III FZ 283/25

Dnia 25 lipca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2025 r., Sygn. akt I SA/Łd 133/25 w przedmiocie wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2024 r., nr SKO.4140.342.2024 w przedmiocie: podatek od nieruchomości za 2022 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 133/25 w sprawie z wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2024 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, tj., dalej jako: p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania ww. decyzji pomimo, iż jej wykonanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga fakt, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty, stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie przedstawiła dokumentacji, która pozwalałaby na dokonanie prawidłowej oceny sytuacji finansowej spółki, a tym samym nie wykazała istnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie przedstawiają obrazu jej sytuacji finansowej. Strona powołała się jedynie na potencjalną możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia szkód i skutków, których naprawienie nie będzie możliwe przez ewentualny zwrot w późniejszym czasie wyegzekwowanych od niego środków, jak również nie będzie możliwe w przypadku sprzedaży jego majątku – przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. We wniosku zostały sformułowane opinie o potencjalnych negatywnych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla uprawdopodobnienia przesłanek zachodzących w art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżąca powinna przedstawić dokumentu źródłowe potwierdzające prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację. Sąd musi dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami pozwalającymi na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, która stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Sama wysokość określonego zobowiązania nie świadczy bowiem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a., kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jego płynności finansowej. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż strona nie uzasadniła swojego wniosku w sposób uprawniający do jego uwzględnienia. Skarżąca nie powołała okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiła też w sposób jasny i pełny swojej sytuacji majątkowej, w konsekwencji nie była możliwa odpowiednia weryfikacja tej sytuacji. Ponadto do zażalenia również nie przedłożono żadnej dokumentacji finansowej spółki, która umożliwiłaby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu analizę sprawy i rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem zawartym w zażaleniu. Załączono jedynie wydruk koncepcji aranżacyjnej nieruchomości. W świetle powyższych uwag za prawidłową należy uznać dokonaną przez sąd I instancji ocenę, iż nie wystarczy ogólnie sformułowane uzasadnienie, z którego nie sposób wyprowadzić uprawdopodobnienia dla wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uwzględniając przedstawioną powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.