II SO/Wr 2/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. S. z dnia 13 lutego 2020 r. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi S. za nieprzekazanie skargi i akt sprawy do sądu w sprawie z zakresu przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia: I. wymierzyć Burmistrzowi S. grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych); II. zasądzić od Burmistrza S. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

H. S. (dalej: wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismem z dnia 13 lutego 2020 r. wniosek o wymierzenie Burmistrzowi S. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W motywach wniosku wyjaśnił, że w dniu 7 stycznia 2020 r. organ odebrał złożoną za jego pośrednictwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę. Jak podkreślił wnioskodawca, pomimo ciążącego na organie obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie 30 dniu, skarga nie została przekazana. W odpowiedzi na wniosek, pełnomocnik organu wniósł o jego oddalenie. Jak podkreślił pełnomocnik organu nieprzekazanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wynikało z faktu złożenia przez wnioskodawcę skargi na bezczynność oraz przewlekłość w jednej kopercie. Obie skargi dotyczą tego samego postępowania, a ich treść poza samym tytułem różni się nieznacznie, w zasadzie jedynie w zakresie posługiwania się przez skarżącego terminem "bezczynność" oraz "przewlekłe prowadzenie postępowania", a także w zakresie wysokości sumy pieniężnej, której wnioskodawca domaga się w razie uwzględnienia skargi. W odpowiedzi na wniosek podkreślono, że skarga wnioskodawcy na bezczynność organu wraz z aktami sprawy została przekazana do tutejszego Sądu w terminie, zaś nieprzesłanie odpowiedzi na skargę dotyczącej przewlekłości wynikało jedynie z niefortunnego i przypadkowego przeoczenia, nie zaś z braku należytego poszanowania dla obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z akt sądowoadministracyjnych sprawy o sygn. II SAB/Wr 4/20 dotyczącej skargi wnioskodawcy na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wynika, że odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy złożona została osobiście przez organ w tutejszym Sądzie w dniu 10 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni, od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarga dotycząca zarzucanemu organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości została doręczona organowi w dniu 7 stycznia 2020 r. Zatem 30-dniowy termin na przekazanie jej do sądu administracyjnego upływał z dniem 6 lutego 2020 r. Jednak we wskazanym terminie organ skargi nie przekazał. Obowiązek ten został przez niego wykonany w dniu 10 marca 2020 r. Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: złożenia stosownego wniosku oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny. Przy ustalaniu wysokości grzywny sąd ocenia stopień zawinienia organu w niedopełnieniu obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 449/08). Nadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszaniu prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę spełnienie wyżej wskazanych przesłanek wymierzenia grzywny, wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że Sąd wziął pod uwagę okoliczności łagodzące, wpływające na miarkowanie grzywny, tj. rzeczywiste przekazanie akt administracyjnych w terminie wraz z odpowiedzią na równolegle złożoną przez wnioskodawcę skargę na bezczynność organu. Istotnie, po jedynie pobieżnym zapoznaniu się z zawartością przesyłki, w której wnioskodawca nadał dwie skargi: na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania, organ mógł uznać, że wniesiono jedną skargę wraz odpisami. Niemniej od organów administracji publicznej należy wymagać należytej staranności i terminowości dokonywanych czynności. Grzywna w ustalonej wysokości spełnia w ocenie Sądu jej cele, tj. zdyscyplinowanie organu na przyszłość i jednocześnie ukaranie go za niedochowanie ustawowego terminu przekazania skargi strony do Sądu. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania znajduje swoją podstawę w art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd z urzędu orzekł w pkt II sentencji postanowienia o zwrocie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, na które składa się kwota uiszczonego wpisu sądowego od wniosku w kwocie 100 zł.