III OSK 1713/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Sejmiku Województwa Lubuskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Go 167/23 w sprawie ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 9 września 2013 r. nr XL/462/13 w sprawie przyjęcia Statutu Województwa Lubuskiego 1. uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala, 2. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz Województwa Lubuskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 10 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Po 167/20, po rozpoznaniu skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 9 września 2013 r. nr XL/462/13 w sprawie przyjęcia Statutu Województwa Lubuskiego stwierdził nieważność § 17 ust. 1 w zakresie użytego w nim zwrotu "pisemny", § 17 ust. 2 i ust. 3, załącznika zaskarżonej uchwały stanowiącego "Statut Województwa Lubuskiego" (zwanego dalej Statutem) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w § 17 Statutu organ uchwalił, że sesje nadzwyczajne zwołuje Przewodniczący Sejmiku na pisemny wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu Sejmiku. Sesja nadzwyczajna powinna się odbyć w terminie nie przekraczającym 7 dni od daty złożenia wniosku (ust. 1). Wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej można zgłosić w sprawach szczególnie ważnych dla Województwa, które wymagają niezwłocznego rozstrzygnięcia (ust. 2). Przewodniczący Sejmiku nadaje niezwłocznie bieg wnioskowi o zwołanie sesji nadzwyczajnej, zawierającemu porządek obrad i projekty uchwał wymagające pilnego podjęcia (ust. 3). Zdaniem Wojewody wskazana regulacja została podjęta z naruszeniem art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.) zwanej dalej u.s.w., bowiem w sposób nieuprawniony i niezgodny z regulacją ustawową rozszerza kompetencje Przewodniczącego Sejmiku, przyznając mu uprawnienie do samodzielnego i subiektywnego decydowania czy wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej został złożony w sprawie szczególnie ważnej dla województwa, która wymaga niezwłocznego rozstrzygnięcia oraz pilnego podjęcia uchwały w tym zakresie. Ponadto w § 17 ust. 1 przewidziano, że sesje nadzwyczajne zwołuje Przewodniczący Sejmiku na pisemny wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu Sejmiku, w sytuacji gdy przepisy nie określają w jakiej formie ma być złożony wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej. Dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu prawa miejscowego Sąd uznał, że słuszne jest stanowisko skarżącego, iż postanowienia § 17 ust. 1 uchwały w sposób nieuprawniony zawężają możliwość złożenia wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej jedynie na piśmie. Ustawodawca przewidział jedynie, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej ma pochodzić od co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa, nie ograniczył natomiast formy w jakiej może zostać on złożony. Z tego względu należało przyjąć, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej może zostać złożony na kilka sposobów: na piśmie, ustnie do protokołu przyjętego przez pracownika kancelarii sejmiku czy też w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r., poz. 57) doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Uznając więc, iż § 17 ust. 1 w sposób istotny narusza art. 21 ust. 7 u.s.w. Sąd stwierdził nieważność tego zapisu w zakresie użytego w nim zwrotu "pisemny". Odnosząc się zaś do postanowień § 17 ust. 2 i ust. 3 uchwały podkreślono, że zgodnie z art. 20 ust. 3 u.s.w. zadaniem przewodniczącego sejmiku województwa jest wyłącznie organizowanie pracy sejmiku oraz prowadzenie obrad sejmiku. Przewodniczący sejmiku przekazuje zatem radnym informację o miejscu, terminie i programie sesji. W ocenie Sądu pierwszej instancji § 17 ust. 2 i ust. 3 zaskarżonej uchwały rozszerza katalog uprawnień Przewodniczącego Sejmiku w sposób wykraczający poza przyznaną delegację ustawową, przyznając mu uprawnienie do samodzielnego i subiektywnego decydowania czy wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej (pomimo że został złożony przez co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa i zawiera porządek obrad i projekty uchwał, jakie mają być ewentualnie podjęte na nadzwyczajnej sesji sejmiku) został złożony w sprawie szczególnie ważnej dla województwa, która wymaga niezwłocznego rozstrzygnięcia oraz pilnego podjęcia uchwały w tym zakresie. Z tych względów także i te regulacje uchwały podlegały stwierdzeniu nieważności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Sejmik Województwa Lubuskiego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 7 u.s.w. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że: - § 17 ust. 1 Statutu Województwa Lubuskiego jest sprzeczny z art. 21 ust. 7 u.s.w. z uwagi na użycie sformułowania, iż zwołanie sesji nadzwyczajnej następuje na pisemny wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu Sejmiku, gdy tymczasem statut ma uzupełniać regulację ustawową i ją rozwijać, a nie kopiować, a ponadto skoro przepis art. 21 ust. 7 nie precyzuje formy, w jakiej składany jest wniosek - Sejmik w Statucie mógł dokonać sprecyzowania i ustalić, iż powinien on mieć formę pisemną (oczywiście mógł ustalić, że właściwą formą będzie np. dokument elektroniczny, czy ustne złożenie wniosku do protokołu - ale takich ustaleń nie poczynił, co nie czyni tego zapisu sprzecznym z art. 21 ust. 7 u.s.w.); - § 17 ust. 2 i 3 Statutu Województwa Lubuskiego jest sprzeczny z art. 21 ust. 7 u.s.w., gdy tymczasem w przypadku tych zapisów mamy do czynienia z uzupełnieniem i rozwinięciem zapisów ustawowych zgodnie z którym dopuszczalne było ustalenie, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej można zgłosić w sprawach szczególnie ważnych dla Województwa, które wymagają niezwłocznego rozstrzygnięcia; - Przewodniczący Sejmiku nadaje niezwłocznie bieg wnioskowi o zwołanie sesji nadzwyczajnej, zawierającemu porządek obrad i projekty uchwał wymagające pilnego podjęcia. Intencją sesji nadzwyczajnych jest rozstrzyganie o sprawach pilnych, które nie mogą "poczekać" do sesji zwyczajnej, stąd brak sprzeczności tego zapisu z ustawie o samorządzie województwa; to samo dotyczy dołączania do wniosku projektów uchwał wymagających pilnego podjęcia. Skoro sprawa jest pilna i mają być na sesji podjęte uchwały - doprecyzowanie, iż do wniosku należy dołączyć projekty uchwał (w tych pilnych sprawach) jest wyłącznie konsekwencją specyfiki sesji nadzwyczajnej, a ponadto konsekwencją odpowiedniego stosowania art. 21 ust. 1 u.s.w.; 2) przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentacji Województwa Lubuskiego przedstawionej w odpowiedzi na skargę; b) art. 147 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności § 17 ust. 1 w zakresie użytego w nim zwrotu "pisemny", § 17 ust. 2 i ust. 3 załącznika zaskarżonej uchwały w sytuacji, gdy niniejsze zapisy Statutu nie są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, a stanowią uzupełnienie i rozwinięcie materii ustawowej. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest zasadna. Istota sporu w tej sprawie dotyczy ustalenia, czy przepisy ustawy o samorządzie województwa, a w szczególności jej art. 21 ust. 7 zawierają wyczerpującą regulację dotyczącą trybu zwoływania tzw. sesji nadzwyczajnych, czy też jest to regulacja, które może być uzupełniona treścią przepisów statutowych. Zgodnie z art. 169 ust. 4 Konstytucji RP ustrój wewnętrzny jednostek samorządu terytorialnego określają, w granicach ustaw, ich organy stanowiące. Nie budzi wątpliwości, że norma konstytucyjna nakazuje ustalanie ustroju wewnętrznego każdej jednostki samorządu terytorialnego przez jej organ stanowiący "w granicach ustaw". W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym materia statutowa może być kształtowana w statutach w stopniu pozwalającym na jej dostosowanie do lokalnych warunków pod warunkiem, że nie zostaną naruszone ustawowe przepisy niemodyfikowalne, tzn. niepodlegające zmianom w statucie (tak NSA w wyroku z 17 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 60/21, NSA w wyroku z 21 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6865/21). Przywołana treść przepisu konstytucyjnego stanowi materię określającą samodzielność statutową, pozwalającą na takie określenie ustroju danej jednostki samorządu, który najlepiej odpowiada miejscowym warunkom potrzebom, a przy tym nie jest sprzeczne z ustawami (wyrok NSA z 30 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 556/23). Niekiedy podnosi się nawet, że organom stanowiącym przysługuje, w zakresie regulacji statutów jednostek samorządu terytorialnego, swoiste władztwo statutowe, które pozwala na samodzielnie ustalanie wewnętrznej struktury danej jednostki samorządu w obrębie ogólnych ram ustrojowych (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 3981/21, D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2020, wyd. 3, s. 207). Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że zgodne z art. 21 ust. 7 w związku z ust. 1 u.s.w. na wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa przewodniczący sejmiku obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wniosek o zwołanie sesji powinien zawierać dołączony do niego porządek obrad wraz z projektami uchwał. W tej sprawie w ocenie Sądu pierwszej instancji treść § 17 ust. 1 w zakresie użytego w nim zwrotu "pisemny" oraz treść § 17 ust. 2 i ust. 3 Statutu nie jest zgodna z art. 21 ust. 7 u.s.w. Strona skarżąca kasacyjnie trafnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 7 u.s.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że § 17 ust. 2 Statutu jest sprzeczny z ww. przepisem ustawy o samorządzie województwa, mimo że prawidłowa wykładnia tego przepisu Statutu powinna prowadzić do uznania, że zawiera on jedynie uzupełnienie i rozwinięcie zapisów ustawowych poprzez wskazanie na możliwość złożenia wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej w sprawach szczególnie ważnych dla Województwa, które wymagają niezwłocznego przyjęcia. Uzupełnienie materii statutowej dotyczącej procedury zwoływania organu stanowiącego jest możliwe, ale pod warunkiem, że nie naruszy to ustawowej regulacji, która gwarantuje podstawowy standard rozwiązań ustrojowych. Art. 21 ust. 7 u.s.w. stanowi, że wystarczającą przesłanką skutecznego złożenia wniosku o zwołanie sesji (tzw. sesji nadzwyczajnej) jest to, aby ten wniosek złożyło co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa wraz z dołączeniem do niego porządku obrad i projektami uchwał. Przepis ten nie określa, jakie sprawy mogą być jedynie objęte takim wnioskiem co oznacza, że ustawa nie reguluje jakie sprawy mogą być objęte wnioskiem złożonym na podstawie tego przepisu pod warunkiem, że wniosek ten o zwołanie sesji złoży grupa co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa. Tym samym statutowa regulacja określająca, że taki wniosek poparty przez co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa może obejmować sprawy szczególnie ważne dla danego Województwa i wymagające niezwłocznego podjęcia nie stanowi ograniczenia regulacji ustawowej, ale dostosowanie tej regulacji do potrzeb tego Województwa. Zwoływanie sesji tzw. nadzwyczajnych jest trybem wyjątkowym. Zasadą jest bowiem zwoływanie sesji w trybie zwykłym. Tym samym skoro radni uchwalając Statut Województwa określają, że sesje nadzwyczajne będą dotyczyły spraw szczególnie ważnych i wymagających niezwłocznego podjęcia, to nie stanowi to naruszenia przepisów ustawowych ustawy o samorządzie województwa, a w tym także art. 21 ust. 7 u.s.w. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że statut województwa (tak jak i statuty innych jednostek samorządu terytorialnego) podejmowane są na podstawie wyjątkowej delegacji zawartej w art.169 ust. 4 Konstytucji RP, która to delegacja wprost stanowi, że akt regulujący ustrój jednostki samorządu może zawierać regulacje "w granicach ustaw", a więc takie, które nie naruszają tylko takich przepisów ustaw, które nie podlegają modyfikacji. Takim przepisem w zakresie określającym jakie sprawy mogą być przedmiotem tzw. sesji nadzwyczajnej nie jest art. 21 ust. 7 u.s.w. Dopuszczalnym więc było określenie w § 17 ust. 2 Statutu Województwa Lubuskiego, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej może dotyczyć spraw szczególnie istotnych dla tego Województwa, które wymagają niezwłocznego rozstrzygnięcia. Istotnym jest też i to, że to nie Przewodniczący Sejmiku Województwa Lubuskiego decyduje, czy taki wniosek obejmuje sprawy szczególnie istotne dla tego Województwa, tylko sami radni. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 21 ust. 7 u.s.w. polegającej na przyjęciu, że treść § 17 ust. 3 Statutu jest sprzeczna z tym przepisem. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie powołany § 17 ust. 3 nie zawiera treści sprzecznej z powołanym przepisem ustawy, a zawiera jedynie uzupełnienie i rozwinięcie art. 21 ust. 7 u.s.w. Także i w tym zakresie należy przyznać rację stronie skarżącej kasacyjnie. Zgodnie z § 17 ust. 3 Statutu Przewodniczący Sejmiku nadaje niezwłocznie bieg wnioskowi o zwołanie sesji nadzwyczajnej, zawierającemu porządek obrad i projekty uchwał wymagających pilnego podjęcia. Przepis ten nie jest sprzeczny z art. 21 ust. 7 u.s.w. i w tym zakresie argumentacja zawarta w zaskarżonym wyroku jest błędna. Po pierwsze, Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, że § 17 ust. 3 Statutu rozszerza kompetencje Przewodniczącego Sejmiku Województwa, mimo że kompetencje te w sposób wyczerpujący reguluje art. 20 ust. 3 u.s.w., zgodnie z którym zadaniem przewodniczącego sejmiku województwa jest wyłącznie organizowanie pracy sejmiku oraz prowadzenie obrad sejmiku. Wadliwość tego stanowiska wynika stąd, że powołany przepis określa wyłączność przewodniczącego w zakresie zwoływania obrad i organizowania pracy sejmiku w takim znaczeniu, że (poza kilkoma wyjątkami określonymi ustawą o samorządzie województwa) nikt inny nie może skutecznie zwołać sesji sejmiku i organizować jego pracy. Przewodniczący sejmiku województwa posiada inne jeszcze kompetencje wynikające zarówno z ustawy o samorządzie województwa, ustawy o pracownikach samorządowych, jak i z innych przepisów prawa. Po drugie, nie jest trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, jakoby § 17 ust. 3 Statutu zawierał normę prawną niezgodną z art. 21 ust. 7 w związku z ust. 1 u.s.w. Powołany przepis ustawy o samorządzie województwa wprost stanowi, że po złożeniu wniosku przez co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa, jego przewodniczący ma obowiązek zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku, o ile wniosek zawiera porządek obrad i projekty uchwał. § 17 ust. 3 Statutu nie określa terminu zwołania sesji, a tylko stanowi, że wnioskowi radnych o zwołanie sesji nadzwyczajnej zostanie nadany niezwłoczny bieg. Ustawa o samorządzie województwa w ogóle nie reguluje, w jakim czasie przewodniczący sejmiku województwa powinien zająć się wnioskiem o zwołanie sesji złożonym na podstawie art. 21 ust. 7 u.s.w. Tym samym uregulowanie w Statucie, że takiemu wnioskowi zostanie nadany bieg niezwłocznie nie narusza żadnego przepisu i spełnia kryterium wprowadzenia regulacji "w granicach ustawy". Zachowany został termin odbycia sesji nadzwyczajnej w terminie do 7 dni zgodnie z art. 21 ust. 7 u.s.w., co wprost przesądza § 17 ust. 1 zd. 2 Statutu. § 17 ust. 3 Statutu nie zawiera wadliwej regulacji przewidując, że do wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej należy dołączyć projekty uchwał wymagających podjęcia. Zasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 21 ust. 7 u.s.w. polegającej na przyjęciu, że § 17 ust. 1 Statutu zawierający zwrot "pisemnie" narusza powołany przepis ustawy. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie zwrot ten określający, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej może być wniesiony tylko pisemnie, stanowi jedynie uzupełnienie i rozwinięcie treści art. 21 ust. 7 u.s.w., a nie jego skopiowanie w Statucie, skoro art. 21 ust. 7 ww. ustawy nie precyzuje formy wniosku. Stosownie do powoływanego już art. 21 ust. 7 u.s.w. na wniosek składany w dowolnej formie przez co najmniej 1/4 ustawowego składu sejmiku województwa przewodniczący sejmiku obowiązany jest zwołać sesję. Formy składania wniosków o zwołanie sesji nadzwyczajnej mogą być objęte materią statutową. Tym samym skoro art. 21 ust. 7 u.s.w. nie określa tej formy, to dopuszczalnym jest jej doprecyzowanie w statucie. Jest to regulowanie ustroju wewnętrznego w granicach ustawy, co wprost wynika z art. 169 ust. 4 Konstytucji RP. W związku z powyższym zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie art. 147 § 1 P.p.s.a. i stwierdzenie nieważności § 17 ust. 1 w zakresie użytego w nim zwrotu "pisemny" oraz § 17 ust. i § 17 ust. 3 Statutu. Przepisy te nie zawierają wadliwej regulacji, ponieważ za taką nie można uznać dostosowanie regulacji do potrzeb wspólnoty regionalnej Województwa Lubuskiego. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd (por. wyrok NSA z 7 marca 2023 r. sygn. akt II GSK 1329/19). Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jako uchybienie procesowe może stanowić skuteczną podstaw kasacyjną tylko wówczas, jeżeli jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się skrótowo do argumentacji Województwa Lubuskiego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie pierwszym wyroku działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. oraz art. 82 ust. 1 u.s.w. uchylił zaskarżony wyrok w całości i skargę oddalił. W punkcie drugim wyroku orzeczono o kosztach na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Wojewody Lubuskiego zasądzić na rzecz Województwa Lubuskiego kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 240 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).