III FZ 568/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 234/25 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 lutego 2025 r., nr 1001-IEE.7192.3.2024.5.MOK w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 234/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną S. N. (dalej: "Skarżący") od postanowienia WSA z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 234/25 w przedmiocie odrzucenia skargi. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że pomimo ustawowego "przymusu adwokacko-radcowskiego", o którym Skarżący został pouczony, wniósł on skargę kasacyjną samodzielnie, chociaż nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie z wyłączeniem przypadków, o których mowa art. 58 § 1 pkt 2 – 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2, 2a i 3, gdzie wymienione są przypadki zwalniające z tego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została podpisana przez Skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, jeżeli nie jest ona podmiotem wskazanym w art. 175 § 1 p.p.s.a., nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej. Wyjaśnić należy, że obowiązek ustanowiony w art. 175 § 1 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej. Przymus zastępstwa procesowego strony skarżącej wyłącza możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej osobiście przez stronę, wbrew twierdzeniu zawartemu w zażaleniu. Jeżeli skarga kasacyjna została sporządzona przez stronę, to podlega ona wówczas odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Uchybienie to stanowi bowiem przypadek niedopuszczalności skargi kasacyjnej - zupełny brak jej skuteczności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej jest brakiem formalnym nieusuwalnym, a zatem WSA prawidłowo skargę kasacyjną odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.