III FZ 512/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 74/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 14 listopada 2024 r., nr 2801-IEE.7192.196.2024 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 74/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie ze skargi J. J. (dalej: skarżący) oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 14 listopada 2024 r., wydanego w przedmiocie oddalenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącego nowych uprawnień lub obowiązków nadających się do egzekucji. Pismem z 7 sierpnia 2025 r., sprecyzowanym pismem z 8 września 2025 r., skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie Sądu, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi oraz wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Skarżący w skardze domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego tą skargą postanowienia organu wydanego w przedmiocie oddalenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Jest zasadą, że wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wobec powyższego stwierdzić należy, że trafnie Sąd I instancji uznał, że postanowienie Dyrektora IAS w Olsztynie, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. nie nadaje się do wykonania. Wynika to zarówno z jego zakresu jak i charakteru prawnego. Podkreślić bowiem należy, że nie określa ono obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje więc obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Czym innym jest bowiem egzekucja z majątku skarżącego, a czym innym są zarzuty co do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Poprzez zgłoszenie takich zarzutów strona stwierdza określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie w dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego z tej nieruchomości. Rolą organów jest natomiast zweryfikowanie tych twierdzeń. Stanowisko organu w tym zakresie nie może więc podlegać wstrzymaniu wykonania, bowiem bezpośrednio nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu I instancji oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia Dyrektora IAS w Olsztynie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.