uwzględniać, czy uchylanie rozstrzygnięć organu i przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania następowało z przyczyn zależnych od organu, to jest czy wynikało z wadliwości jego działań; wielokrotne powracanie sprawy do organu na skutek powtarzania przezeń tych samych uchybień nie może być poczytywane na jego korzyść (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1542/21, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Bk 1/21). Sąd ma świadomość, że okresy, w których sprawa pozostawała poza organem - to jest w toku rozpoznawania zażaleń przez Kolegium - co do zasady nie obciążają organu pierwszej instancji, ponieważ ich długość nie zależy od jego działania. Jednakże w niniejszej sprawie sama konieczność czterokrotnego uchylania postanowień organu wynikała wyłącznie z jego lekceważenia wiążących wskazań Kolegium. Powtarzalność tego mechanizmu, tj. pięciokrotne rozpoznawanie tej samej sprawy zakończone czterema postanowieniami kasacyjnym, jest właśnie tym elementem, który nakazuje uznać bezczynność za rażącą. Z tych względów - punkcie II sentencji wyroku - Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Mając z kolei na względzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 7 dni, liczonym od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku). Stwierdziwszy bezczynność o charakterze kwalifikowanym, Sąd - w punkcie IV sentencji wyroku - wymierzył organowi grzywnę na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny pełni funkcję mobilizującą (gdy organ nadal pozostaje w stanie bezczynności), represyjną (z uwagi na stwierdzony stan bezczynności) oraz prewencyjną - dla wzmocnienia gwarancji terminowego załatwiania spraw, przy czym jej wymierzenie nie jest uzależnione od stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy: wieloletni czas trwania stanu bezczynności w sprawie, która z natury powinna była zostać załatwiona w ciągu siedmiu dni, uporczywość organu wyrażającą się w pięciokrotnym rozpoznawaniu sprawy i czterokrotnym powielaniu wadliwego stanowiska wbrew wiążącym wytycznym Kolegium, a także dotkliwość, jaką przewlekłe niezałatwienie sprawy wywołuje po stronie Spółki, pozbawionej możliwości dysponowania lokalami jako odrębnymi nieruchomościami. Jednocześnie Sąd miał na względzie, że przedmiotem sprawy jest zaświadczenie, a więc czynność co do zasady prosta. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że grzywna w kwocie 500 zł będzie adekwatna i wystarczająca dla spełnienia jej funkcji mobilizującej, represyjnej i prewencyjnej, czyniąc zarazem zadość zasadzie proporcjonalności reakcji sądu do charakteru i przedmiotu sprawy. Spółka domagała się nadto, aby Sąd - korzystając z kompetencji przewidzianej w art. 149 § 1b p.p.s.a. - orzekł co do istnienia po jej stronie uprawnienia do uzyskania wnioskowanych zaświadczeń. Zgodnie z tym przepisem sąd, w przypadku stwierdzenia bezczynności, może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie przesłanki zastosowania tej kompetencji nie zostały spełnione. Co prawda Kolegium trafnie i wielokrotnie przesądziło, że organ nie ma podstaw do uzależniania wydania zaświadczenia od przedłożenia dokumentacji budowlanej zaakceptowanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Rzecz jednak w tym, że ustalenie braku owej negatywnej przesłanki nie jest równoznaczne z pozytywnym przesądzeniem, że wnioskowane lokale spełniają przesłanki samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. Jak wskazało samo Kolegium w ostatnim postanowieniu, organ pominął problematykę z art. 2 ust. 2 tej ustawy - nie zbadał, czy wnioskowane lokale są wydzielone trwałymi ścianami, czy można z nich korzystać bez potrzeby korzystania z innych samodzielnych lokali, ani nie dokonał oceny ich zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem kluczowe dla istnienia uprawnienia okoliczności faktyczne nie zostały dotychczas wyjaśnione przez organ właściwy do wydania zaświadczenia, to nie sposób uznać, że stan faktyczny i prawny sprawy jest na tyle niebudzący uzasadnionych wątpliwości, by Sąd mógł samodzielnie orzec o istnieniu uprawnienia. Orzeczenie takie wymagałoby uprzedniego dokonania ustaleń materialnoprawnych, które należą do organu i które nie były dotąd przedmiotem jego oceny. Zastąpienie organu przez Sąd w tym zakresie naruszałoby zasadę, zgodnie z którą art. 149 § 1b p.p.s.a. nie może służyć przejęciu przez sąd kompetencji orzeczniczej organu tam, gdzie sprawa wymaga jeszcze przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Z tych względów Sąd oddalił skargę w części dotyczącej żądania orzeczenia o istnieniu uprawnienia na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym rozstrzygnął w punkcie V sentencji wyroku. Spółka domagała się także przyznania od organu sumy pieniężnej. Suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną - stanowi rekompensatę dla strony za dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu, a nie sankcję dla organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1542/21). Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczającą reakcją na stwierdzoną bezczynność jest wymierzenie organowi grzywny, która w odniesieniu do skarżącej spełnia już funkcję dyscyplinującą i sygnalizuje, że Sąd dostrzega niedostatki działania administracji oraz obejmuje Spółkę ochroną. Mając na względzie charakter sprawy oraz to, że stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa wraz z wymierzeniem grzywny stanowi adekwatny środek ochrony prawnej, Sąd nie znalazł podstaw do dodatkowego przyznania sumy pieniężnej i również w tym zakresie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym rozstrzygnął w punkcie V sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt VI sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Na koszty postępowania złożyła się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.