III FZ 705/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 280/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 3 marca 2025 r. nr KO.4117.7.2025 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2024 r. postanawia 1) uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz J. O. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia.

1. Postanowieniem z 28 października 2025 r., I SA/Łd 280/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. O. (dalej: "skarżąca", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 3 marca 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2024 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). 2. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że decyzją z 3 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach uchyliło w całości wydaną wobec strony decyzję Wójta Gminy Skierniewice z 26 listopada 2024 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2024 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Decyzja ta została doręczona skarżącej za pośrednictwem publicznej usługi hybrydowej 21 marca 2025 r. Na przedmiotową decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, nadając ją przesyłką poleconą 22 kwietnia 2025 r. Zdaniem sądu pierwszej instancji trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi na wskazaną wcześniej decyzję, liczony zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a., upłynął 21 kwietnia 2025 r. (ostatni dzień 30-dniowego terminu przypadał na niedzielę, 20 kwietnia 2025 r.). Natomiast skarga została wniesiona w dniu 22 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie, co obligowało sad do jej odrzucenia (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3. Na powyższe postanowienie, pismem z 25 listopada 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie, wskazując na wadliwe ustalenie przez sąd terminu w jakim należało wnieść w niniejszej sprawie skargę. Strona wskazała, że 21 kwietnia 2025 r. był dniem wolnym od pracy, był to bowiem Poniedziałek Wielkanocny, a więc termin na wniesienie skargi upływał z dniem 22 kwietnia 2025 r. i strona termin ten zachowała. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. 4. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem wynikającym z art. 53 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 296) za dzień wolny od pracy, zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. d) uznaje drugi dzień Wielkiej Nocy. Jak słusznie wskazuje strona, w 2025 r. dzień 21 kwietnia był drugim dniem Wielkiej Nocy, co oznacza, że był on dniem wolnym od pracy. Dlatego, na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi należało uznać dzień następujący, czyli wtorek 22 kwietnia 2025 r. Z akt sprawy wynika, co jest bezsporne, że strona nadała skargę 22 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a. uchylił rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. O zwrocie wpisu od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.