III OSK 1240/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/22 w sprawie ze skargi K.T. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 21 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K.T. na rzecz Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 grudnia 2022 r., II SA/Wa 1116/22, po rozpoznaniu skargi K.T. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 21 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca pełniła zawodową służbę wojskową od [...] kwietnia 2019 r. do [...] kwietnia 2021 r. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536, dalej: "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych") żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. Korzystając z tego prawa, 7 stycznia 2021 r. skarżąca wystąpiła do Komendanta [...] Szpitala [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") z wnioskiem w sprawie zawarcia kontraktu. Rozkazem personalnym z 1 lutego 2021 r., nr [...] organ pierwszej instancji, powołując się na treść art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1299, dalej: "rozporządzenie MON"), odmówił zawarcia ze skarżącą kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych (dalej: "Dowódca Generalny", "organ drugiej instancji") rozkazem personalnym z 21 kwietnia 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozkazu Dowódca Generalny wskazał, że w sprawie kluczowe znaczenie miał fakt niespełnienia przez skarżącą podstawowego warunku, jakim jest wymóg posiadania ogólnej oceny co najmniej dobrej, w ostatniej opinii służbowej. Biorąc to pod uwagę, organ drugiej instancji odnotował, że 28 września 2020 r. bezpośredni przełożony skarżącej sporządził opinię służbową, w której otrzymała ona ocenę ogólną dostateczną (44 punkty). W wyniku rozpatrzenia odwołania wyższy przełożony utrzymał opinię służbową w mocy. Zdaniem Dowódcy Generalnego, ustalenie przez organ wojskowy okoliczności związanych z faktem otrzymania przez żołnierza zawodowego ogólnej oceny dostatecznej, miało decydujące i wystarczające znaczenie. W opinii organu drugiej instancji, pominięcie takiej okoliczności stanowiłoby rażące naruszenie przepisów prawa. W związku z tym Dowódca Generalny uznał, iż niecelowe byłoby poszukiwanie przez organ dodatkowych przesłanek, przemawiających za zasadnością zawarcia nowego kontraktu lub też odmową jego podpisania. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym na wstępie wyrokiem z 1 grudnia 2022 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślił, iż rozkaz personalny w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jest podejmowany przez organ w ramach uznania administracyjnego. Organ wojskowy nie ma obowiązku zawrzeć kolejnego kontraktu, a żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Niezależnie od tego odnotował, że z art. 15 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wprost wynika, iż aby było możliwe rozważanie przez właściwy organ możliwości zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej kontraktowej służby wojskowej, żołnierz musi spełniać ustawowe warunki do zawarcia kontraktu na pełnienie takiej służby, a takim warunkiem jest w szczególności posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. W tym zakresie Sąd Wojewódzki podkreślił, że skarżąca warunku tego nie wypełniła, uzyskała bowiem ocenę dostateczną. W tych okolicznościach, w ocenie Sadu pierwszej instancji, decyzja wydana w rozpoznawanej sprawie miała w istocie charakter decyzji związanej, albowiem dla rozstrzygania w sprawie w ramach uznania administracyjnego wnioskodawca musi się legitymować w ostatniej opinii służbowej uzyskaniem ogólnej oceny dobrej lub wyższej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwości oceny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, nie jest władny oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, także zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania dowodowego należało uznać za nieuzasadnione, gdyż opinia służbowa mająca za przedmiot ocenę żołnierza nie mogła podlegać merytorycznej weryfikacji. Dowódca Generalny dokonał oceny przedmiotowej opinii w dopuszczalnym zakresie, prawidłowo stwierdzając, iż sporządził ją właściwy organ wojskowy w przepisanym terminie i odpowiedniej formie, skarżąca została prawidłowo zapoznana z jej treścią i skorzystała z trybu odwoławczego, a rozstrzygnięcie kończące postępowanie odwoławcze jest ostateczne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, oczekiwane przez skarżącą uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień czy dowodów było bezprzedmiotowe, ponieważ bez względu na efekt takich działań nie byłoby możliwe wydanie innego niż zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia. Od powyższego wyroku skarżąca wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj,: - art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80, oraz art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organu administracji publicznej istotnie naruszył przepisy dotyczące właściwej oceny dowodów i zebranego w sprawie materiału dowodowego uznając, że zachodzą wobec skarżącej przesłanki do oddalenia skargi; a także, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.: - błędną wykładnię art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego - doszło do wypowiedzenia stosunku służbowego, kontraktowej służby wojskowej w trakcie trwania obowiązującego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto skarżąca wniosła o włączenie do niniejszego postępowania akt sprawy "II SA/Wa 2162" oraz dokumentacji z procesu opiniowania skarżącej, będącej w posiadaniu organu wydającego zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności przedstawionych zarzutów kasacyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dowódca Generalny wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a także oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13; 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA z: 5 maja 2004 r., FSK 6/04; 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12; 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Tym niemniej okoliczności danej sprawy mogą przemawiać za koniecznością rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Powyższe może mieć miejsce szczególnie wówczas, gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego, jakie winno zostać przeprowadzone przez organ administracji albo gdy interpretacja ta w inny sposób rzutuje na wywiązanie się przez organ z obowiązków o charakterze procesowym (wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., I OSK 597/11). Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego wytknięto naruszenie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bez określenia, do których przepisów Kodeksu zarzut jest kierowany. Pomijając, że Kodeks postępowania administracyjnego to regulacja procesowa, i na naruszenie jego przepisów należy wskazywać w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (co zresztą w sprawie także uczyniono), to opracowanie zarzutu kasacyjnego bez wyszczególnienia przepisów danego aktu prawnego, nie może zostać uznane za prawidłowe. Podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Warunek ten w skardze kasacyjnej nie został zrealizowany. Skarżąca w ramach zarzutu pierwszego podnosi natomiast, że doszło do wypowiedzenia stosunku służbowego, kontraktowej służby wojskowej w trakcie trwania obowiązującego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Wskazać zatem należy, że przedmiotem kontroli sadowoadministracyjnej jest decyzja Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Szpitala [...] odmawiający zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art.. 14 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych właściwym do zawierania kontraktów na pełnienie służby kontraktowej jest organ uprawniony do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, na którym żołnierz będzie pełnił zawodową służbę wojskową. Podnosząc zarzut naruszenia przywołanego przepisu, skarżąca kasacyjnie nie określiła na czym naruszenie to polegało, poza wskazaniem na jego błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przywołanego przepisu, poprzez jego błędną wykładnię. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby przepis ten stanowił przedmiot wykładni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rezultacie którego to procesu interpretacyjnego przyjąłby określone jego zrozumienie, któremu autor skargi kasacyjnej mógłby zarzucać wadliwość i jednocześnie przeciwstawić odmienną jego wykładnię, jego zdaniem prawidłową. W sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych zabiegów interpretacyjnych w odniesieniu do wyżej wskazanego przepisu, to zarzut jego naruszenia przez błędną wykładnię nie mógł być uznany za skuteczny. Z okoliczności sprawy nie wynika też, aby w sprawie orzekał nieuprawniony organ. Okoliczność taka, nie była też podnoszona przez skarżącą. Stosownie do art. 15 ust. 3 ww. ustawy warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, rozkaz personalny w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jest podejmowany przez organ w ramach uznania administracyjnego. Organ wojskowy nie ma obowiązku zawrzeć kolejnego kontraktu, a żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2006 r., I OSK 1348/05, 11 kwietnia 2012 r., I OSK 1655/11, 1 września 2016 r., I OSK 632/15). Zasadnie przy tym Sąd pierwszej instancji przyjął, że aby możliwe było rozważanie przez właściwy organ wydania decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej kontraktowej służby wojskowej, żołnierz musi spełniać ustawowe warunki do zawarcia kontraktu na pełnienie takiej służby. Jak wynika jednoznacznie z art. 15 ust. 3 ww. ustawy niezbędnym warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. W rozpoznawanej sprawie, co wynika w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości z załączonej do akt opinii, że skarżąca warunku tego nie wypełniła, albowiem w ostatniej opinii służbowej uzyskała ogólną ocenę dostateczną. Wobec twierdzeń skargi kasacyjnej zasadnym jest podkreślenie, że opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Także organ orzekający o odmowie zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. Prawa osób opiniowanych podlegają ochronie wyłącznie przez ustalony w pragmatykach służbowych tryb odwołania się od treści wydanej opinii do właściwych przełożonych wyższego stopnia, bądź przez wynikające z przepisów prawa karnego i cywilnego gwarancje ochrony ich dóbr osobistych. Natomiast sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję, która odwołuje się do wydanej opinii służbowej, nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy oraz funkcjonariuszy innych służb mundurowych jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Powyższe prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie mógł oceniać zasadności zarzutów skarżącej kierowanych pod adresem opinii służbowej jej dotyczącej, czy też szerzej do całego procesu opiniowania. Sąd natomiast podzielił ocenę organu, że opinię sporządził właściwy organ wojskowy, w przepisanym terminie i odpowiedniej formie, a skarżąca skorzystała z przysługujących jej środków odwoławczych. Opinia służbowa jest ostateczna, wobec czego mogła stanowić podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Autor skargi kasacyjnej, podnosząc w petitum skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wyjaśnił na czym polega naruszenie każdego z tych przepisów. Można zatem jedynie wskazać, że postępowanie dowodowe w rozpoznawanej sprawie było przeprowadzone w sposób prawidłowy. Na podkreślenie zasługuje, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy dowodem przesądzającym o niemożności zawarcia ze skarżącą kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej była opinia służbowa, która – co w sprawie bezsporne – została zaliczona w poczet materiału dowodowego sprawy. Do rażącego naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do kwestii gromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji, może dojść jedynie w sytuacji wydania decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydania decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie, ewentualnie oczywistej sprzeczności materiału dowodowego z rozstrzygnięciem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie, na co wskazano wcześniej, nie wystąpiła, co czyni zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. pozbawionym usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy) i wynikowy. Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem zarzuty naruszenia tychże przepisów są zasadne wtedy, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej, a także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Zarzuty te okazały się jednak niezasadne. Niezależnie jednak od tego, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie wytyka Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podkreślenia wymaga to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. określającego kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu. Końcowo, odnosząc się do wniosku skarżącej kasacyjnie o włączenie do akt sprawy określonych we wniosku dokumentów, zwrócić należy uwagę, że wniosek ten został sporządzony bez należytej staranności (m.in. brak pełnej sygnatury akt) i wskazania jego podstawy prawnej, a także określenia okoliczności, na jakie dowód ten miałby być przeprowadzony. Wskazać zatem należy, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres postępowania dowodowego wyznacza art. 106 § 3 p.p.s.a. Ma ono wyłącznie charakter uzupełniający, ograniczający się do dowodów z dokumentów i co więcej, nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, albowiem rolą i zadaniem sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości jego ustalenia przez organ, nie zaś wyręczanie w tym względzie organu administracji właściwego do załatwienia sprawy. Przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w powyższym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja określona w powyższym przepisie, dlatego wniosek nie został uwzględniony. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.