III OSK 131/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 10/22 w sprawie ze skargi M.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie nadania tytułu profesora 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz M.B. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 10/22, po rozpoznaniu skargi M.B. (dalej jako skarżący) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie nadania tytułu profesora, 1. zobowiązał Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do rozpatrzenia wniosku Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 17 grudnia 2018 r. o nadanie tytułu profesora M.B. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddalił skargę w pozostałej części, 4. zasądził od Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego M.B. zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2018 r. (data wpływu 15 stycznia 2019 r.), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako Centralna Komisja), zgodnie z uchwałą Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 17 grudnia 2018 r., zwróciła się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu naukowego profesora nauk społecznych. Pismem z dnia 4 lutego 2019 r. organ wystąpił do Centralnej Komisji o przesłanie pełnej dokumentacji postępowania w sprawie wniosku dotyczącego skarżącego. W odpowiedzi Centralna Komisja, przy piśmie z dnia 21 lutego 2019 r., przesłała opinię superrecenzenta, jako dodatkową dokumentację postępowania. Następnie pismem z dnia 8 maja 2019 r. organ ponownie wystąpił do Centralnej Komisji o przesłanie recenzji wykorzystanych w postępowaniu dotyczącym wniosku o nadanie skarżącemu tytułu profesora, co uczyniono przy piśmie z dnia 14 maja 2019 r. Z kolei pismem z dnia 9 lipca 2019 r. organ wystąpił o przekazanie informacji dotyczącej doboru recenzentów, na co odpowiedziała Centralna Komisja pismem z 31 lipca 2019 r. Pismem z dnia 1 października 2019 r. skarżący wystąpił do organu o przekazanie mu informacji o stanie sprawy. W odpowiedzi, pismem z dnia 14 października 2019 r. poinformowano stronę, że wniosek o nadanie tytułu profesora jest w toku procedowania, a o podpisaniu przez Prezydenta RP postanowienia w sprawie nadania tytułu profesora skarżący zostanie poinformowany pisemnie. Jednocześnie organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r., poz. 1789) zwanej dalej ustawą o stopniach naukowych, które mają zastosowanie do przedmiotowego postępowania nie określają terminu, w którym Prezydent RP zobligowany jest do wydania postanowienia w sprawie nadania tytułu naukowego profesora. Pismem z dnia 18 października 2021 r. (data wpływu 22 października 2021 r.) M.B. wniósł do organu ponaglenie, w trybie art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735) zwanej dalej K.p.a., w związku z zaistnieniem stanu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie nadania tytułu naukowego profesora. Strona wniosła o niezwłoczne załatwienie przedmiotowej sprawy. Po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy skarżący wskazał m.in., że pomimo upływu przeszło ponad 32 miesięcy od dnia doręczenia organowi wniosku, organ do dnia wniesienia niniejszego ponaglenia nie przyznał stronie tytułu profesora nauk społecznych. Powyższe stanowi rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy administracyjnej wskazanych w art. 35 K.p.a., którym to terminem Prezydent RP, jako organ administracji publicznej rozstrzygający o uprawnieniach strony w sprawie administracyjnej, jest związany. Organ nie udzielił odpowiedzi na ww. ponaglenie. W dniu 7 grudnia 2021 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta RP, przejawiające się w podejmowaniu czynności zbędnych oraz niezmierzających do rozwiązania postępowania w przedmiocie nadania tytułu profesora skarżącemu oraz w nieuprawnionym zaniechaniu nadania skarżącemu tytułu profesora. Autor skargi zarzucił organowi przewlekłe prowadzenie postępowania z uwagi na fakt, że przez przeszło ponad 34 miesiące nie nadał on skarżącemu tytułu profesora nauk społecznych, podczas gdy brak jest przesłanek uzasadniających prowadzenie postępowania przez organ tak długi okres. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi przez organ w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wobec oczywistej zasadności skargi oraz nadanie skarżącemu tytułu profesora nauk społecznych; ewentualnie o stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do wystąpienia przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ oraz zobowiązanie organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do niezwłocznego nadania skarżącemu tytułu profesora nauk społecznych; a także o wymierzenie organowi grzywny obliczonej zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga zasługuje w części na uwzględnienie. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji w całości podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3265/21, przesądził dopuszczalność kognicji sądu administracyjnego na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta RP w indywidualnej sprawie nadania tytułu profesora. NSA uznał, że z art. 25 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym wynika uprawnienie procesowe jednostki do żądania wydania przez Prezydenta RP postanowienia rozstrzygającego w sprawie złożonego wniosku o nadanie tytułu profesora, gdyż w takiej sprawie postanowienie Prezydenta RP spełnia wszelkie wymogi aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Podkreślono, że Prezydent RP podejmując postanowienie w przedmiocie nadania tytułu profesora, powinien zostać zakwalifikowany jako organ administracji w rozumieniu funkcjonalnym. Wskazuje na to analiza postanowień ustawy zasadniczej i rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Prezydent RP stosuje prawo administracyjne i wpływa wiążąco na sytuację prawną jednostki. Bezspornym jest bowiem, że kwestie związane z nadaniem tytułu profesora wynikają wprost z ustawy o stopniach naukowych i są sprawą indywidualną z zakresu stosowania prawa administracyjnego (sprawą administracyjną). Ustawa o stopniach naukowych określa m.in. w art. 25 - art. 28 wymagania niezbędne do uzyskania tytułu naukowego profesora oraz tryb postępowania w tych sprawach. Nadanie tytułu profesora samo w sobie rozstrzyga o uprawnieniach indywidualnej osoby w konkretnej sprawie. Z jednej strony tytuł ten jest "certyfikatem kwalifikacyjnym stwarzającym (...) wzruszalne domniemanie, że jego posiadacz ma szczególne kwalifikacje do powadzenia rzetelnych i wiarygodnych badań naukowych w określonym (...) fragmencie wiedzy", z drugiej strony stanowiąc jednocześnie dobro osobiste posiadacza (M. Sieniuć, Jednostka w postępowaniach w sprawach nadania stopnia i tytułu naukowego. Studium z prawa administracyjnego procesowego, Łódź 2019, s. 141). Z tego względu postanowienie Prezydenta RP o nadaniu tytułu profesora, jak wskazuje się w nauce prawa administracyjnego, jest władczym rozstrzygnięciem sprawy indywidualnej danej jednostki. Kwestia nadania tytułu profesora władczo ingeruje w sytuację prawną w sferze zewnętrznej, tj. wobec jednostki niewchodzącej w skład aparatu administracji. Na gruncie prawa procesowego uprawnienia jednostki chroni art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych stanowiąc, że w postępowaniu dotyczącym nadania tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Sąd uznał, że sprawa nadania tytułu profesora jest sprawą administracyjną albowiem w tego rodzaju sprawie władczo rozstrzyga się o sytuacji prawnej indywidualnej jednostki w sferze zewnętrznej działania administracji. Sytuacja prawna wnioskodawcy, w tym tryb postępowania i przesłanki nadania tytułu profesora, zasadniczo są uregulowane przepisami prawa administracyjnego. Zwrócono uwagę, że z powyższego nie wynika, iż do całokształtu procedury w sprawie nadania tytułu profesora stosuje się przepisy K.p.a., zaś rozstrzygnięcie Prezydenta RP stanowi decyzję administracyjną. Zaakcentowano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w "postępowaniu" dotyczącym nadania tytułu profesora. Procedura ta jest dwuetapowa. Pierwszy etap ma charakter postępowania administracyjnego, do którego przepisy K.p.a. stosuje się w zakresie nieuregulowanym w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych Uchwała Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o przedstawieniu albo o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora jest decyzją administracyjną. Decyzja ta kończy etap sformalizowanego postępowania administracyjnego i od tej decyzji stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Fakt zakończenia postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów w formie decyzji administracyjnej prowadzi do wniosku, że postanowienie Prezydenta RP w przedmiocie nadania tytułu profesora nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Jakkolwiek to postanowienie wykazuje elementy podobne do decyzji administracyjnej, winno zostać zakwalifikowane jako inny akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie sposób uznać, że decyzja Centralnej Komisji o przedstawieniu kandydata do tytułu profesora i złożenie do Prezydenta RP wniosku o nadanie tytułu profesora inicjuje kolejne, sformalizowane postępowanie administracyjne zmierzające do wydania drugiej decyzji. Sąd podniósł przy tym, że zakończenie pierwszego etapu i wydanie przez Centralną Komisji decyzji administracyjnej jeszcze ostatecznie nie ingeruje w sytuację prawną wnioskodawcy. Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie wywołuje zatem skutku prawnego w postaci nadania tytułu profesora. Wydanie tej decyzji oraz zainicjowanie postępowania przed Prezydentem RP kreuje roszczenie o charakterze procesowym o wydanie przez Prezydenta RP postanowienia o nadaniu albo odmowie nadania wspomnianego tytułu. Do takiego wniosku prowadzi analiza art. 25 w związku z art. 28 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych, z których to przepisów wynika, że złożenie przez Centralną Komisję wniosku o nadanie tytułu profesora zobowiązuje Prezydenta RP do rozpatrzenia tego wniosku. Mianowicie art. 25 ustawy o stopniach naukowych stanowi, że tytuł profesora nadaje Prezydent RP na podstawie wniosku Centralnej Komisji, o którym mowa w art. 28 ust. 3. Jak wskazano w orzecznictwie sądowym przepis ten ustanawia obowiązek Prezydenta RP rozpatrzenia wniosku Centralnej Komisji. O istnieniu tego stosunku świadczy także m.in. art. 28 ust. 3a ww. ustawy, kreujący uprawnienie Prezydenta RP do zwrócenia się do Centralnej Komisji o dołączenie do wniosku opinii komisji do spraw etyki w nauce przy Polskiej Akademii Nauk. Przyjmując, że z art. 25 ustawy o stopniach naukowych wynika uprawnienie procesowe jednostki do żądania wydania przez Prezydenta RP postanowienia rozstrzygającego w sprawie złożonego wniosku o nadanie tytułu profesora w tej sprawie, uznać należy w ocenie Sądu pierwszej instancji, że postanowienie Prezydenta RP spełnia wszelkie wymogi aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jeśli sprawa nadania tytułu profesora jest sprawą administracyjną, to wnioskodawcy musi przysługiwać skuteczny środek prawny, zmierzający do zapewnienia kontroli sądowej. Skoro sprawa nadania tytułu profesora jest rozstrzygnięciem "sprawy" w rozumieniu art. 45 Konstytucji RP, to Prezydent RP w sytuacji rozstrzygania o prawach i obowiązkach konkretnej jednostki, w konkretnej sprawie, musi zostać uznany za organ w znaczeniu funkcjonalnym, zaś wydany przez niego akt podlega kontroli sądowej. Przywołując treść art. 25 ustawy o stopniach naukowych podzielono stanowisko prezentowane w piśmiennictwie, że akt urzędowy Prezydenta RP w przedmiocie nadania tytułu profesora stanowi jednocześnie realizację norm konstytucyjnych, jak i administracyjnych. Równocześnie pozostaje on poza sferą normowaną wyłącznie przepisami ustawy zasadniczej, a dotyczącą przestrzegania Konstytucji, stania na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium, czy też relacji z innymi władzami publicznymi. W związku z powyższym Sąd uznał, że art. 184 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) zwanej dalej P.u.s.a. oraz art. 3 § 1-3 P.p.s.a. dopuszczają kontrolę sądowoadministracyjną w sprawie bezczynności lub przewlekłości Prezydenta RP w przedmiocie nadania tytułu profesora. Odnosząc się bezpośrednio do stanu faktycznego niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że bezspornym jest, iż Centralna Komisja pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. wystąpiła do Prezydenta RP (data wpływu 15 stycznia 2019 r.) o nadanie skarżącemu tytułu naukowego profesora nauk społecznych oraz, że do dnia wniesienia skargi do Sądu pierwszej instancji wniosek ten nie został załatwiony. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do rozpatrzenia ww. wniosku Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie Sądu przewlekłość postępowania nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący był bowiem informowany przez Kancelarię Prezydenta RP o stanie sprawy (pismo z 14 października 2019 r.). Ponadto organ dokonywał wadliwej wykładni przepisów prawa w warstwie proceduralnej, jak również materialnoprawnej. Powyższe niweluje w pewnym stopniu negatywną ocenę braku podjęcia przez Prezydenta RP aktu w odpowiednim trybie oraz o konkretnej treści, czego domagał się skarżący. Uznano jednocześnie, że brak jest w sprawie przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Orzeczenie w tym zakresie jest fakultatywne, a jego zastosowanie jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ. W realiach niniejszej sprawy brak dowodów na tego rodzaju okoliczności. Dlatego też Sąd oddalił skargę w tym zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 1 § 1 P.u.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego uznania, że sprawa będąca przedmiotem skargi podlega kognicji sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej, b) art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uwzględnieniem skargi na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, iż skarga dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w sytuacji, gdy nie jest możliwe uznanie Prezydenta RP za organ administracji publicznej ani rozstrzygnięć podejmowanych przez Prezydenta RP jako aktów z zakresu administracji publicznej, c) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, na skutek błędnego uznania, iż Prezydent RP podlega w rozpatrywanej sprawie kognicji sądów administracyjnych jako organ administracji publicznej, d) art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uwzględnieniem skargi na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że Prezydent RP działa w rozpatrywanej sprawie jako organ administracji publicznej i dopuścił się bezczynności, e) art. 149 § 1 pkt 1 i art. 153 P.p.s.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż możliwe jest podjęcie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego Prezydenta RP do podjęcia określonego aktu pozostającego wyłącznie w gestii ustrojowej działalności Prezydenta RP, f) art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez orzeczenie wobec Prezydenta RP obowiązku zwrotu kosztów postępowania; II. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w zakresie dotyczącym: a) art. 25 ustawy o stopniach naukowych poprzez przyjęcie, że przepis ten może być rozumiany jako zobowiązujący Prezydenta RP do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w określonym terminie i stanowi podstawę do sądowej oceny zakresu działania Prezydenta RP w zakresie nadawania tytułów naukowych, a w konsekwencji uprawnia do możliwości uznania przewlekłości postępowania Prezydenta RP przy nadawaniu tytułu profesora, b) art. 35 i art. 36 K.p.a. poprzez przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie w sprawie nadawania tytułów naukowych przez Prezydenta RP, a w konsekwencji uprawniają do możliwości uznania przewlekłości postępowania Prezydenta RP przy nadawaniu tytułu profesora. W oparciu o wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącego na podstawie art. 189 P.p.s.a. ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd tych ostatnich przepisów. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez sąd przepisu prawa materialnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 1 § 1 P.u.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że sprawa będąca przedmiotem skargi podlega kognicji sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej. Art. 1 § 1 P.u.s.a. ma charakter ustrojowy, gdyż określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Art. 1 § 1 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd administracyjny orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji w ramach określonych ustawowo kompetencji rozpoznał skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta RP w przedmiocie nadania tytułu profesora trafnie przyjmując, że jest to sprawa podlegająca kognicji tego sądu. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie kontroli tych sądów podlega działalność nie tylko organów administracji w ujęciu ustrojowym (por. postanowienie NSA z 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3265/21). Dla ustalenia właściwości sądów administracyjnych podstawowe znaczenie ma określenie zakresu znaczeniowego pojęcia "działalności administracji publicznej". Nie powinno budzić wątpliwości, że pojęcie to należy rozumieć możliwie szeroko (np. uchwała NSA z 1 czerwca 1998 r. sygn. akt OPS 3/98, opubl. w LEX nr 33683; uchwała NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. akt OPS 11/00, opubl. w LEX nr 46141). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 listopada 2007 r. sygn. SK 43/06 uznał, że przyznanie podmiotowi niebędącemu organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym kompetencji do wydawania rozstrzygnięć indywidualnych z zakresu administracji publicznej oznacza, iż podmiot ten jest organem administracji publicznej w ujęciu konstytucyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne uprawnione są do kontroli przewlekłości Prezydenta RP w przedmiocie nadania tytułu profesora. Takie stanowisko zaprezentowano już w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie NSA z 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3265/21) i Sąd w tej sprawie je popiera. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów procesowych mających istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uwzględnieniem skargi na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że skarga dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w sytuacji, gdy nie jest możliwe uznanie Prezydenta RP za organ administracji publicznej ani rozstrzygnięć podejmowanych przez Prezydenta RP jako aktów z zakresu administracji publicznej. Zarzut ten ma podstawowe znaczenie w tej sprawie i prowadzi w istocie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Prezydent RP podejmując rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie nadania tytułu profesora, dokonuje aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, czy też realizuje swoje konstytucyjne kompetencje niemające takiego charakteru. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie nadana tytułu profesora i zobowiązał Prezydenta RP do rozpatrzenia wniosku o nadanie tytułu profesora w zakreślonym terminie. Dopuszczalność skargi na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania objęte kognicją sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.) jest pochodną dopuszczalności skargi na decyzję, postanowienie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Tym samym ustalenie, że postanowienie Prezydenta RP w przedmiocie nadania albo odmowy nadania tytułu profesora podlega kognicji sądu administracyjnego przesądza o możliwości zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie bezczynności albo przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Cechy aktu lub czynności wskazanej w ww. przepisie i nie będącej decyzją administracyjną lub postanowieniem wyjaśnił NSA w uchwale 7 sędziów z 3 września 2013 r. sygn. I OPS 2/13, opubl. w ONSAiWSA 2014/1/2 stwierdzając, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można zakwalifikować akty lub czynności, które spełniają następujące cechy: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych, d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa nadania przez Prezydenta RP tytułu profesora na gruncie ustawy o stopniach naukowych jest sprawą indywidualną z zakresu stosowania prawa administracyjnego (sprawą administracyjną), a samo postanowienie wydawane w tym przedmiocie stanowi akt w rozumieniu ww. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nadanie tytułu profesora rozstrzyga o uprawnieniach indywidualnej osoby w konkretnej sprawie. W doktrynie trafnie zauważono, iż taki tytuł jest certyfikatem kwalifikacyjnym stwarzającym wzruszalne domniemanie, że jego posiadacz ma szczególne kwalifikacje do powadzenia rzetelnych i wiarygodnych badań naukowych w określonym fragmencie wiedzy i zarazem stanowi dobro osobiste jego posiadacza o trwałym (dożywotnim), niezbywalnym i nieobciążalnym charakterze, wywołującym skutki pro foro externo w sferze publicznej i prawnopracowniczej (za M. Sieniuć, Nadanie tytułu naukowego profesora. Kilka refleksji na tle regulacji zawartych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Białostockie Studia Prawnicze 2020 vol. 25 nr 4, s. 138 z odwołaniem się do dalszej literatury). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie przychyla się do stanowiska, zgodnie z którym postanowienie Prezydenta RP o nadaniu tytułu profesora jest władczym rozstrzygnięciem sprawy indywidualnej danej jednostki. Nadanie tytułu profesora władczo ingeruje w sytuację prawną jednostki niewchodzącej w skład aparatu administracji. Na gruncie prawa procesowego uprawnienia jednostki chroni art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych stanowiąc, że w postępowaniu dotyczącym nadania tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa nadania tytułu profesora jest sprawą administracyjną, a sam akt nadania kwalifikuje się do kategorii aktów z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. ponieważ spełnia wszystkie przesłanki niezbędne do takiej jego kwalifikacji. W szczególności taki akt o nadaniu tytułu naukowego w sposób władczy i jednostronny ingeruje w sytuację prawną danej osoby, dotyczy sprawy indywidualnej, ma charakter publicznoprawny i dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa związanych z nadaniem tytułu profesora. Nie można podzielić zasadności stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którym Prezydent RP w zakresie wykonywania swoich zadań korzysta z własnych prerogatyw i jego akty lub inne czynności nie podlegają kontroli sądowej. Tym samym skoro wydanie postanowienia w przedmiocie nadania tytułu profesora ma stanowić realizację norm konstytucyjnych, a nie administracyjnoprawnych, to Prezydent RP nie występuje ani jako organ administracji publicznej w ujęciu ustrojowym ani w ujęciu funkcjonalnym. Niewątpliwie Prezydent RP będąc częścią władzy wykonawczej (art. 10 ust. 2 Konstytucji RP) nie jest jednak organem administracji w ujęciu ustrojowym (np. postanowienie NSA z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 857/17). Prezydent RP może jednak w określonych sytuacjach pełnić rolę organu administracji w ujęciu funkcjonalnym (np. postanowienie NSA z 30 września 2020 r. sygn. akt II GSK 295/20). Niewątpliwie zakres tzw. prerogatyw osobistych Prezydenta zawiera art. 144 ust. 3 Konstytucji RP i działania Prezydenta w tym zakresie wynikają wprost z przepisów konstytucyjnych. Wydawanie aktów (postanowień) w zakresie nadania tytułu profesora nie zostało wymienione w art. 144 ust. 3 Konstytucji RP. Tym samym wydawanie takich aktów stanowi wykonywanie funkcji administracji. Wydanie takiego aktu stanowi bowiem wykonywanie zadania publicznego na podstawie przepisów prawa materialnego (ustawy o stopniach naukowych), które normują treść zadania publicznego wywołującego skutki prawne dla stosunków prawnych, bądź przez ich kształtowanie z mocy prawa bądź jako podstawy władczej indywidualizacji w przewidzianej w przepisach prawa materialnego formie. Działalność administracji publicznej jest to zatem bezpośrednie, praktyczne realizowanie zadań państwa przez kształtowanie stosunków prawnych w określonych dziedzinach życia społecznego, zgodnie z treścią wyznaczoną w normach materialnego prawa administracyjnego (por. postanowienie NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1871/12). Skoro Prezydent RP w przedmiocie nadania tytułu profesora stosuje przepisy prawa administracyjnego, to powinien w tym zakresie być uznany za organ administracji w ujęciu funkcjonalnym (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3265/21). O organie administracji w znaczeniu funkcjonalnym można mówić w przypadku, gdy organ niebędący organem administracyjnym w znaczeniu ustrojowym będzie kompetentny do podjęcia decyzji stosowania materialnego prawa administracyjnego i ustanowienia nią normy indywidualnej (por. J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 17). Sprawa dotycząca nadania tytułu profesora stanowi więc sprawę sądowoadministracyjną i podlega kognicji sądów administracyjnych stosownie do art. 1 i art. 2 P.p.s.a. Sądy te stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sprawują w tym zakresie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tym samym nie zaistniała w tej sprawie przesłanka odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tj. sytuacja, w której dana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sprawa objęta zaskarżonym wyrokiem Sądu pierwszej instancji podlega właściwości sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów procesowych mających istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. polegającego na uwzględnieniu skargi na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że Prezydent RP działa w rozpatrywanej sprawie jako organ administracji publicznej i dopuścił się bezczynności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są akty objęte kognicją sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a dopuszczalne jest zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowania ukierunkowanego na wydanie takiego aktu. Dopuszczalność skargi na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania jest pochodną dopuszczalności skargi na decyzję, postanowienie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej (postanowienie NSA z 3 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 6523/21). Bezczynność organu ma miejsce wtedy, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem ale tego nie czyni. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i prawidłowo go zastosował. Tym samym także niezasadnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jest to przepis wynikowy co oznacza, że może on zostać skutecznie podniesiony jako zarzut skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący kasacyjnie wykaże, że w danej sprawie nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania. Skoro trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w tej sprawie miał miejsce zarówno stan bezczynności jak i przewlekle prowadzonego postępowania, to skutkiem tego należało zastosować art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten daje podstawę sądowi administracyjnemu do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Także kolejny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie zastosowana art. 149 § 1 pkt 1 i art. 153 P.p.s.a. nie jest zasadny. Skoro sprawa dotycząca wydania aktu (postanowienia) w przedmiocie nadania tytułu profesora podlega kognicji sądów administracyjnych, to tym samym także i bezczynność lub przewlekłe prowadzenie w tym zakresie postępowanie podlega takiej kognicji. Ma więc w takiej sytuacji zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym, jeżeli Sąd pierwszej instancji uwzględni skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie m.in. aktu. Stwierdzając bezczynność sąd administracyjny nie ma innej możliwości jak zobowiązanie do wydania aktu objętego daną sprawą. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Także i ten przepis nie został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, ponieważ stwierdzając zarówno stan bezczynności jak i przewlekle prowadzonego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek dokonać zarówno oceny prawnej tego stanu, jak i zawrzeć wskazania co do dalszego postępowania, co wprost wynika z rozstrzygnięcia zaskarżonego w tej sprawie wyroku. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który m.in. dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zakres tych kosztów w przypadku strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika wyznacza art. 205 § 2 P.p.s.a. Strona skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tej sprawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. nie wskazuje, na czym miałoby polegać to naruszenie. Przepisy te, wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie zostały właściwe w tej sprawie zastosowane. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 25 ustawy o stopniach naukowych poprzez przyjęcie, że przepis ten może być rozumiany jako zobowiązujący Prezydenta RP do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w określonym terminie i stanowi podstawę do sądowej oceny zakresu działania Prezydenta RP w zakresie nadawania tytułów naukowych. Zgodnie z art. 25 ustawy o stopniach naukowych tytuł profesora nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wniosku Centralnej Komisji, o którym mowa w art. 28 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten nakłada na Prezydenta RP obowiązek rozpatrzenia wniosku Centralnej Komisji. Złożenie stosownego wniosku wszczyna odrębne postępowanie przed Prezydentem RP - do którego nie stosuje się przepisów K.p.a. - zmierzające do wydania postanowienia w przedmiocie nadania tytułu profesora. Wynikające z powołanego przepisu prawa uprawnienie Centralnej Komisji do złożenia stosownego wniosku koresponduje z obowiązkiem adresata do rozpatrzenia tego wniosku (tak też NSA w postanowieniu z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3265/21). W ramach tego odrębnego postępowania zainicjowanego wnioskiem Centralnej Komisji składanym na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych, Prezydent RP otrzymuje uprawnienia procesowe do zwrócenia się do Centralnej Komisji o dołączenie do wniosku opinii komisji do spraw etyki w nauce przy Polskiej Akademii Nauk (art. 28 ust. 3a ww. ustawy). Takie postępowanie przed Prezydentem RP powinno zakończyć się wydaniem stosownego aktu (postanowienia). Za przedstawioną interpretacją przemawia konieczność dokonywania prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy o stopniach naukowych. Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym sprawa nadania tytułu profesora jest sprawą administracyjną, a więc i bezczynność bądź stan przewlekłości postępowania prowadzonego w tym zakresie także stanowi sprawę administracyjną, a tym samym osobie mającej interes prawny po wydaniu aktu w takiej sprawie powinien przysługiwać skuteczny środek prawny, zmierzający do zapewnienia kontroli sądowej. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Prawo do sądu składa się z: 1) prawa dostępu do sądu, tj. prawa uruchomienia procedury przed sądem; 2) prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności; 3) prawa do orzeczenia sądowego, czyli do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia swojej sprawy. W sprawie o nadanie tytułu profesora rozstrzyga się o administracyjnoprawnych uprawnieniach osoby fizycznej spoza sfery wewnętrznej administracji. W ramach tego uprawnienia jednostka korzysta także z ochrony przed bezczynnością albo przewlekłością postępowania. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 i art. 36 K.p.a. poprzez przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie w sprawie nadawania tytułów naukowych przez Prezydenta RP, a w konsekwencji uprawniają do możliwości uznania przewlekłości postępowania Prezydenta RP przy nadawaniu tytułu profesora. Zarzut ten został przy tym wadliwie sporządzony. Art. 35 K.p.a. dzieli się na sześć odrębnych jednostek (paragrafów) a art. 36 K.p.a. zawiera dwa paragrafy. Tym samym prawidłowo sformułowany zarzut powinien zawierać precyzyjne wskazanie na przepis prawa, który został wadliwie zinterpretowany lub niewłaściwie zastosowany przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony skarżącej kasacyjnie w poprawianiu lub doprecyzowaniu zarzutu sformalizowanego środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że postanowienie Prezydenta RP w przedmiocie nadania tytułu profesora jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ma ono charakter władczy, jest jednostronnym oświadczeniem woli z zakresu prawa publicznego, ingerującym w sytuację prawną jednostki i nadającym bądź odmawiającym nadania tytułu profesora. Akt ten nazwany przez ustawodawcę postanowieniem nie jest ani decyzją administracyjną, ani też postanowieniem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., gdyż nie dotyczy postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym. Akt w przedmiocie nadania tytułu profesora jest wydawany w sprawie indywidualnej i dotyczy bezpośrednio danej osoby oraz jej sytuacji prawnej. Postanowienie Prezydenta RP ma charakter publicznoprawny, stanowi rezultat stosowania norm prawa administracyjnego i władczo reguluje sytuację prawną jednostki. Tym samym bezczynność w wydaniu takiego aktu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie także podlega – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – kognicji sądu administracyjnego. Na tej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny stosując art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).