III OSK 1218/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik - Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1/25 w sprawie ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 29 października 2024 r. nr SKO.ŚU.4113.28.2014.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 13 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt VIII SA/Wa 1/25 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 29 października 2024 r. nr SKO.ŚU.4113.28.2014.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z 29 października 2024 r. nr SKO.ŚU.4113.28.2014.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M.T. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Burmistrza J. (dalej: organ I instancji, Burmistrz) z 30 września 2024 r. znak: RROŚ.6220.1.2024.AMA, umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do odwołania strony. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący wywiódł skargę, w której zakwestionował poprawność jej wydania, wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z 30 września 2024 r. Zarzucił Kolegium brak podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, kiedy wydana ona została na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Autor skargi podkreślił, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i decyzja Burmistrza pomijały zupełnie kwestię związaną z emisją pyłu PM 2,5. Podniósł także, że pomiary wykonane w 2019 r. przez wyspecjalizowaną jednostkę udowodniły już występujące przekroczenia norm w tym zakresie. Zdaniem skarżącego, w wyniku realizacji inwestycji nastąpi na jego posesji przekroczenie norm hałasu. W jego ocenie, w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań przymiot strony przysługuje jemu na podstawie art. 74 ust. 3a, pkt 2 ustawy ocenowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżącemu przysługuje prawo własności do nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. [...] w P., która jest oddalona od terenu inwestycji o ok. 250 m. Działka ta nie jest działką przylegającą bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Skarżący nie jest też posiadaczem jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w odległości co najmniej 100 m od granic działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...]. Nie został spełniony warunek z art. 74 ust. 3a, pkt 1 u.u.i.ś. W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez adw., na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a., zarzucono: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, oraz c, p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a, i nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalić skargę, a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "polegającego na: zwiększeniu zdolności produkcyjnej do wydajności powyżej 50Mg/rok masy - budowie budynku produkcyjnego wyrobów ceramicznych z częścią socjalną na działce nr ewid. [...] i części działki. [...] w miejscowości G. (dalej: przedsięwzięcia) nr RROŚ.6220.1.2024.AMA z dnia 30 września 2024 r. na podstawie art. 156 kpa § 1. pkt 2), 6)"; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych; 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 181 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a. Alternatywnie wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych; 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 181 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do przedstawianych niżej dowodów, potwierdzających udział skarżącego w postępowaniu jako strona. Dowód na przekroczenie norm jakości powietrza atmosferycznego m.in. znajduje się w załączniku nr I do raportu odziaływania na środowisko na str. 20 i dotyczy wskazania przekroczenia dopuszczalnych norm emisji substancji niebezpiecznych dla zdrowia tj.: stężenia pyłu zawieszonego PM10, stężenie maksymalnego dwutlenku siarki i stężenie maksymalnego dwutlenku azotu. Urząd nie kwestionował, że przekroczenia dopuszczalnych norm są wskazane w załączniku nr 1 do raportu (jest to fakt bezsporny). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie odniósł nie w żaden sposób do zarzutu, że przekroczenia dopuszczalnych norm zanieczyszczania powietrza zawarte w załączniku nr 1 do raportu nie mogą być wyjaśnione omyłką pisarską. W raporcie i załączniku nr 1 do raportu brak jest analizy emisji także frakcji pyłu zawieszonego do powietrza atmosferycznego tj. pyłu zawieszonego PM2,5. Bez analizy emisji pyłu zawieszonego PM2,5 nie można wykluczyć, że przedsięwzięcie będzie powodowało przekroczenie dopuszczalnych norm na działce stanowiącej własność skarżącego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się w merytoryczny sposób do zarzutu pominięcia w analizie oddziaływania szkodliwego wpływu pyłu PM2,5 przez organ I i II instancji, jedynie ogólnie napisał, że zarzuty są niezasadne. Do skargi kasacyjnej dołączono opinię biegłego sądowego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: RROŚ.6220.1.2024.AMA z 30 września 2024 r. wydanej przez Burmistrza J. W podsumowaniu opinii wskazano, że emisja pyłów stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz dla środowiska. Dotyczy to w szczególności bardzo drobnych pyłów frakcji PM2,5 o średnicy cząstek mniejszej niż PM2,5, które akumulują się w płucach. Z tego powodu wprowadzono prawnie dopuszczalny poziom emisji pyłów do powietrza, w tym dla frakcji PM2,5. W decyzji, rozważanej w opinii nie dokonano pełnej oceny oddziaływania planowanej rozbudowy zakładu produkującego wyroby ceramiczne w zakresie emisji pyłów. Brak jest tu oceny oddziaływania w zakresie frakcji bardzo drobnych pyłów PM2,5. Należy dokonać uzupełnienia w tym zakresie i wtedy dokonać oceny czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania w zakresie emisji pyłów do powietrza poza terenem inwestycji. W stanie obecnym istnieje ryzyko, że planowana inwestycja może zagrażać zdrowiu ludzi jeśli chodzi o emisję bardzo drobnych pyłów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną C. s.c. L.Z., P.Z., A.Z., wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej i przeprowadzenie dowodu z analizy do opinii złożonej przez skarżącego, którą wykonał autor opracowania mgr inż. T.C. będącego podstawą procedowania w sprawie przez organy I i II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz rozwinięte w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., powołanym w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. O naruszeniu tego przepisu można by mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1887/24). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w żadnej z wchodzących w rachubę postaci, a z uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje trafność wydanego przez Sąd I instancji wyroku, co nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, wyjaśnić należy, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega ona na oddaleniu skargi, pomimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 23 września 2025 r., sygn. akt III OSK 786/24). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, oraz c, p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09, z 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11; z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 502/17). Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 925/25). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., co czyni podniesiony zarzut niezasadnym. Z motywów wyroku wynika tok rozumowania Sądu I instancji, pozwalający jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie (oddalenie skargi) i tym samym wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia oraz stanowiska stron postępowania. Następnie Sąd I instancji powołał regulacje prawne, pozwalające mu na zrekonstruowanie podstaw do wywiedzenia normy prawnej, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia oraz przedstawił motywy podjęcia zaskarżonego wyroku. Na marginesie jedynie można dodać, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nie odniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (zob. wyrok NSA z 28 października 2025 r., sygn. akt III OSK 1895/24). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Taką polemikę zaś zawarto w argumentacji przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 3. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a, i nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nic powinien oddalać skargi, a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Ponownie wskazać należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 233/24). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w żadnej z wchodzących w rachubę postaci. W pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, obok art. 134 § 1 p.p.s.a., powołane zostały także art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 k.p.a. Odnosząc dalej do tego zarzutu wyjaśnić należy, że Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Nie doszło do naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 k.p.a. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który prawidłowo uznał, że decyzja Kolegium z 29 października 2024 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku odwołania wniesionego przez skarżącego nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja, wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowiła jedynie orzeczenie formalne, umarzające postępowanie odwoławcze. Sąd I instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wymagało zbadania, czy SKO w Radomiu, zasadnie uznało, że odwołującemu się nie przysługiwał przymiot strony postępowania. Ma rację Sąd I instancji, że przesądzenie tej kwestii było jednocześnie wystarczające dla wydania orzeczenia przez Sąd I instancji, ponieważ - w wypadku przyjęcia, że skarżący winien być stroną postępowania administracyjnego, decyzja winna zostać uchylona w celu zapewnienia pełnego toku instancji postępowania administracyjnego, zaś w wypadku przeciwnym - podniesione przez niego zarzuty dotyczące istoty sprawy nie mogłyby zostać uwzględnione, a zatem ich rozpatrywanie byłoby bezprzedmiotowe. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia prawidłowości uznania przez Kolegium, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji SKO w Radomiu powołano art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej nie postawiono zarzuty dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Analiza informacji z rejestru gruntów potwierdziła, że skarżący kasacyjnie nie jest posiadaczem nieruchomości znajdującej się w odległości co najmniej 100 m od granic działek nr ewid. [...] i [...] obręb G. Skarżący kasacyjnie jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr porządkowym [...] w P. (działka nr ewid. [...] w P.). Jest ona oddalona od terenu przedsięwzięcia o około 250 m. Skarżący kasacyjnie nie posiada przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Jeżeli w toku postępowania odwoławczego zostanie ustalone, iż wnoszący odwołanie nie posiada przymiotu strony postępowania, właściwym sposobem rozstrzygnięcia jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., sygn.. akt II OSK 1067/14). W tej sytuacji brak jest podstaw, by stwierdzić wadliwość zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.