III FZ 181/25

Dnia 27 maja 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 5/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 6 listopada 2024 r., nr 2601-IEE.7113.111.2024.9 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

UZASADNEINIE Postanowieniem z 20 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 5/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2024 poz. 935 dalej " p.p.s.a."), oddalił jako niedopuszczalny wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Sąd wyjaśnił, że przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być przy tym jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają, natomiast zaskarżone postanowienie nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącej obowiązków nadających się do egzekucji. Wynika to zarówno z jego zakresu, jak i charakteru prawnego. Postanowienie to nie określa obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżone postanowienie nie jest aktem podlegającym wykonaniu oraz art. 61 § 1 p.p.s.a. poprzez odmowę zastosowania ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W rozpatrywanej sprawie, zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu, objętego wnioskiem skarżącej. Zauważyć w tym miejscu należy, jak też słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W tej sprawie przedmiotem skargi złożonej do sądu pierwszej instancji jest postanowienie dotyczące odmowy umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, które nie korzysta z przymiotu tak rozumianej wykonalności. Z zaskarżonego orzeczenia nie wynika wprost obowiązek nadający się do wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Nie kreuje żadnego nowego obowiązku, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonany w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Zatem w sytuacji, gdy skarżąca domagała się wstrzymania postanowienia, które nie nadaje się do wykonania, to dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena o niezasadności wniosku o wstrzymanie tego aktu jest prawidłowa. Prawidłowości wydanego przez sąd rozstrzygnięcia nie podważają również zarzuty i argumenty zażalenia. W ocenie NSA, sąd wyczerpująco wskazał przyczyny, które legły u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.