III FZ 189/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 954/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 3 czerwca 2024 r., nr SKO.III/423/196/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 954/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę G. z siedzibą w G. (dalej jako: "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 3 czerwca 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie Skarżąca pismem z 29 czerwca 2024 r. wniosła skargę, która zawierała brak formalny w postaci braku dokumentu albo jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony Skarżącej. W związku z powyższym WSA wystosował do Skarżącej wezwanie z 30 sierpnia 2024 r. do uzupełnienia ww. braku. W odpowiedzi na powyższe Skarżąca złożyła odpowiedź na wezwanie do którego załączyła kserokopię zaświadczenia wydanego przez Naczelną Kościoła [...]. W związku z powyższym sąd I instancji ponownie wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wskazując w wezwaniu, iż wymogi z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") spełnia poświadczony notarialnie odpis zaświadczenia MSWIA z 1 marca 2022 r., który Skarżąca przedłożyła do pozostałych spraw prowadzonych przed tut. Sądem. W zarządzeniu o wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia braku wskazano również, że kryterium tego nie spełnia nadesłanie przez Skarżącą zaświadczenia wydanego przez Naczelną Kościoła [...]. Skarżąca na powyższe złożyła odpowiedź w terminie, załączając kserokopię wskazywanego przez sąd I instancji poświadczonego za zgodność z oryginałem zaświadczenia MSWiA. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że sąd I instancji odrzucił skargę z uwagi na to, że Skarżąca była dwukrotnie wzywana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Wyraźnie wskazano Skarżącej, że w tym celu należy posłużyć się oryginałem takiego dokumentu albo jego odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem przez notariusza. Odpowiadając na wezwania tut. Sądu Skarżąca przedłożyła opisane wyżej zaświadczenie wystawione przez Kościół [...] z siedzibą w G. oraz kserokopię zaświadczenia MSWiA wskazującego na umocowanie do reprezentowania Skarżącej przez Przełożonego G. E. S., który podpisał skargę. Nie można zatem uznać, że Skarżąca wykonała zobowiązanie w sposób należyty i brak formalny skargi został uzupełniony. Pismem z 16 grudnia 2024 r. Skarżąca wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie zaskarżając je w całości. Wniosła tym samym o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie Skargi do WSA w Gliwicach do rozpoznania albowiem brak formalny został prawidłowo uzupełniony, zgodnie z treścią art. 29 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 2401/11, w którym stwierdzono, iż "składana przez stronę skarżącą kompletna dokumentacja ma mieć formę wiarygodną. O ile sąd poweźmie wątpliwości co do wiarygodności dokumentów i uzna, że uniemożliwia to nadanie sprawie prawidłowego biegu, to można zastosować art. 48 p.p.s.a." Zgodzić się również należy ze stanowiskiem WSA zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w którym Sąd wskazuje, iż niedołączenie przez stronę skarżącą dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do działania w jej imieniu stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19, postanowienie NSA z 23 listopada 2021, sygn. akt I OZ 466/21). Mając na uwadze powyższe należy oddalić przedmiotowe zażalenie. Skarżąca mimo wskazywania wprost w otrzymanym ponownym wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych na dokument, który należy złożyć nie przedłożyła go w terminie, zamiast czego załączyła kserokopię przedmiotowego dokumentu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odrzucił skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.