II SAB/Wr 58/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. H. i M. H. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie informowania o toczącym się postępowaniu postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. B. H. i M. H. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność oraz przewlekłość postępowania Prezydenta W. w przedmiocie nie informowania o toczącym się postępowaniu w sprawie opłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości wnosząc jednocześnie o zobowiązanie organu do uchylenia "decyzji Pani J. Sz. z dnia 30 maja 2014 r. jako wydanej z naruszeniem prawa i do dokonania czynności w zakresie poszanowania własności działek". Do skargi załączono pismo J. Sz. z dnia 30 maja 2014 r., zwierające propozycję ugody w sprawie jednorazowego odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez Gminę z działek należących do B. H. oraz umowę dot. zapłaty wynagrodzenia miesięcznego za korzystanie przez gminę z jej nieruchomości. W związku z tak sformułowanym przedmiotem zaskarżenia tut. Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez oznaczenie wydania jakiego aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa żądają skarżący od organu. Jednocześnie pouczono skarżących o brzmieniu art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym właściwość sądów administracyjnych. W odpowiedzi na powyższe skarżący wskazali, że "wnoszą skargę na bezczynność postępowania Prezydenta W. w przedmiocie nie informowania [...] o toczącym się postępowaniu, planowaniu oraz rozpoczęciu inwestycji w dacie od dnia 21 sierpnia 2003 roku do dnia 5 listopada 2009 roku". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przepis z art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 p.p.s.a. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ewentualnie pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tym samym kontroli Sądu nie podlega już skarga na bezczynność w przedmiocie informowania o toczącym się postępowaniu i czynnościach podejmowanych w jego toku. Tut. Sąd władny jest bowiem do orzekania wyłącznie w sprawach na bezczynność organu przejawiającą się w nie wydaniu: decyzji administracyjnej, postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach czy też podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro zatem niniejsza skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, zasadnym było – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - jej odrzucenie, co też orzeczono w sentencji postanowienia.