III FZ 546/25

Dnia 18 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia U. sp. z o.o. sp. k. w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/GI 551/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi U. sp. z o.o. sp. k. w M. na postanowienie Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 lutego 2025 r. nr 2401-IEE.7192.594.2024.11/AZ UNP: 2401-25-051259 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 10 lipca 2025 r., sygn. akt l SA/Gl 551/25 w sprawie ze skargi U. sp. z o.o. sp. k. w M. (dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Katowicach z 24 lutego 2025 r., w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zażalenie na ww. postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga fakt, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty, stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sama wysokość określonego zobowiązania nie świadczy bowiem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia z art. 61 § 3 p.p.s.a., kwota ta musi być odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jego płynności finansowej. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż strona nie uzasadniła swojego wniosku w sposób uprawniający do jego uwzględnienia. Skarżąca nie powołała właściwie żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiła też w sposób jasny i pełny swojej sytuacji majątkowej, w konsekwencji nie była możliwa odpowiednia weryfikacja tej sytuacji. Ponadto do zażalenia również nie przedłożono żadnej dokumentacji finansowej spółki, która umożliwiłaby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu analizę sprawy i rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem zawartym w zażaleniu. W świetle powyższych uwag za prawidłową należy uznać dokonaną przez sąd I instancji ocenę, iż nie wystarczy ogólnie sformułowane uzasadnienie, z którego nie sposób wyprowadzić uprawdopodobnienia dla wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uwzględniając przedstawioną powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.