III OSK 13/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II SA/Po 459/25 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych I. oddala skargę kasacyjną, II zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz Gminy Miejskiej K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 października 2025 r. sygn. akt II SA/Po 459/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z 24 kwietnia 2025 r., nr NP-III.4131.1.90.2025.8 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych w zakresie projektu budowy skateparku, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia nadzorcze. Wskazanym rozstrzygnięciem nadzorczym z 24 kwietnia 2025 r., Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej określanej jako "u.s.g.") orzekł nieważność uchwały nr XII/101/25 Rady Miejskiej K. z 20 marca 2025 r. w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych w zakresie projektu budowy skateparku w K. – ze względu na istotne naruszenie prawa. Organ nadzoru uznał, że zgodnie z art. 5a ust. 1 u.s.g. zasadą jest, że w wypadkach przewidzianych ustawą oraz innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z jej mieszkańcami. Zgodnie natomiast z art. 5a ust. 2 u.s.g. zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy określa uchwała rady gminy. Uchwała taka zawiera regulacje o charakterze normatywnym (abstrakcyjne i generalne), a więc stanowi akt prawa miejscowego i jako taka powinna być opublikowana we właściwym dzienniku urzędowym w myśl przepisów o ogłaszaniu aktów normatywnych. Z kolei w przypadku uchwały nr XII/101/25 wskazano, że wchodzi w życie z dniem podjęcia, co uzasadnia jej uchylenie w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g. Gmina Miejska K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie nadzorcze wskazując na naruszenie art. 18 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. oraz § 4 ust. 1-4 uchwały nr XX/234/17 Rady Miejskiej K. z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych (Uchwała nr XXXI/337/18 Rady Miejskiej K. z dnia 22 marca 2018 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych - Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2018 r. poz. 2630; dalej jako: "uchwała z 19 stycznia 2017 r.") w zw. z art. 5a ust. 1 i 2 u.s.g. oraz art. 13 pkt 2, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) i art. 91 ust. 1 u.s.g. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości. Uzasadniając wyrok uwzględniający skargę i uchylający rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że dla kwalifikacji danej uchwały jako aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter norm prawnych i ich oddziaływanie na sytuację prawną adresatów. Innymi słowy, jeżeli ustawodawca tego wyraźnie nie przesądza, dla kwalifikacji danego aktu jako aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter zawartych w nim norm prawnych i przez to zdolność do władczego kształtowania sytuacji prawnej adresatów zewnętrznych (skierowanych na zewnątrz aparatu administracji samorządowej). Najważniejsze cechy aktów prawa miejscowego to: normatywność, powszechność, abstrakcyjność i generalność norm oraz istnienie upoważnienia ustawowego zawierającego kompetencję prawodawczą. Dopiero stwierdzenie występowania tych wszystkich elementów pozwala zaliczyć daną uchwałę do kategorii prawa miejscowego (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 669/06, LEX nr 275445; z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1060/10, LEX nr 1251743; również dodatkowe cechy aktów prawa miejscowego wymienione w: D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2020, s. 85–103). Analizując stan faktyczny sprawy Sąd Wojewódzki uwzględnił, że Gmina Miejska K. wcześniej podjęła uchwałę Nr XX/234/17 z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji społecznych opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 25 stycznia 2017 roku, poz. 732. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie przedmiot konsultacji, tj. budowa skateparku nie kwalifikuje się do sytuacji, w której gmina ma obowiązek przeprowadzenia konsultacji na mocy przepisów ustawowych. Okoliczność ta sprawia, że przeprowadzenie konsultacji w tym przedmiocie jest autonomiczną wolą organu stanowiącego gminy i niejako zobowiązaniem organu wykonawczego - Burmistrza Gminy Miejskiej K. do przeprowadzenia konsultacji o zasięgu gminnym, jak wskazuje zaskarżona uchwała w § 2. Powyższe stanowisko pozostaje zbieżne z treścią § 4 uchwały Nr XX/234/17 z dnia 19 stycznia 2017 roku zgodnie z którym "1. O przeprowadzeniu konsultacji społecznych w sprawach ważnych dla gminy lub dla jej części (konsultacji fakultatywnych – przyp. Sądu) decyduje Rada Miejska K. w formie uchwały, określając przedmiot konsultacji, zakres terytorialny konsultacji. 2. Na podstawie uchwały, o której mowa w ust. 1, a także w przypadku, gdy wymóg przeprowadzenia konsultacji wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa Burmistrz Miasta K. zarządza przeprowadzenie konsultacji w formie zarządzenia". Każdorazowo o konsultacjach fakultatywnych decyduje zatem organ stanowiący, aktem o charakterze intencyjnym, skierowanym do wewnątrz struktury organizacyjnej gminy do organu wykonawczego, który w jego następstwie wyda odpowiednie zarządzenie i podejmie przewidziane w tej uchwale działania. Wskazane przez Wojewodę warunki jakie powinny spełniać uchwały w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych skonsumowane zostały poprzez uchwałę z dnia 19 stycznia 2017 r., a zaskarżona uchwała stanowi jedynie akt stosowania wcześniej wymienionej uchwały z dnia 19 stycznia 2017 r., co potwierdza także jej treść w zakresie wskazania podstawy prawnej podjęcia. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona uchwała nie zawierała norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, które mogłyby stanowić o obowiązku ogłoszenia zaskarżonej uchwały w dzienniku urzędowym, zgodnie z przepisami art. 13 pkt 2, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 148 p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w całości. Od wyroku skargę kasacyjną wniósł Wojewoda Wielkopolski, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej określanej jako "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 2 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461, dalej określanej jako "u.o.a.n."), poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i uznanie, że uchwała nr XII/101/25 z dnia 20 marca 2025 r. Rady Miejskiej K. w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych w zakresie projektu budowy skateparku w K., jako akt niestanowiący prawa miejscowego, nie podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego; 2) art. 4 ust 1 u.o.a.n. poprzez błędną wykładnię i nie zastosowanie przepisu dotyczącego terminu wejścia w życie aktów normatywnych zawierających przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszanych w dziennikach urzędowych i przyjęcia, że uchwała nr XII/101/25 z dnia 20 marca 2025 r. Rady Miejskiej K. wchodzi w życie z dniem podjęcia, podczas gdy co do zasady uchwały stanowiące akty prawa miejscowego wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy; 3) art. 5a ust. 1 i 2 u.s.g. poprzez błędną wykładnię przepisu i przyjęcie, że uchwała nr XII/101/25 z dnia 20 marca 2025 r. Rady Miejskiej K. nie stanowi aktu prawa miejscowego i każdorazowo o konsultacjach fakultatywnych decyduje organ stanowiący gminy, jest aktem o charakterze intencyjnym, skierowanym do wewnątrz struktury organizacyjnej gminy, a przyjęcie w podstawie prawnej uchwały przepisu art. 5a § 1 u.s.g. nie kwalifikuje jej jako aktu prawa miejscowego podlegającego publikacji w dzienniku urzędowym. Skarżący kasacyjnie podał, że zgodnie z treścią art. 88 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie (ust. 1), natomiast zasady i tryb ogłaszania takich aktów określa ustawa (ust. 2). Jak stanowi art. 2 ust. 1 u.o.a.n., ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Przepis art. 13 u.o.a.n. określa akty prawne, które podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W katalogu tym ustawodawca wskazał m.in. akty prawa miejscowego stanowione przez organ gminy (pkt 2). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.o.a.n. akty prawa miejscowego wchodzą w życie "po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy". Kwalifikacja uchwał stanowionych na podstawie art. 5a ust. 2 u.s.g., jako aktów prawa miejscowego, jest powszechna w literaturze i orzecznictwie, niezależnie od tego czy są podejmowane w sprawie ustalenia ogólnych zasad przeprowadzania konsultacji czy w związku z jednorazowymi konsultacjami (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3156/18, z 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1562/11, wyrok WSA w Poznaniu z 7 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Po 148/21; E. Olejniczak-Szałowska, Konsultacje we wspólnocie samorządowej, Samorząd Terytorialny 1997, nr 1-2, s. 113; I. Skrzydło-Niżnik, Komentarz do art. 10a ustawy o samorządzie województwa (w:) Komentarz do ustawy o samorządzie województwa, pod redakcją. P. Chmielnickiego, Warszawa 2005, s. 101). Zdaniem skarżącego kasacyjnie, uchwała określająca zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami jest aktem prawa miejscowego bez względu na to, czy dotyczy wszystkich konsultacji z mieszkańcami przeprowadzanych w jednostce samorządu terytorialnego, czy obejmuje wyłącznie konsultacje w jednej sprawie. Rada Miejska K. uchwaliła uchwałę w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych nr XX/234/17 z 19 stycznia 2017 r., a ponadto, oprócz tej uchwały "ramowej", wydała uchwałę szczegółową, która jest przedmiotem postępowania. Obie uchwały określają zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy (z tym, że uchwała nr XII/101/25 odsyła do uchwały nr XX/234/17). Adresatami obu uchwał są mieszkańcy gminy. Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2586/22. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, unieważniona uchwała miała charakter normatywny, zawierała normy mające charakter generalny i abstrakcyjny, ponieważ wskazywała sposób zachowania się mieszkańców gminy. Wprawdzie uchwała odnosi się do § 4 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej K. nr XX/234/17 z 19 stycznia 2017 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych, jednakże nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przedmiotowa uchwała jest aktem skierowanym do wewnątrz, gdyż jest wnioskiem rady gminy do burmistrza o przeprowadzenie konsultacji. Rada Gminy w uchwale zdecydowała o przeprowadzeniu konsultacji i skierowała uchwałę do mieszkańców Gminy Miejskiej W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miejska K., reprezentowana przez adwokata, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie obie strony złożyły w tym zakresie zgodne wnioski skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie objętej skargą kasacyjną nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zostały spełnione warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zarzucił kwestionowanemu orzeczeniu wyłącznie naruszenie wymienionych przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że objęta rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego. Wojewoda zaakcentował podstawę prawną podjęcia uchwały, tj. art. 5a ust. 1 u.s.g. i stwierdził, że każda uchwała określająca zasady i tryb przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami jest aktem prawa miejscowego bez względu na to, czy dotyczy wszystkich konsultacji z mieszkańcami przeprowadzanych w jednostce samorządu terytorialnego, czy obejmuje wyłącznie konsultacje w jednej sprawie. Przypomnieć należy, że w myśl art. 5a ust. 1 u.s.g., w wypadkach przewidzianych ustawą oraz w innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z mieszkańcami gminy. Według art. 5a ust. 2 u.s.g., zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy określa uchwała rady gminy, z zastrzeżeniem ust. 7. Każdy akt prawa miejscowego musi posiadać wyraźne upoważnienie ustawowe do jego wydania. Taką normą kompetencyjną w zakresie zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami gminy stanowi cytowany wyżej przepis art. 5a ust. 2 u.s.g. Przepis ten daje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego możliwość wyboru sposobu regulowania zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami. Organ może podjąć jedną uchwałę, na podstawie której w danej jednostce samorządu terytorialnego będą przeprowadzane wszystkie konsultacje z mieszkańcami (uchwałę ramową). Możliwe jest także ustanowienie uchwały określającej zasady i elementy trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami wspólne dla wszystkich konsultacji, które będą uzupełniane odrębnymi regulacjami odrębnych uchwał zawierających zasady i elementy trybu swoiste tylko dla konkretnych konsultacji. Kolejną możliwością jest stanowienie zasad i trybu przeprowadzenia każdych konsultacji odrębną uchwałą (por. J. Wilk, Powszechnie obowiązująca moc prawna uchwały określającej zasady i tryb konsultacji z mieszkańcami. Glosa do wyroku NSA z 20 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2299/11). Niesporne w sprawie jest, że każda uchwała określająca zasady i tryb przeprowadzenia konsultacji powinna być zakwalifikowana jako akt prawa miejscowego. W świetle aktualnego orzecznictwa i poglądów doktryny, kwalifikacji takiej nie zmienia nawet to, że akt ten może być ustanowiony na potrzeby tylko jednorazowych konsultacji (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1562/11). Tego ostatniego zagadnienia dotyczyły m.in. przywołane przez autora skargi kasacyjnej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3156/18; z 23 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2586/22 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Po 148/21. Wymienione orzeczenia zostały jednak wydane na kanwie uchwał jednostek samorządu terytorialnego o treści odmiennej niż będąca przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Wielkopolskiego z 24 kwietnia 2025 r. Z tego względu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odwołanie się przez Wojewodę do ww. orzeczeń nie przystaje do uzasadnienia zarzutów kasacyjnych organu względem argumentacji przyjętej za podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Sąd Wojewódzki uznał, że objęta rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego, bowiem nie zawiera norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie stanowiska tego skutecznie nie zakwestionował. Dla kwalifikacji danej uchwały jako aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter zawartych w nim norm i ich oddziaływanie na sytuację prawną adresatów nie zaś samo wskazanie podstawy prawnej jej podjęcia. O tym, że tytuł uchwały wskazuje, że dotyczy ona przeprowadzenia konsultacji społecznych również nie uzasadnia wystarczająco tezy, że stanowi ona akt prawa miejscowego. Uchwała taka musi posiadać normy prawne w postaci zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji. To treść i zakres uchwały przesądzają o jej charakterze jako aktu prawa miejscowego. Wyznacznikiem takim jest zawarcie w niej regulacji o charakterze normatywnym. Skarżący kasacyjnie organ w zarzutach skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie przedstawił jakiegokolwiek argumentu, który podważyłby stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że Uchwała nr XII/101/25 Rady Miejskiej K. z dnia 20 marca 2025 r. nie zawiera norm o charakterze generalnym lub abstrakcyjnym. Tymczasem, to na autorze skargi kasacyjnej spoczywał obowiązek wykazania, że doszło do naruszenia prawa, w tym przypadku konkretnych przepisów prawa materialnego. Istotne jest przy tym podkreślenie, że zarzucane postacie naruszenia prawa materialnego winny być wyraźnie wskazane i uzasadnione. Błąd wykładni prawa polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem strony - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2025 r. sygn. akt I OSK 2243/25). W rozpoznawanej sprawie kasator nie wskazał na postanowienia Uchwały nr XII/101/25 Rady Miejskiej K. z dnia 20 marca 2025 r., które w jego ocenie stanowią regulacje o charakterze normatywnym oraz abstrakcyjnym. W tym zakresie nie mógł autora skargi kasacyjnej zastąpić Naczelny Sąd Administracyjny, a to z tego względu, że jest związany granicami skargi kasacyjnej, w tym również jej uzasadnieniem. Abstrahując od niedostatków uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, uprawnione jest przyjęcie, że analizowana uchwała w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych w zakresie projektu budowy skateparku w K. niewątpliwie nie reguluje procedury przeprowadzenia konsultacji. Ta została bowiem określona w obowiązującym już na terenie Gminy Miejskiej K. akcie o charakterze generalnym, abstrakcyjnym i powszechnie obowiązującym, tj. w Uchwale nr XX/234/17 Rady Miejskiej K. z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215).