III FZ 312/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2026 r., sygn. akt III SAB/Wa 65/25 w przedmiocie uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawie rozpoznania pisma złożonego w toku postępowania postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 18 marca 2026 r., sygn. akt III SAB/Wa 65/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2026 r., sygn. akt III SAB/Wa 65/25 odrzucającego skargę A. S. (dalej: "Skarżąca") na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Organ") w zakresie rozpoznania pisma złożonego w toku postępowania. Skarżąca pismem z 5 marca 2026 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o "uzupełnienie postanowienia z 25.02.2026 r. o przedmiot skargi, ponieważ nie została ona prawidłowo sklasyfikowana". Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, wydane w sprawie postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a podnoszone przez Skarżącą we wniosku okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym Skarżąca się nie zgadza. Sąd podkreślił, że polemika z zapadłym rozstrzygnięciem nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, zażaleniem z 23 marca 2026 r. Skarżąca zakwestionowała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o jego uchylenie oraz zmianę postanowienia z 25 lutego 2026 r. na uwzględniające skargę jako zasadną, a także o orzeczenie bezczynności organu zgodnie z zakresem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przywołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez sąd postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy ani rozszerzeniu zakresu orzekania ponad granice wyznaczone przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3502/14, a także B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 157). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 lutego 2026 r. odrzucił skargę Skarżącej na bezczynność Organu w zakresie rozpoznania pisma złożonego w toku postępowania. Sentencja tego postanowienia zawiera rozstrzygnięcie co do całości skargi na bezczynność, ponieważ sąd pierwszej instancji orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Nie można więc przyjąć, że sąd nie orzekł o przedmiocie sprawy. Argumentacja zażalenia sprowadza się w istocie do zakwestionowania sposobu, w jaki Sąd pierwszej instancji ujął przedmiot skargi oraz do twierdzenia, że w ocenie Skarżącej "sprawa dotyczy bezczynności Organu w zakresie udostępnienia akt sprawy, co wydaje się czynnością podlegającą rozpatrzeniu przez Sąd na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.". Tego rodzaju twierdzenia nie wykazują jednak niekompletności sentencji postanowienia w rozumieniu art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Są one polemiką z oceną sprawy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, Skarżąca nie twierdzi, że Sąd pierwszej instancji pozostawił bez rozstrzygnięcia odrębny akt, czynność, bezczynność lub przewlekłość objętą skargą. Twierdzi natomiast, że Sąd błędnie zrozumiał skargę i w konsekwencji błędnie ją odrzucił. Taki zarzut mógłby być podnoszony w środku zaskarżenia od postanowienia, a nie w trybie wniosku o jego uzupełnienie. Art. 157 § 1 p.p.s.a. nie jest instrumentem służącym do zastępczego kwestionowania wyroku ani nie może prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy pod inną, postulowaną przez stronę, formułą przedmiotu skargi. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął o całości skargi, a żądania Skarżącej w istocie zmierzały do podważenia treści postanowienia i jego uzasadnienia, a nie do usunięcia rzeczywistej niekompletności lub oczywistej omyłki, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.