III OSK 1304/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2007/22 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 27 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do szkoły doktorskiej w ramach dyscypliny [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. O. na rzecz Dyrektora Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2007/22, oddalił skargę T. O. na decyzję Dyrektora Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 27 września 2022 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyjęcia do szkoły doktorskiej w ramach dyscypliny [...]. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dyrektor Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego (dalej też: "Dyrektor", "organ"), decyzją z dnia 28 lipca 2022 r., nr [...], odmówił przyjęcia T. O. (dalej: "skarżący") do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego (dalej też: "Szkoła Doktorska") w ramach dyscypliny [...]. Podstawę prawną ww. rozstrzygnięcia stanowił art. 200 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 574 ze zm.; dalej: "P.s.w.n."), art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej "k.p.a.") i § 33 ust. 2 pkt 1 oraz § 33 ust. 4 ust. 5-6 i 8 uchwały nr 17 Senatu Uniwersytetu Warszawskiego (dalej: "UW") z dnia 20 stycznia 2021 r. w sprawie zasad rekrutacji do szkół doktorskich Uniwersytetu Warszawskiego (Monitor UW z 2021 r., poz.13 ze zm.; dalej: "uchwała rekrutacyjna"). Uzasadniając swoje stanowisko organ podał liczbę uzyskanych przez skarżącego punktów za poszczególne elementy podlegające ocenie, a następnie wskazał, że skarżący w I etapie postępowania uzyskał łącznie 18,34 punktów, podczas gdy minimalny próg punktów uprawniający do przyjęcia do Szkoły w ramach dyscypliny [...] wynosił 30 punktów. Tym samym skarżący znalazł się na pozycji 71 listy rankingowej, ustalonej w trybie § 29 w zw. z § 28 ust. 2 uchwały rekrutacyjnej - na 25 dostępnych miejsc. W świetle przytoczonych powyżej i wynikających z § 18 ust. 3 pkt 1-2 uchwały rekrutacyjnej zasad postępowania rekrutacyjnego uzyskany wynik nie pozwolił na dopuszczenie kandydata do II etapu postępowania kwalifikacyjnego, a w konsekwencji na przyjęcie do Szkoły Doktorskiej. Pismem z dnia 11 sierpnia 2022 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 27 września 2022 r., nr [...], Dyrektor podtrzymał swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia 28 lipca 2022 r. Organ wskazał, że podczas rozpatrywania wniosku kandydata zwrócił się do dotychczasowego Zespołu Kwalifikacyjnego o przeprowadzenie ponownej oceny. Zespół podtrzymał swoje stanowisko w zakresie oceny merytorycznej kandydata zaznaczając, że w odniesieniu do wszystkich kryteriów w karcie oceny kandydata zostało wskazane podstawowe uzasadnienie, wyczerpujące potrzebę wyjaśnienia podstaw zastosowanych kryteriów oceny. Dyrektor, podzielając opinię Zespołu Kwalifikacyjnego, nie dostrzegł powodów dokonania odmiennej oceny złożonej dokumentacji, mogącej zmienić decyzję w ten sposób, aby rekomendować przyjęcie skarżącego do Szkoły Doktorskiej. Organ zaznaczył, że ocena osiągnięć naukowych, dydaktycznych, czy organizacyjnych pozostaje zawsze w części oparta na rozumieniu nieostrych kryteriów, a zatem trudnych do sprecyzowania w uzasadnieniu wydawanej decyzji. Uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu, bowiem wskazuje, że sprawa przyjęcia kandydata została rozpatrzona przez właściwy organ, wskazuje też, jaka ocena (liczba punktów) została przyznana kandydatowi i za co, a także uzyskaną przez niego pozycję rankingową i wobec jakiego progu. Ponadto organ zauważył, że kandydat nie przedstawił w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do podważenia decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji w przedmiocie jego nieprzyjęcia do Szkoły Doktorskiej. Przedstawione zaś zarzuty nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawa, który przywołanym wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. z dnia oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 239 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji na wstępie zaznaczył, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji wiedzy i predyspozycji kandydata ubiegającego się o przyjęcie na studia doktoranckie oraz przedstawionego przez niego zarysu projektu badawczego. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania rekrutacyjnego nie doszło do naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie, określonych przepisami P.s.w.n. oraz wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ze swej natury postępowanie konkursowe na studia doktoranckie jest postępowaniem szczególnym, a sądowa kontrola wydanego rozstrzygnięcia nie może odnosić się do merytorycznych kryteriów oceny kandydata. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na podstawie art. 200 ust. 2 P.s.w.n. Senat Uniwersytetu Warszawskiego w uchwale rekrutacyjnej określił szczegółowe warunki i tryb rekrutacji do szkół doktorskich. Kandydaci oceniani są zgodnie z uchwałą rekrutacyjną oraz załącznikiem do uchwały rekrutacyjnej. Kandydaci oceniani są wieloetapowo, na podstawie analizy dokumentów, w tym projektu badawczego oraz na podstawie rozmowy kwalifikacyjnej. Kryteria i podstawy oceny kandydatów w przedmiotowym postępowaniu określał załącznik nr 1 do uchwały rekrutacyjnej w punkcie 2.3, 2.5 i 2.6. W ocenie Sądu pierwszej instancji postępowanie kwalifikacyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami P.s.w.n. oraz uchwały rekrutacyjnej i k.p.a. Zgodnie z pkt 2.1 załącznika do uchwały rekrutacyjnej limit miejsc w dyscyplinie [...] wynosił 25. Skarżący uzyskał łącznie 18,34 pkt. Tymczasem w postępowaniu rekrutacyjnym warunkiem przyjęcia do Szkoły Doktorskiej jest uzyskanie co najmniej 50 punktów z całości postępowania kwalifikacyjnego, w tym co najmniej 30 punktów z I etapu postępowania kwalifikacyjnego i co najmniej 20 punktów z II etapu postępowania kwalifikacyjnego. Skarżący znalazł się na pozycji 71 listy rankingowej, ustalonej w trybie § 29 w zw. z § 28 ust. 2 uchwały rekrutacyjnej. W świetle przytoczonych powyżej i wynikających z § 18 ust. 3 pkt 1-2 uchwały rekrutacyjnej zasad postępowania rekrutacyjnego uzyskany wynik nie pozwolił na przyjęcie skarżącego do Szkoły Doktorskiej. Sąd pierwszej instancji przypomniał również, że w ramach ponownej oceny złożonego przez skarżącego wniosku organ uznał, że z uwagi na zdobytą liczbę punktów skarżący nie może zostać dopuszczony do II etapu postępowania rekrutacyjnego, tj. rozmowy kwalifikacyjnej. Dyrektor podczas rozpatrywania wniosku strony zwrócił się do dotychczasowego Zespołu Kwalifikacyjnego o przeprowadzenie ponownej oceny. Zespół Kwalifikacyjny podtrzymał swoje stanowisko w zakresie oceny kandydata i zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do wszystkich kryteriów w karcie oceny kandydata zostało wskazane podstawowe uzasadnienie, wyczerpujące potrzebę wyjaśnienia podstaw zastosowanych kryteriów oceny. Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że niespełnienie przez skarżącego obligatoryjnych przesłanek, wskazanych w uchwale rekrutacyjnej, uniemożliwia zakwalifikowanie go do Szkoły Doktorskiej. Niezadowolenie skarżącego z wyników postępowania oraz jego subiektywna ocena prowadzonego postępowania rekrutacyjnego nie mogły odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący nie zgadzając się z powyższym wyrokiem wywiódł od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - obrazę art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie; - "oraz" obrazę art. 17 P.s.w.n. poprzez uznanie, że Dyrektor szkoły doktorskiej jest organem Uniwersytetu Warszawskiego; - obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., poprzez uznanie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe, wyczerpuje wszystkie elementy wskazane w tym przepisie; - obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie - mimo, iż postępowanie nie zostało przeprowadzone przez Sąd z poszanowaniem art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 81 k.p.a.; - obrazę art. 54 § 2 p.p.s.a., poprzez nieuzyskanie przez Sąd kompletu akt sprawy - stwierdzono, na podstawie analizy akt administracyjnych, iż nie został dołączony protokół z posiedzenia zespołu kwalifikacyjnego po wniesieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - a tym samym obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a.; - obrazę art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że postanowienia uchwały Senatu uczelni w przedmiocie rekrutacji do szkoły doktorskiej są przepisami o charakterze powszechnie obowiązującym, szczególnymi w stosunku do przepisów k.p.a. Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest nieważna, zaś postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wywołanym skargą na tę decyzję obarczone jest nieważnością postępowania ze względu na brak zdolności procesowej organu (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Ewentualnie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, o ile NSA uzna, że należy postąpić zgodnie z bezpośrednią dyspozycją art. 185 § 1 p.p.s.a., nie zaś zdecydować meriti - stwierdzić nieważność postępowania przed WSA w Warszawie, odrzucić skargę i wydać wyrok reformatoryjny, zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Dodatkowo skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. W sprawie nie występują – wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej - enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Przed przystąpieniem jednak do rozpoznania zarzutów należy poczynić uwagi natury ogólnej. Przede wszystkim należy wskazać, że skarga kasacyjna jest kwalifikowanym pismem procesowym. Można oprzeć ją na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA: z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530 i z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Z kolei dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA: z 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933, z 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116, z 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Zarzuty skargi kasacyjnej nie spełniają wyżej wskazanych wymagań. Żaden ze sformułowanych zarzutów nie został powiązany z art. 174 p.p.s.a., nie wskazano również, czy skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie prawa materialnego czy też procesowego i w jakiej postaci. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji autora skargi kasacyjnej czy samodzielne uzupełnianie poczynionego w niej wywodu. Już z tych przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uznane za zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej. Należy także podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych (art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 17 P.s.w.n., gdyż skarżący kasacyjnie wiąże go z przesłanką nieważności postępowania sądowoadministracyjnego w postaci braku zdolności procesowej organu (strony przeciwnej). Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że zarzut ten został niestarannie skonstruowany, gdyż art. 17 P.s.w.n. składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, a skarżący kasacyjnie nie wskazał precyzyjnie, naruszenie której z nich zarzuca, w związku z czym zarzut ten jest a limine bezskuteczny. Ponieważ jednak Naczelny Sąd Administracyjny winien z urzędu brać pod uwagę nieważność postępowania, należy do tej kwestii odnieść się merytorycznie. Zgodnie z art. 200 ust. 2 P.s.w.n. rekrutacja do szkoły doktorskiej odbywa się w drodze konkursu na zasadach określonych przez senat albo radę naukową, co stanowi element autonomii szkół wyższych. Z kolei art. 200 ust. 5 P.s.w.n. stanowi, że odmowa przyjęcia do szkoły doktorskiej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zasady rekrutacji do szkół doktorskich Uniwersytetu Warszawskiego zostały określone w uchwale nr 17 Senatu Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 20 stycznia 2021 r. w sprawie zasad rekrutacji do szkół doktorskich Uniwersytetu Warszawskiego (Monitor UW z 2021 r., poz. 13 ze zm.). Kompetencja Dyrektora Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego do wydania decyzji odmownych w kwestii przyjęcia do Szkoły Doktorskiej wynika z § 33 ust. 2 wyżej wymienionej uchwały. Z uwagi na upoważnienie wynikające z art. 200 ust. 2 P.s.w.n. nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż Dyrektor Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego jest organem, w znaczeniu funkcjonalnym, w którego kompetencji leży podjęcie decyzji po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego do szkoły doktorskiej. Zarzut braku zdolności procesowej strony przeciwnej nie jest zatem zasadny. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Należy mieć na uwadze, że art. 70 ust. 5 Konstytucji RP stanowi, że zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Z kolei ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zezwala na określenie przez senat lub radę naukową zasad rekrutacji do szkoły doktorskiej. W tej sytuacji trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przepisy uchwały rekrutacyjnej stanowią przepisy szczególne o charakterze powszechnie obowiązującym, jako że zostały wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 200 ust. 2 P.s.w.n. W skardze kasacyjnej wskazano również na art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - jako samodzielną podstawę kasacyjną. W ocenie autora skargi kasacyjnej, naruszenie tego przepisu polegało na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania jej z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł sąd pierwszej instancji, wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku sądu pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu nie może służyć podważeniu oceny prawnej sądu pierwszej instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie. Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji nie był w stanie jednocześnie zastosować art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż przepisy te przypisują Sądowi odrębne, różne kompetencje (stwierdzenie nieważności decyzji, uchylenie decyzji administracyjnej). Oczywiste jest, że Sąd uwzględniając skargę nie może zastosować wyżej wymienionych przepisów równocześnie. Nadto omawiany zarzut nie został w żaden sposób rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zatem skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałoby polegać pogwałcenie wyżej wymienionych przepisów i w jaki sposób Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 81 k.p.a. Również w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. i "tym samym obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a." należy wskazać, że ów zarzut nie został w żaden sposób rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zatem skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałoby polegać pogwałcenie wyżej wymienionych przepisów. Jak już wyżej wskazywano, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Dla spełnienia wymogu wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie dość, że nie powiązał omawianego zarzutu z żadną z podstaw kasacyjnych sformułowanych w art. 174 p.p.s.a., to również nie odniósł się do kwestii wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, nawet nie przytoczył ustawowej formuły w tym zakresie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. jest niezasadny i został nieprawidłowo skonstruowany. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionych przepisów "poprzez uznanie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe", co już samo w sobie świadczy o błędnym sformułowaniu zarzutu, gdyż w sposób oczywisty Sąd pierwszej instancji nie ocenia prawidłowości sporządzonego przez siebie uzasadnienia wyroku. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej płynie wniosek, że w istocie zarzut ten miał zmierzać do zakwestionowania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. W tym kontekście trzeba jednak przypomnieć, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być podważany przyjęty przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2025 r., III FSK 269/25). Należy podnieść, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z przytoczonego brzmienia art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu pierwszej instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, sformułowane w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Powiązanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z art. 107 k.p.a. i art. 140 k.p.a. jest zupełnie niezrozumiałe. Sąd sporządzając uzasadnienie wyroku nie działa w oparciu o art. 107 k.p.a., nadto przepis ten zawiera pięć paragrafów, z których pierwszy zawiera 9 punktów, a skarżący kasacyjnie nie wskazał, naruszenie której jednostki redakcyjnej przepisu zarzuca. Zgodnie z art. 140 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 tej ustawy w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie powyższych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. Z powyższych przyczyn również ten zarzut skargi kasacyjnej okazał się bezzasadny. Ponieważ wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.