III FZ 218/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 318/24 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 lipca 2024 r., nr 2401-IEE.7192.335.2024.4/LF UNP: 2401-24-185649 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 14 lipca 2025 r. I SPP/Gl 318/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw A. C. (dalej: "skarżący", "strona") od postanowienia starszego referendarza sądowego z 6 marca 2025 r. w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 lipca 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia podano art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."). 2. W uzasadnieniu wskazanego wcześniej postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmie z 18 listopada 2024 r. skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 6 marca 2025 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od tego postanowienia referendarza sądowego skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 22 kwietnia 2025 r. strona została wezwana do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, poprzez podpisanie znajdującego się w aktach sprawy sprzeciwu bądź nadesłanie podpisanego sprzeciwu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie awizowana (w dniach: 28 kwietnia 2025 r. i powtórnie 6 maja 2025 r.), a następnie została przez pracownika placówki pocztowej wydana stronie 13 maja 2025 r. Pismem datowanym na 23 marca 2025 r., nadanym 20 maja 2025 r., strona uzupełniła brak formalny sprzeciwu. W ocenie sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z doręczeniem zastępczym w trybie art. 73 p.p.s.a., co oznacza, że skutek doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków nastąpił 12 maja 2025 r. Tym samym niezbędnym stało się stwierdzenie, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upływał 19 maja 2025 r. Strona uzupełniła brak formalny nadając przesyłkę 20 maja 2025 r., a tym samym uczyniła to po upływie 7-dniowego terminu na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, co skutkowało koniecznością jego odrzucenia (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3. Pismem z 7 sierpnia 2025 r. skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie kwestionowanego orzeczenia, wskazując, że przesyłkę odebrał 13 maja, a wiec termin do wniesienia sprzeciwu upływał 20 maja 2025 r. Z uwagi na powyższe, w ocenie strony, termin 7-dniowy na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu został zachowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień referendarzy sądowych, wydanych na posiedzeniu niejawnym co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Zgodnie z § 2 tego artykułu, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a. Natomiast po myśli art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Stosownie zaś do art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ustawa wprost więc stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego, czyli 14-go, dnia. W przypadku odebrania przesyłki po tym terminie nie można przyjąć innego dnia, niż wskazuje ustawa. Potwierdza to orzecznictwo, m.in. w postanowieniu z 26 września 2019 r., II FZ 98/19 oraz z 15 lutego 2016 r., II FSK 1762/15, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a.". W niniejszej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku sprzeciwu była dwukrotnie awizowana w dniach: 28 kwietnia 2025 r. i powtórnie 6 maja 2025 r., a zatem, stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznano ją za doręczoną stronie z dniem 12 maja 2025 r. Słusznie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, że termin 7-dniowy na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu upływał 19 maja 2026 r., a nie jak twierdzi strona 20 maja 2026 r. W tej sytuacji sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że sprzeciw nie mógł być rozpoznany, albowiem jego braki zostały uzupełnione po terminie, co aktualizując przesłanki stosowania art. 259 § 2 p.p.s.a. skutkowało jego odrzuceniem. Mając na względnie przytoczone wcześniej regulacje, stwierdzić należy, że postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające sprzeciw strony odpowiadało prawu. Podnoszone natomiast przez skarżącego okoliczności związane niewłaściwym działaniem operatora publicznego, tj. wydaniem stronie przesyłki po upływie terminu do jej odbioru, nie mogą wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Mogłyby one ewentualnie zostać wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, z akt sprawy nie wynika jednak, żeby strona taki wniosek złożyła. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.