II SAB/Wr 1470/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

E. D. (dalej: skarżący), działając przez pełnomocnika A. G., złożył w dniu 12 listopada 2025 r. skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi zawierającego oświadczenie, którym jest z podmiotów wymienionych z art. 35 p.p.s.a.; 2) podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez stronę skarżącą numeru PESEL; 3) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona w dniu 15 grudnia 2025 r. osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, pod adresem pełnomocnika wskazanym w skardze. Termin otwarty do usunięcia braków formalnych skargi upłynął z dniem 22 grudnia 2025 r. (poniedziałek). Do dnia wydania niniejszego postanowienia wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zatem, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a, pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie — oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku, adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. W myśl zaś art. art. 46 § 2 pkt 1 lit. b skarga, która jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Według § 3 przywołanego przepisu, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z dnia 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22). Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni oraz pouczony o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania czynności wskazanych w wezwaniu. Termin otwarty na usunięcie braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 22 grudnia 2025 r., wobec czego podlegała ona odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.