III OSK 1418/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. i A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 9/25 w sprawie ze skargi S. P. i A. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od S. P. i A. P. na rzecz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 9/25 oddalił skargę w całości S. P. i A. P. (dalej wnioskodawcy lub skarżący) na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie (dalej organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że organ prawidłowo i w możliwie pełny sposób oraz w ustawowym terminie wywiązał się z obowiązku udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie zadane pytania od 1 do 20, odnosząc się merytorycznie do wszystkich zadanych przez skarżących pytań. Udzielił możliwie wyczerpujących wyjaśnień i nie pozostawił żadnego z pytań bez odpowiedzi. Nawet, jeżeli któreś z pytań nie dotyczyło informacji publicznej, skutkiem czego organ nie był zobowiązany do udostępnienia takich informacji, to udzielił wnioskodawcom wyczerpującej odpowiedzi zgodnie z posiadanym stanem wiedzy i w zakresie dysponowania taką informacją. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) zwanej dalej ustawą o dostępie do informacji publicznej zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego. Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych. Poza tym, Sąd pierwszej instancji w niniejszym składzie podzielił stanowisko wyrażane przez sądy administracyjne, w myśl którego organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko, w świetle którego informacje będące przedmiotem pytań oznaczonych w niniejszej sprawie numerami 12, 13, 18 i 20 nie stanowią informacji publicznej. Pytania dotyczące konsultacji pracowników organu z prawnikiem, liczby takich konsultacji oraz ich przyczyn odnoszą się do wewnętrznego procesu gromadzenia informacji czy materiałów, które mogą być użyte w procesie decyzyjnym (w tym wypadku: dotyczącym zainicjowania postępowania egzekucyjnego). Konsultacje, opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego, mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk organu co do sposobu załatwienia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że informacje publiczne odnoszą się do sfery faktów i stanów istniejących, co do zasady, w chwili udzielenia informacji publicznej. Nie można zatem domagać się w trybie dostępu do informacji publicznej udzielenia informacji stanowiących w istocie porady prawne, jakie kroki winni podjąć skarżący, czy opinie na dany temat, i to dotyczące ewentualnych zdarzeń przyszłych. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że w odniesieniu do pozostałych pytań nr 1 do 11, 19 - organ nie kwestionował, iż dotyczą one informacji publicznej gdyż dotyczą rejestrów i ewidencji przypadków prowadzonych w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Lesznie, a więc odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu oraz są wytworzone lub posiadane przez ten organ zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny udzielił odpowiedzi na podstawie danych gromadzonych w rejestrach informując o ilości wystosowanych wniosków o wszczęcie postępowań w zakresie przymuszenia do szczepień ochronnych, informacji o braku realizacji szczepień obowiązkowych, upomnień, wniosków o umorzenie i zawieszenie postępowań egzekucyjnych, osób pracujących w komórce zajmującej się szczepieniami ochronnymi, rejestru i ilości niepożądanych odczynów poszczepiennych. Zdaniem Sądu odnośnie pytania nr 15, 16, 17 i 20 organ zaznaczył, że przedmiotowa odpowiedź nie leży w kompetencji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ponieważ nie sprawuje kontroli nad pracą lekarzy, uchybienia w zakresie prawa dotyczące lekarzy rozpatruje Izba Lekarska i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w swojej działalności nie ma kompetencji w zakresie kwalifikowania i zmiany kwalifikacji niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że prawidłowe są wyjaśnienia organu, że udostępnieniu nie podlega informacja, która nie jest informacją publiczną, ani informacja, która nie jest w posiadaniu danego organu. W trybie informacji publicznej należy udostępnić informacje i dokumenty będące w posiadaniu organu, przez niego wytworzone, przetwarzane lub mu przekazane, jeżeli zawierają żądana we wniosku informację. W związku z tym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie był obowiązany do udzielenia informacji dotyczących zadań czy kompetencji innych organów administracji publicznej. Skoro zatem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lesznie udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia prawa art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę odpowiedź organu jest wystarczająca i odpowiada ustawowym zasadom udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ precyzyjnie, rzeczowo i w ramach posiadanych informacji odniósł się do każdego z 20 pytań. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli S. P. i A. P., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy dostępie do informacji publicznej poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącym informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lesznie wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi nadto, że niezastosowanie tych przepisów skutkowało uznaniem, że organ udostępnił skarżącym informacje publiczne zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy nie udzielił pełnych odpowiedzi na postawione pytania. Przechodząc do oceny powyższego zarzutu w pierwszej kolejności należy podnieść, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię należy wykazać w jaki sposób Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej interpretacji (wykładni) danego przepisu prawa. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach strona skarżąca kasacyjnie musi wykazać, jak w jej ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 717/12; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 934/12). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle treści art. 174 P.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisów prawa "poprzez ich niezastosowanie" (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1247/06; postanowienie NSA z 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 294/12). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest również pogląd, zgodnie z którym w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego dopuszczalne jest kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien być podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04; wyrok NSA z 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 299/05; wyrok NSA z 15 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 323/10). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 3 października 2013 r. sygn. akt II FSK 1020/12). Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie określonych przepisów jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni podnoszony zarzut nieskutecznym. Nieskuteczność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu wynika ponadto z wadliwości bardzo lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w przypadku skargi kasacyjnej - będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia - czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3133/16; wyrok NSA z 24 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2676/24). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie i uzasadnienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04; wyrok NSA z 24 września 2021 r. sygn. akt I GSK 290/21). Należy także zaznaczyć, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wykładnia systemowa art. 176 i art. 183 § 1 P.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą tego sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z 31 października 2017 r. sygn. akt I GSK 2343/15; wyrok NSA z 12 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 2677/24). W praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi jednak do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a. Jeżeli bowiem dana sprawa może być poddana kontroli w oparciu o skargę kasacyjną zawierającą nie w pełni poprawnie sformułowane zarzuty, to wykładnia konstytucyjnej zasady zawierającej prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) nakazuje, aby w istniejące wątpliwości intepretować jednak na korzyść samej strony, która domaga się realizacji jej prawa do sądu. Jednakże nawet w takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2140/13). Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy stwierdzić, że tak powołane przepisy nie dają podstaw do stwierdzenia słuszności stanowiska skarżących o udzieleniu niepełnych odpowiedzi na pytania zawarte w ich wniosku z 10 maja 2024 r. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie nawiązuje bowiem do treści art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sprowadza się ono do stwierdzenia, że gdyby Sąd pierwszej instancji sprostał swoim obowiązkom to doszedłby do wniosku, że udzielone przez organ odpowiedzi są niepełne, a organ pozostaje w bezczynności. Na potwierdzenie postawionego zarzutu przytoczono krótkie stanowiska z orzecznictwa sądów administracyjnych z których wynika, że niepoinformowanie pismem wnioskodawcy, że organ nie posiada żądanej informacji publicznej lub gdy udziela informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku stanowi naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tak samo jak brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku, czy też brak zawiadomienia wnioskodawcy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano również na te orzeczenia sądów administracyjnych zgodnie z którymi organ pozostaje w stanie bezczynności, jeżeli nie udziela na żądanie informacji publicznej. Poglądy te nie budzą wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak miałyby one zastosowanie w niniejszej sprawie tylko wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumentację, która podważyłaby stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ udzielił skarżącym pełnej odpowiedzi na ich pytania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jednak, że organ udzielił skarżącym niepełnej odpowiedzi na ich pytania. Nie podjęto jakiejkolwiek polemiki z szeroko opisanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odnoszącym się do poszczególnych pytań i wykazującym, że odpowiedź organu była jasna i pełna. Jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku skarżących z dnia 10 maja 2024 r. (doręczonego organowi w dniu 13 maja 2024 r.), nie wszystkie z dwudziestu pytań w ogóle mogły być uznane za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, a zostały wytworzone lub są posiadane przez ten organ. Część pytań dotyczyło informacji obejmujących medyczne zagadnienia ochrony zdrowia i związanych z tym wiedzą z zakresu zdrowia, farmakologii, jakości i skuteczności leków, szczepień oraz metod postępowania leczniczego. Mimo, że zagadnienia te stanowią przedmiot odpowiednich nauk medycznych i nie stanowią informacji publicznej, to i tak w tym zakresie organ (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lesznie) udzielił w tym zakresie informacji. Pytania nr 1-11, 18 i 19 dotyczyły informacji publicznych i na nie organ udzielił odpowiedzi w zakresie takich danych, jakie posiadał. W zakresie pytań nr 15, 16, 17 i 20 Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że dotyczyły one zagadnień nie objętych kompetencjami Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie, ponieważ kwestie kontroli pracy lekarzy, czy też naruszeń prawa przez lekarzy nie stanowią kompetencji tego organu. Pytanie nr 12 dotyczyło liczby konsultacji organu z prawnikiem w zakresie kwestii problematycznych dotyczących szczepień i na to pytanie udzielono odpowiedzi potwierdzającej sam fakt konsultowania takich postępowań z radcą prawnym zatrudnionym w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Lesznie ze wskazaniem, że same postępowania prowadzi Wojewoda Wielkopolski. Sama liczba takich konsultacji z radcą prawnym zatrudnionym w tym organie nie stanowiła informacji publicznej. Pytanie nr 13 dotyczyło uprawnień rodziców w przypadku, gdy po przeprowadzeniu badania kwalifikacyjnego lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień i nie zaszczepi dziecka i jakie czynności powinno podjąć w takiej sytuacji rodzice. Pytanie to także trafnie nie zostało uznane za dotyczące informacji publicznej, ponieważ w istocie dotyczyło ono udzielenia porady prawnej co do praw rodziców dziecka podlegającego szczepieniom. Skarżący powinni zasięgnąć w tym zakresie porady u profesjonalisty. Nie stanowiło naruszenia prawa odpowiedź udzielona w tym zakresie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie, który skrótowo przedstawił kto przeprowadza badania kwalifikacyjne, jak są dokumentowane i jaki może być skutek tych badań. Trafnie też organ stwierdził, że nie może oceniać pracy lekarza prowadzącego badania kwalifikacyjne. Na pytanie nr 14 dotyczące prowadzenia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie kontroli nad zgłoszeniami lekarzy niepożądanych odczynów poszczepiennych organ odpowiedział, że prowadzi jedynie rejestr takich odczynów poszczepiennych, a sprawowanie kontroli w tym zakresie nad lekarzami nie należy do jego kompetencji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie odniesiono się do przedstawionej wyżej argumentacji wskazanej przez Sąd pierwszej instancji. Skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia - w rozumieniu skarżących - niepełnych odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niepełnych odpowiedzi na pytanie uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu ocenę zasadności stanowiska skarżących. W kwestii naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec braku jakiegokolwiek nawiązania w postawionym zarzucie i uzasadnieniu skargi kasacyjnej do treści tego przepisu, za Sądem pierwszej instancji należy tylko wskazać, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lesznie w piśmie z 17 maja 2024 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżących z 10 maja 2024 r. (doręczony organowi 13 maja 2024 r.). Zachowano termin 14-dniowy. W tej sprawie nie został naruszony art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Informacja publiczna w takim zakresie, w jakim objęta została pytaniami zawartymi we wniosku skarżących z 10 maja 2024 r. i zarazem jaka znajdowała się w posiadaniu organu została im udostępniona w sposób i w formie zgodnej z treścią wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji także art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na jakąkolwiek postać naruszenia tego przepisu w tej sprawie, który nie był stosowany przez Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe należy stwierdzić, że słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżących w ustawowym terminie, w miarę posiadanych informacji - w sposób pełny i konkretny, co uwalnia organ od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżących doręczonym organowi w dniu 13 maja 2024 r. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 P.p.s.a. została ona oddalona. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od A. P. i S. P. zasądzić solidarnie na rzecz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lesznie kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).