III FSK 861/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 979/24 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 października 2024 r. nr Sygn. akt SKO Gd/3402/23 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 4 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 979/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 14 października 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. Powyższy wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: CBOSA). Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, stosownie do treści art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu podniesionego w skardze strony skarżącej wskazującego na obrazę prawa materialnego przez organ odwoławczy tj. art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") polegającą na niezastosowaniu tego przepisu, a także art. 47 § 1 O.p. polegającą na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu i uznanie, że łączne zobowiązanie podatkowe za 2022 r. powstało z dniem doręczenia jakiejkolwiek decyzji podatkowej w tym przedmiocie, a nie decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, podczas gdy ów zarzut stanowił meritum skargi kwestionującej prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, a brak przedstawienia motywacji w tym zakresie uniemożliwia przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli wyroku co uznać należy za uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych, a także kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym w wysokości 240 zł. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zarządzeniem z 15 grudnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zawiera zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się do kwestii uznania przez organ, że łączne zobowiązanie podatkowe za 2022 r. powstało z dniem doręczenia jakiejkolwiek decyzji podatkowej w tym przedmiocie, a nie decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, podczas gdy ów zarzut stanowił meritum skargi kwestionującej prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym. Jest on bezzasadny, gdyż na stronie 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd szczegółowo odniósł się do zagadnienia charakteru decyzji wydawanych dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Stwierdził, że wówczas mamy do czynienia z ustaleniem, a nie określeniem wymiaru zobowiązania podatkowego. W opinii Sądu, uchybienie w tytule decyzji poprzez wskazanie, że jest to "decyzja określająca", a nie ustalająca zobowiązanie, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Istotny jest charakter tej decyzji, a nie jej nazwa. Z art. 47 § 1 O.p. wynika, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 47 § 2 O.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. Niemniej jednak, brak wskazania na istnienie tego przepisu w decyzji organu i instancji, nie stanowiło w ocenie Sądu podstawy do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Podobnie jak opisane powyżej - błędne zatytułowanie przez Wójta "decyzja w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2023 r.". Wobec tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. sędzia NSA Tomasz Kolanowski sędzia NSA Wojciech Stachurski sędzia NSA Jacek Pruszyński