III FZ 523/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 595/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr 0201-IOM.4104.15.2024 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 września 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 595/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu w podatku od spadków i darowizn. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 22 lipca 2024 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Opisane wyżej wezwanie zostało wysłane na wskazany w skardze adres do korespondencji. Pomimo dwukrotnego awizowania (pierwsze w dniu 6 sierpnia 2024 r., drugie w dniu 14 sierpnia 2024 r.) Skarżący nie podjął wskazanej korespondencji. Sąd I instancji uznał zatem przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 21 sierpnia 2024 r. (środa) i przyjął, że termin do opłacenia wpisu sądowego od skargi upłynął 28 sierpnia 2024 r. WSA we Wrocławiu odrzucił skargę wskazując, że Skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i o przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania. Jednocześnie wniesiono o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z 14 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 595/24 WSA we Wrocławiu przywrócił termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (pkt 1 sentencji) oraz uchylił zaskarżone postanowienie z 30 września 2024 r. o odrzuceniu skargi (pkt 2 sentencji). Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na postanowienie WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt III FZ 148/25 uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniem z 8 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 595/24 WSA we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z 31 lipca 2025 r., sygn. akt III FZ 301/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie z 8 maja 2025 r. odmawiające przywrócenia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli instancyjnej na obecnym etapie postępowania jest postanowienie WSA we Wrocławiu z 30 września 2024 r. o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie wpisu sądowego. Dokonując kontroli powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie stosownego zawiadomienia. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie takie (czyli tzw. awizo) umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z art. 73 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli adresat nie podejmie pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Z kolei w art. 73 § 4 p.p.s.a ustawodawca określił, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1. Z koperty zawierającej wezwanie do usunięcia braku fiskalnego skargi oraz adnotacji na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 33 akt sądowych) wynika, że: 1) przesyłka została 2 sierpnia 2024 r. wysłana na adres Skarżącego wskazany w skardze, 2) w związku z niezastaniem adresata pozostawiono 6 sierpnia 2024 r. awizo o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej, 3) 14 sierpnia 2024 r. dokonano powtórnego awizowania przesyłki, 4) w związku z niepodjęciem przesyłki z placówki pocztowej, przesyłkę tę 22 sierpnia 2024 r. zwrócono do WSA, gdzie wpłynęła w dniu 26 sierpnia 2024 r. Wszystkie wspomniane zdarzenia zostały opatrzone stosownymi adnotacjami, pieczęciami i podpisami przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podważenia wiarygodności tych informacji, a zatem zasadne było przyjęcie w niniejszej sprawie domniemania wynikającego z art. 73 § 4 p.p.s.a. Wskazania wymaga, że WSA we Wrocławiu błędnie przyjął, że zawiadomienie o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi należało uznać za doręczone Skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2024 r., a w konsekwencji błędnie przyjęto, że termin do wykonania przedmiotowego wezwania upłynął z dniem 28 sierpnia 2024 r. Z art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika natomiast, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Następnego dnia rozpoczyna więc bieg 7-dniowy termin na usunięcie braków formalnych skargi, wskazany w wezwaniu i wynikający z art. 49 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie korespondencja skierowana do Skarżącego została awizowana po raz pierwszy w dniu 6 sierpnia 2024 r. Doręczenie zastępcze przesyłki sądowej nastąpiło zatem w dniu 20 sierpnia 2024 r. (ostatni dzień czternastodniowego terminu liczonego od dnia 6 sierpnia 2024 r.), a nie jak wskazał WSA 21 sierpnia 2024 r. Termin na uiszczenie wpisu sądowego przez Skarżącego upłynął zatem 27 sierpnia 2024 r. Wprawdzie WSA błędnie obliczył termin o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., jednak w okolicznościach tej sprawy nie miało to żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. W treści zażalenia Skarżący nie wskazał również żadnych okoliczności, które mogłyby skutecznie podważyć domniemanie z art. 73 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, że Skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe, zatem na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie Skarżącego podlegało oddaleniu.