III OSK 1845/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. sp.j. z siedzibą w W. aktualna nazwa C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 28/23 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 listopada 2022 r. nr SKO.OŚ/4170/344/2022 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Kr 28/23 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2023 roku sprawy ze skargi C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. j. z siedzibą w W. – aktualna nazwa C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: Spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, Kolegium) dnia 21 listopada 2022 r., znak: SKO.OŚ/4170/344/2022 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a w pkt II. zasądził od SKO na rzecz Spółki kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 21 listopada 2022 r., znak: SKO.OŚ/4170/344/2022 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: Prezydent Miasta) z 16 września 2022 r., znak sprawy: WS-05.6131.2.132.2022.AG, którą nie zezwolono na usunięcie 21 szt. drzew ozdobnych - tj. 1 szt. bzu czarnego: nr 10 o obw. pnia 50 cm; 1 szt. brzozy brodawkowatej: nr 19 o obw. pnia 87 cm; 1 szt. dębu szypułkowego: nr 20 o obw. pnia 237 cm; 6 szt. jesionów wyniosłych: nr 1 o obw. pnia 40 cm; nr 2 o obw. pnia 57 cm; nr 5 o obw. pnia 39 cm; nr 6 o obw. pnia 36 cm; nr 11 o obw. pnia 37 cm; nr 21 o obw. pnia 36 cm; 3 szt. klonów jesionolistnych: nr 3 o obw. pnia 70+54 cm; nr 8 o obw. pnia 104 cm; nr 16 o obw. pnia 62+33 cm; 3 szt. klonów zwyczajnych: nr 10 o obw. pnia 55+34+34+23 cm; nr 12 o obw. pnia 60 cm; nr 13 o obw. pnia 81 cm; 1 szt. wiązu szypułkowego: nr 15 o obw. pnia 44+28 cm; 3 szt. wierzb białych: nr 7 o obw. pnia 130 cm; nr 9 o obw. pnia 104+71 cm; nr 14 o obw. pnia 72+56+55 cm; 2 szt. żywotników zachodnich: nr 17 o obw. pnia 47 cm; nr 18 o obw. pnia 42 cm, z terenu dz. nr [...] obr. [...] kolidujących z inwestycją pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, teletechniczną, przebudowa sieci energetycznej nN, sieci kanalizacji sanitarnej, gazowej, rozbiórka budynków mieszkalnych jednorodzinnych i gospodarczych wraz z podziemnymi instalacjami wewnętrznymi: wodociągowymi, kanalizacji ogólnospławnej, energii elektrycznej, telekomunikacyjną na działce nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazał, że organ odmawiając wydania zezwolenia na usunięcie 20 drzew – poza dębem szypułkowym – nie wskazał jakie to konkretne okoliczności przemawiają za tym, aby odmówić wydania zezwolenia na usunięcie pozostałych drzew. Według Sądu I instancji, powoływane przez organ okoliczności dotyczące celów jakie stawiane są przed ochroną przyrody są daleko niewystarczające dla uzasadnienia wydania odmowy usunięcia drzew. W odniesieniu do wszystkich drzew (poza dębem szypułkowym) stanowisko zarówno organu I instancji jak i organu II instancji jest lakoniczne i tak ogólnikowe, że nie można uznać, aby organ w tym zakresie wskazał na jakiekolwiek uzasadnienie, które stanowiłoby podstawę do odmowy wydania zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji, niezależnie od powyższego, organ powinien odnieść się także do zapisów planu miejscowego, w szczególności że ten wątek jest mocno akcentowany przez skarżącą Spółkę. Jakkolwiek trafne jest stanowisko organu, że objęcie nieruchomości przepisami miejscowego planu zagospodarowania z przeznaczeniem pod zabudowę nie oznacza automatycznie konieczności wydania zezwolenia na usuniecie drzew, to jednakże organ powinien rozważyć – w kontekście złożonego wniosku – czy i w jakim zakresie ustalone w planie miejscowym przeznaczenie wpływa na zezwolenie na usunięcie drzew. W skardze kasacyjnej Spółka reprezentowana przez radców prawnych zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. I. Opierając skargę kasacyjną na: a/ podstawie z art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie: - § 7 ust. 1 pkt 7 i 8 w zw. z § 13 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 1 i 3 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 marca 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" przez uznanie, że organ zarówno I jak i II instancji nie naruszył powyższych postanowień planu stwierdzając, że brak wkomponowania w planowaną inwestycję dębu szypułkowego o numerze inwentaryzacyjnym 20 stanowi niezgodność projektu inwestycji z ustaleniami planu, podczas gdy pozostawienie przedmiotowego drzewa mogłoby prowadzić do niezgodności inwestycji z określonymi w planie parametrami zabudowy; - art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że dopuszczenie do postępowania w charakterze uczestnika na prawach strony T. przez organ I instancji, pomimo braku wystąpienia uzasadnionych podstaw do przyznania przedmiotowej organizacji takiego uprawnienia było prawidłowe; - art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędną ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż brak uwzględnienia w postępowaniu słusznego interesu odwołującej się spółki oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy przez organ I i II instancji nie stanowią naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa; b/ podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) tj. naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na zaniechaniu wskazania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w związku z niezapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji; - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu. Wskazując na powyższe, wniesiono o: 1) rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto treść postawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 1093/23). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza per se, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1919/22). Skarżąca kasacyjnie w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzuca, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich okoliczności i zarzutów skargi. Wyjaśnić należy, że brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być - to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku - pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz - co istotne - wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. wyrok NSA z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1073/22). Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyrok NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 3068/23). W drugiej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia "§ 7 ust. 1 pkt 7 i 8 w zw. z § 13 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 1 i 3 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 marca 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" poprzez uznanie, iż organ zarówno I jak i II instancji nie naruszył powyższych postanowień planu stwierdzając, że brak wkomponowania w planowaną inwestycję dębu szypułkowego o numerze inwentaryzacyjnym 20 stanowi niezgodność projektu inwestycji z ustaleniami planu, podczas gdy pozostawienie przedmiotowego drzewa mogłoby prowadzić do niezgodności inwestycji z określonymi w planie parametrami zabudowy". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie jest trafne stanowisko, że pozostawienie przedmiotowego drzewa (dębu szypułkowego) mogłoby prowadzić do niezgodności inwestycji z określonymi w planie parametrami zabudowy. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśni, że jak wynika z treści uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 marca 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" projekt zagospodarowania terenu ma objąć ochroną istniejące drzewa i zadrzewienia. Tym samym zgodnym z planem miejscowym będzie przede wszystkim taki projekt, który będzie uwzględniał powyższe okoliczności. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego przez błędne uznanie, że dopuszczenie do postępowania w charakterze uczestnika na prawach strony T. przez organ I instancji, pomimo braku wystąpienia uzasadnionych podstaw do przyznania przedmiotowej organizacji takiego uprawnienia było prawidłowe. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że ma rację Sąd I instancji, który ocenił, że nie jest uzasadniony zarzut dotyczący dopuszczenia do udziału w postępowaniu T. Sąd I instancji wyjaśnił, że § 6 Statutu T., celem T. jest: "1. ochrona przyrody, 2. ochrona środowiska, 3. ochrona zwierząt, 4. ochrona krajobrazu rozumianego jako postrzeganą przez ludzi przestrzeń, zawierającą elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowaną w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka, 5. ochrona wartości kulturowych, 6. pobudzanie aktywności lokalnej oraz zwiększanie społecznego udziału w podejmowaniu decyzji, 7. ochrona ładu urbanistycznego". Z powodu tego, że przedmiotem niniejszej sprawy jest usunięcie drzew, Sąd I instancji w okolicznościach tej sprawy zasadnie uznał, że dopuszczenia T. do udziału w postępowaniu jest – w świetle art. 31 § 1 pkt 2) k.p.a. – uzasadnione jest celami statutowymi tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 oraz art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego przez błędną ocenę Sądu I instancji i brak uwzględnienia w postępowaniu słusznego interesu odwołującej się spółki oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy przez organ I i II instancji nie stanowią naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa. Wskazać należy, że art. 77 k.p.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Zarzut kasacyjny nieodpowiadający tym warunkom uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jego zasadności. Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Odnosząc się dalej do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że organ odmawiając wydania zezwolenia na usunięcie 20 drzew – poza dębem szypułkowym – nie wskazał jakie to konkretne okoliczności przemawiają za tym, aby odmówić wydania zezwolenia na usunięcie pozostałych drzew. W ten sposób Sąd I instancji nakazał orzekającym organom uwzględnić w postępowaniu słuszny interes spółki oraz nakazał wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.