III OSK 1443/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2522/22 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 6 października 2022 r. nr DRP-IX.60320.335.2022.AM w przedmiocie odmowy dokonania wpisu do ewidencji oświadczeń oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2522/22 oddalił skargę K. G. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej (dalej: "Minister", "organ") z 6 października 2022 r. nr DRP-IX.60320.335.2022.AM w przedmiocie odmowy dokonania wpisu do ewidencji oświadczeń. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 15 lipca 2022 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło oświadczenie K. G. (dalej: "skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (obywatelowi [...]) – S. F.. Decyzją z 27 lipca 2022 r. nr OP.G.4390.57336.KG.2022 Prezydent [...] działając na podstawie art. 88z ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r., poz. 690 - dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia") odmówił wpisu przedmiotowego oświadczenia do ewidencji oświadczeń. Minister po rozpatrzeniu sprawy decyzją z 6 października 2022 r. nr DRP-IX.60320.335.2022.AM utrzymał powyższą decyzję. Organ odwoławczy wskazał na brzmienie obowiązujących w sprawie przepisów prawa w szczególności art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz wyjaśnił, że właściwość powiatowego urzędu pracy zgodnie z miejscem stałego pobytu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi wynika z przyjęcia zasady, że do powierzania pracy cudzoziemcom mogą być uprawnione podmioty uczestniczące trwale w stosunkach gospodarczych. W ocenie organu odwoławczego, w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą i zamierzających zatrudnić cudzoziemca - z taką sytuacją mamy bowiem do czynienia w niniejszej sprawie - właściwość urzędu pracy do rejestracji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy określa się według miejsca ich pobytu stałego, o czym decyduje adres stałego zameldowania. Jednocześnie, w ocenie organu, w przypadku gdy osoba fizyczna powierzająca pracę będąca cudzoziemcem nie jest w stanie dopełnić obowiązku meldunkowego na pobyt stały, to w celu weryfikacji miejsca stałego pobytu powinna dodatkowo wykazać, że posiada zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, o których mowa w dziale VI ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r., poz. 2354 ze zm.). Skarżący – prowadzący działalność gospodarczą i będący cudzoziemcem, który wystąpił z wnioskiem o dokonanie wpisu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, jak wynika z akt, nie jest w stanie dopełnić obowiązku meldunkowego na pobyt stały na terytorium Polski, oraz nie posiada zezwolenia na pobyt stały lub pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z wyjaśnień strony a także ze złożonej kopii karty pobytu cudzoziemca ważnej do 31 marca 2022 r. wynika, że przebywa on w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy oraz od stycznia 2022 r. zamieszkuje w wynajmowanym lokalu w [...] (ul. [...] m. [...]). W ocenie Ministra, skarżący nie wykazał, że posiada miejsce stałego pobytu umożliwiające określenie właściwości miejscowej organu do wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń. Odnosząc się do treści argumentacji podniesionej w odwołaniu jakoby pobyt cudzoziemca pod wskazanym przez niego adresem spełniał ustawowe cechy pobytu stałego, organ wyjaśnił, odwołując się do brzmienia art. 25 ust.1 stawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm.) wskazując, iż w jego ocenie przebywanie cudzoziemca na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w wynajmowanym lokalu mieszkalnym - nie powoduje utraty jego dotychczasowego miejsca stałego pobytu w kraju pochodzenia, gdyż zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym fakt przebywania danej osoby w innym lokalu nie świadczy o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nie przebywanie w lokalu, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym. Minister uznał również, że w sprawie nie został naruszony przez organ I instancji art. 25 k.c., gdyż przepis ten może znaleźć zastosowanie do cudzoziemca dopiero wówczas, gdy uzyska on pozwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uzyska inny akt, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności. Strona nie legitymuje się jednak żadnym z tytułów pobytowych wymienionych we wskazanym wyżej przepisie ustawy o ewidencji ludności, tym samym, w ocenie organu, nie może ona dokonać zameldowania na pobyt stały, a więc nie może wykazać miejsca stałego pobytu umożliwiającego wpis przedmiotowego oświadczenia do ewidencji oświadczeń. Minister zauważył również, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3862/21, że konstrukcja art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia reguluje nie tylko kwestię właściwości miejscowej organu, ale także jest prawnym wyrazem zakresu wolności gospodarczej przyznanej cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyłączając możliwość wpisania do ewidencji oświadczeń, oświadczenia złożonego przez cudzoziemca nie posiadającego stałego pobytu na terytorium Polski. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że zawarty we wskazanym przepisie zwrot "powiatowy urząd pracy właściwy ze względu na (...) miejsce stałego pobytu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi" oznacza zezwolenie na pobyt stały w rozumieniu art. 195 ust. 1 - 4 ustawy o cudzoziemcach i powiązany jest z posiadaniem zameldowania na pobyt stały w rozumieniu art. 24 ust. 2 pkt 1-2 ustawy o ewidencji ludności, kiedy to prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu powinna polegać na przyjęciu, że "miejsce stałego pobytu" oznacza miejsce (miejscowość), w której przebywa (zamieszkuje) pracodawca wpisany do CEIDG z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 k.c. bez względu na fakt posiadania lub braku posiadania zezwolenia na pobyt stały w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach lub faktu posiadania zameldowania na stały pobyt; - art. 88z ust. 5 pkt 1-7 ustawy o promocji zatrudnienia oraz ust. 6 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium RP (dalej: "ustawa o przedsiębiorcach zagranicznych") i art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 22 Konstytucji, art. 2, art. 8 art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców, poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak posiadania przez pracodawcę zezwolenia na pobyt stały w Polsce oraz brak posiadania zameldowania na pobyt stały stanowi podstawę do odmowy wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, kiedy to wskazane przepisy ustawy o promocji zatrudnienia ustanawiające katalog przesłanek, kiedy należy lub można odmówić wpisania oświadczenia do ewidencji oświadczeń nie przewiduje przesłanki braku posiadania przez pracodawcę zezwolenia na pobyt stały w Polsce i zameldowania na pobyt stały. W konsekwencji zastosowanie wskazanych przepisów w formie przyjętej przez organy obu instancji prowadzi do nieuzasadnionego różnicowania podmiotów gospodarczych na przedsiębiorców będących obywatelami Polski i Cudzoziemców, a to pomimo, że ustawa o przedsiębiorcach zagranicznych przyznaje im prawo do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce na takich samych zasadach jak obywatele RP, co pozostaje w sprzeczności z zasadą równego traktowania przedsiębiorców wyrażoną zarówno w Konstytucji RP, jak i Prawie Przedsiębiorców; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji odmawiającej wpisania oświadczenia do ewidencji oświadczeń w oparciu o przesłankę, która nie wynika z regulacji ustawowych, podczas gdy art. 88z ust. 5 pkt 1-7 oraz ust. 6 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia określa zamknięty katalog przesłanek stanowiących podstawę odmowy wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń i równocześnie katalog ten nie zawiera przesłanki odmowy posiadania przez pracodawcę zameldowania na pobyt stały i/lub zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. - art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się przez Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, a także nie odniesienie się do dokumentów przedstawionych przez skarżącego tj. umowy najmu oraz oświadczenia o zamieszkaniu, odmawiającym tym samym mocy dowodowej wyżej wskazanych dokumentów, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie posiada miejsca stałego pobytu w Polsce, co w konsekwencji uniemożliwiło wpisanie oświadczenia do ewidencji oświadczeń, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia, bowiem w postępowaniu przed tym organem doszło do naruszenia przepisów postępowania. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że definicja legalna pobytu stałego zawarta jest w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, który wyłącza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca nie posiadającego stałego pobytu na terytorium RP związanej z wyszukiwaniem miejsc pracy i pozyskiwaniem pracowników w zakresie wynikającym z przepisu art. 88 z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Następnie wskazał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą od 1 stycznia 2022 r. (CEIDG), nie posiada zameldowania ani na pobyt czasowy ani na pobyt stały (informacja zawarta w oświadczeniu skarżącego z 26 lipca 2022r.). Miejsce prowadzonej działalności przez skarżącego, oraz miejsce zamieszkania są pod innymi adresami (umowa najmu z 20 stycznia 2022 r. oraz CIDG). Z akt sprawy wynika również, że skarżący będący obywatelem [...] na terenie Polskie przebywał do 31 marca 2022 r. na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy (v. w aktach uwierzytelniona kopia karty pobytu). Zezwolenie to uległo przedłużeniu na podstawie art. 15zd ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Tym samym niewątpliwie sam jego pobyt na terytorium Polski jest legalny, bowiem uległo przedłużeniu posiadane przez skarżącego zezwolenie na pobyt czasowy na terenie Polski. Sąd I instancji stwierdził, że do zameldowania na pobyt stały konieczne jest wykazanie się zezwoleniem na pobyt stały. Zdaniem Sądu I instancji skoro skarżący nie legitymuje się decyzją o zezwoleniu na pobyt stały ani inną określoną w tym przepisie, a posiada jedynie przedłużone zezwolenie na pobyt czasowy, to nie mógł dokonać zameldowania na pobyt stały, a więc nie mógł wykazać również miejsca stałego pobytu. W ocenie Sądu I instancji w tych warunkach nie mogło dojść również do skutecznego złożenia przez skarżącego oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowa jest decyzja o odmowie wpisania do ewidencji oświadczeń oświadczenia skarżącego o powierzeniu pracy - F. S.. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. na skutek niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przez Ministra Rodziny i Polityki Społecznej, 2. art. 88z ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że miejsce stałego pobytu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w rozumieniu art. 88z ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia jest równoznaczne z miejscem zameldowania na pobyt stały, a tym samym ww. przepis stanowi swoisty katalog podmiotów, które mogą dokonać wpisu oświadczenia do rejestru oświadczeń ograniczając go do podmiotów posiadających zameldowanie na stały pobyt. Prawidłowa wykładania art. 88z ust 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia dokonana w oparciu o art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności powinna polegać na przyjęciu, że miejscem stałego pobytu rozumieniu art. 88z ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu (bez względu na posiadanie lub brak posiadania zameldowania na stały pobyt), a w konsekwencji powyższego, art. 88z ust, 2 pkt 1-5 jest wyłącznie przepisem regulującym właściwość miejscowa organu i nie ustanawia on swoistego katalogu podmiotów, które mogą dokonać wpisu oświadczenia o powierzeniu cudzoziemcowi pracy, 3. art. 88z ust. 5 pkt 1-7 oraz ust. 6 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o przedsiębiorcach zagranicznych i art. 88z ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 22 Konstytucji, art. 2 Prawo Przedsiębiorców, art. 8 Prawo Przedsiębiorców, art. 11 ust. 1 Prawo Przedsiębiorców oraz art, 12 Prawo Przedsiębiorców poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak posiadania przez pracodawcę zameldowania na pobyt stały stanowi podstawę do odmowy wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, podczas gdy wskazane przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie przewidują jako przesłanki odmowy wpisania oświadczenia do ewidencji - braku posiadania przez pracodawcę zezwolenia na pobyt stały w Polsce i/lub zameldowania na pobyt stały. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, jeżeli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie podstawy skargi kasacyjnej oparto na obu przesłankach. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, który oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra z 6 października 2022 r. w przedmiocie odmowy dokonania wpisu do ewidencji oświadczeń o powierzeniu pracy cudzoziemcowi. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego "niezastosowanie" i nieuzasadnione oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. na skutek niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przez Ministra wskazanych przepisów prawa materialnego. Już samo sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej może budzić poważne wątpliwości. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Sąd kasacyjny związany jest także niepodważoną zarzutami oceną zaprezentowaną w sprawie przez Sąd I instancji. (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 844/17, wyrok NSA z 19 września 2024 r., sygn. akt I OSK 2341/23). Nie dyskwalifikuje zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdy strona skarżący kasacyjnie jednocześnie wskazuje przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 552/16). Zdaniem skarżącego, prawidłowe zastosowanie art. 88z ust. 2 pkt 1-5 ustawy o promocji zatrudnienia powinno polegać na przyjęciu, że "(...) jest to wyłącznie przepis regulujący właściwość miejscową organu i nie ustanawia on swoistego katalogu podmiotów, które mogą dokonać wpisu oświadczenia o powierzeniu cudzoziemcowi pracy". Dodatkowo wskazał, że wyrok Sądu I instancji prowadzi do nieuzasadnionego różnicowania podmiotów gospodarczych na przedsiębiorców będących obywatelami Polski i cudzoziemców. 3. Zdaniem NSA, nie można zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze – podstawą prawną kontrolowanych przez Sąd I instancji orzeczeń był art. 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Przypomnieć trzeba, że z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że Sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy (por. wyrok NSA z 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1882/10). Zastrzeżenie to jest o tyle istotne, gdyż ustawa o promocji zatrudnienia została uchylona z dniem 1 czerwca 2025 r., na mocy art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620). Sam fakt utraty mocy obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia nie ma wpływu na kontrolę wyroku Sądu I instancji, który został wydany 16 marca 2023 r. Zgodnie z 88z ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia: "Powiatowy urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce stałego pobytu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi wpisuje oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, jeżeli: 1) cudzoziemiec jest obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 10 pkt 2 oraz 2) praca cudzoziemca nie jest związana z działalnością określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9, oraz 3) okres wykonywania pracy określony w złożonym oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi jest nie dłuższy niż 24 miesiące, oraz, 4) dzień rozpoczęcia pracy wskazany w złożonym oświadczeniu nastąpi nie później niż 6 miesięcy od dnia złożenia oświadczenia, oraz 5) wysokość wynagrodzenia cudzoziemca nie będzie niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku". Prawidłowo Sąd I instancji uznał, iż z przepisu tego wynika, że: - właściwość organu prowadzącego ewidencję oświadczeń określana jest według "siedziby" lub miejsca "stałego pobytu" podmiotu występującego o wpisanie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi; - podmiot taki musi wskazać "siedzibę" lub miejsce "stałego pobytu" prowadzonej działalności. Po drugie - definicja legalna "pobytu stałego" zawarta jest w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, stanowiącym, że pobytem stałym jest "zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu". W orzecznictwie (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3862/21) wskazuje się, że konstrukcja tego przepisu tylko na pierwszy ogląd wskazuje, że reguluje ono wyłącznie kwestię właściwości miejscowej organu. W rzeczywistości jest on także prawnym wyrazem zakresu wolności gospodarczej przyznanej cudzoziemcowi na terytorium RP, wyłączając możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca nie posiadającego stałego pobytu na terytorium RP związanej z wyszukiwaniem miejsc pracy i pozyskiwaniem pracowników w zakresie wynikającym z art. 88 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Po trzecie – w niniejszej sprawie ustalono stan faktyczny sprawy, z którego wynikają następujące okoliczności: - skarżący prowadzi działalność gospodarczą od 1 stycznia 2022 r.; - nie posiada zameldowania ani na pobyt czasowy ani na pobyt stały (por. informacja zawarta w oświadczeniu skarżącego z 26 lipca 2022 r.); - miejsce prowadzonej działalności przez skarżącego oraz miejsce zamieszkania są pod innymi adresami (por. umowa najmu z 20 stycznia 2022 r. oraz CIDG); - skarżący jest obywatelem [...] i na terenie RP przebywał do 31 marca 2022 r. na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy (por. kopia karty pobytu); zezwolenie to uległo przedłużeniu na podstawie art. 15zd ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021, poz. 2095 ze zm.); - pobyt skarżącego na terytorium RP jest legalny (posiadane przez skarżącego zezwolenie na pobyt czasowy uległo przedłużeniu). Po czwarte – Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że przepisy Rozdziału 5 ustawy o ewidencji ludności regulują obowiązek meldunkowy cudzoziemców. Zatem obowiązek meldunkowy, który ma miejsce na terytorium RP, posiada szczególne znaczenie właśnie dla cudzoziemców (czyli skarżącego). Art. 43 ust. 1 tego rozdziału ustawy stanowi, że "Cudzoziemiec dokonujący zameldowania na pobyt stały przedstawia kartę pobytu wydaną w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ochrony uzupełniającej, albo nadaniem statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, dokument "zgoda na pobyt tolerowany" albo zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody na pobyt tolerowany". Wynika zatem z tego, że do zameldowania na "pobyt stały" konieczne jest wykazanie się zezwoleniem na pobyt stały. Tymczasem skarżący nie legitymuje się decyzją o zezwoleniu na pobyt stały ani inną określoną w tym przepisie przesłanką. Posiada on bowiem jedynie przedłużone zezwolenie na pobyt czasowy. Zatem nie mógł dokonać zameldowania na "pobyt stały". Inaczej mówiąc - nie mógł wykazać miejsca "stałego pobytu". W tej sytuacji nie mogło dojść do skutecznego złożenia przez skarżącego oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi. W związku z tym decyzja o odmowie wpisania do ewidencji oświadczeń oświadczenia skarżącego o powierzeniu pracy - F. S. była prawidłowa i Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę. Po piąte – z analizy przepisów prawa wynika, że co do zasady należy przyjmować, że miejscem stałego pobytu jest miejsce zameldowania na pobyt stały. Jeżeli jednak osoba fizyczna powierzająca wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie jest zameldowana na pobyt stały w żadnym miejscu, należy ustalić jej miejsce stałego pobytu w oparciu o inne okoliczności sprawy, uwzględniając trwałość faktycznego pobytu i prowadzenia działalności na danym terenie. Wbrew twierdzeniom strony nie można więc mówić o różnicowaniu podmiotów gospodarczych na przedsiębiorców będących obywatelami Polski i cudzoziemcami. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w obu przypadkach. Jednakże należy przyjąć, że cudzoziemcy nieuprawnieni do stałego, nieograniczonego czasowo pobytu na terytorium RP np. na podstawie zezwolenia na pobyt stały czy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, nie mają miejsca "stałego pobytu" na terytorium RP. 4. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.