III OSK 1869/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2270/22 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz P.O. kwotę 440 (czterdzieści czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2270/22, oddalił skargę P.O. (dalej "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") w dniach od 1 grudnia 2016 r. do 1 lutego 2017 r. przeprowadził kontrolę działalności prowadzonej przez skarżącego pod firmą Przedsiębiorstwo [...]. Ustalono, że działalność polegała na wytwarzaniu i gospodarowaniu odpadami, w tym w ramach eksploatacji instalacji do sortowania i demontażu odpadów. Głównym przedmiotem działalności przedsiębiorcy było zbieranie i segregowanie odpadów surowców wtórnych. Kontrola wykazała, że wskazany podmiot magazynował odpady w miejscach nieprzeznaczonych dla danego rodzaju odpadów, tj. wbrew warunkom określonym w posiadanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: (ze zm.) - pozwoleniu na wytwarzanie odpadów z elementami zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Jak ustalono, w dniach 1 grudnia 2016 r. oraz w dniu 26 stycznia 2017 r. w północnej części placu A magazynowano na hałdzie odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 (natomiast miejsce to, według załącznika do wspomnianego pozwolenia, przeznaczone było do magazynowania odpadów niebezpiecznych wytworzonych w instalacji do sortowania i demontażu), zaś w południowej części placu A, przeznaczonej do magazynowania kompostu lub odpadów wytwarzanych w instalacji kompostowania, znajdowały się m.in. opakowania z tworzyw sztucznych oraz odpadowe tworzywa sztuczne i guma. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym w dniu 1 lutego 2017 r. przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. WIOŚ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, a następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. zawiadomił o przeprowadzeniu dowodu z dodatkowych dokumentów, w tym protokołu kontroli nr [...]. Zgodnie z ustaleniami tego protokołu WIOŚ podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od 14 września do 12 października 2017 r., stwierdził m.in., iż skarżący magazynował odpady z opakowań z drewna o kodzie 15 01 03 w boksie przy wiacie obok sortowni odpadów, tj. z naruszeniem ww. zezwolenia (niezgodnie z planem sytuacyjnym miejsc magazynowania odpadów, według którego magazynowane powinny być tam odpady z tworzyw sztucznych). W konsekwencji zaistniałych okoliczności WIOŚ decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] - wydaną na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r.) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699, dalej "u.o.o.") - wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu w [...] niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, GIOŚ decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i orzekł, na podstawie art. 194 ust. 5 u.o.o., o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu w [...] niezgodnie z posiadanym pozwoleniem na wytwarzanie odpadów z elementami zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów, udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: (ze zm.), co stwierdzono podczas kontroli udokumentowanych protokołami nr [...] i [...] w dniach [...] grudnia 2016 r. oraz [...] września 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że z dniem 5 września 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592), zwanej dalej "ustawą o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw". Na mocy art. 1 pkt 15 ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw zmienione zostało brzmienie art. 194 ustawy o odpadach, tj. przepisu materialnego, na podstawie którego wymierzane były dotychczas administracyjne kary pieniężne w przypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących gospodarki odpadami. W tym miejscu GIOŚ zacytował brzmienie wskazanego art. 194 ust. 1 pkt 4 przed i po zmianie tego przepisu, jak również przywołał treść art. 194 ust. 7 u.o.o. Zaznaczył jednocześnie, że ustawodawca w nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, nie przewidział regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania przepisu art. 194 w dotychczasowym brzmieniu. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zasadniczo, że milczenie ustawodawcy w tym względzie oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. W ocenie GIOŚ w przedmiotowej sprawie kara pieniężna wynosząca [...] zł została wymierzona skarżącemu przez organ I instancji w wysokości adekwatnej do popełnionego naruszenia. Jednocześnie wartość ta mieści się w przedziale kar pieniężnych określonych zarówno w poprzednio, jak i obecnie obowiązujących przepisach prawa. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 189c k.p.a. podając, że z uwagi na fakt, iż poprzednie przepisy prawa nie były względniejsze dla skarżącego, decyzję organu I instancji należało uchylić i orzec o wymierzeniu kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 5 u.o.o., tj. przepisu aktualnie obowiązującego. Po analizie akt sprawy GIOŚ uchylił zatem decyzję WIOŚ i orzekł o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu w [...] niezgodnie z posiadanym pozwoleniem. Jednocześnie stwierdził, że odwołanie skarżącego nie ma uzasadnionych podstaw, a tym samym nie może stanowić przyczyny odstąpienia od nałożonej kary. Słusznie bowiem organ I instancji ustalił, że skarżący magazynował odpady niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Przy czym stosownie do lit. A pkt 7 tej decyzji szczegółowa lokalizacja miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów przedstawiona została na planie sytuacyjnym, stanowiącym załącznik do decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę czynniki określone w art. 199 u.o.o., a także ilość i właściwości odpadów oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, WIOŚ właściwie określił kwotę kary, ponieważ spełnione zostały odpowiednie kryteria. Jednocześnie brak było możliwości precyzyjnego ustalenia ram czasowych trwania naruszenia oraz ilości nieprawidłowo magazynowanych odpadów, jednak miało ono miejsce przynajmniej w dniu [...] grudnia 2016 r. (w kontekście odpadów o kodzie 19 12 12 oraz opakowań z tworzywa sztucznego, tworzyw sztucznych i gumy) oraz [...] września 2017 r. (dotyczące odpadów o kodzie 15 01 03). Nadto organ I instancji nie stwierdził wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, co zdaniem GIOŚ uzasadniało wymierzenie kary w dolnym przedziale przewidzianym w przepisach u.o.o. W ocenie organu odwoławczego biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, że skarżący będący profesjonalnym podmiotem prowadzącym gospodarowanie odpadami powinien bezsprzecznie przestrzegać obowiązujących przepisów prawa, w tym dotyczących postępowania zgodnie z warunkami posiadanych decyzji. Wobec tego, w ocenie GIOŚ, kara pieniężna w wysokości [...] zł jest właściwa pod względem popełnionego naruszenia. GIOŚ podkreślił, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, dokumentując naruszenia w protokole kontroli oraz podając dowody konkretnych naruszeń, a zatem bezpodstawne są zarzuty odwołania oraz wymienione w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. Dodatkowo organ odwoławczy cytując treść art. 189f k.p.a. zauważył, że w sprawie nie zaszły wymienione w tym przepisie przesłanki, umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Nie miały również miejsca przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., Jak też brak było innych działań sankcyjnych penalizujących wspomniane naruszenie. Zdaniem GIOŚ organ I instancji dokonał rzetelnej analizy zebranego materiału dowodowego, a w następstwie stwierdzonego naruszenia prawidłowo zastosował przepisy prawa wydając decyzję posiadającą wszystkie elementy wymagane prawem procesowym, a więc zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. jest bezzasadny. Skarżący uchybiając obowiązkom wynikającym z przepisów prawa, stworzył podstawę do nałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 194 ust. 5 u.o.o. a sankcja ta jest obligatoryjna i organ odwoławczy w konsekwencji przedstawionych ustaleń faktycznych oraz prawnych stwierdził brak podstaw do uwzględnienia argumentacji odwołania i odstąpienia od wymierzonej kary. Pismem z dnia 19 września 2022 r. skarżący złożył na decyzję GIOŚ skargę do WSA w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie innych przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 6 k.p.a., poprzez brak rzetelnego wykonania przez organ powierzonych mu zadań, w tym w szczególności niewyczerpującego zebrania i rozparzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcia wszystkich kroków niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji WIOŚ z dnia [...] czerwca 2018 r., wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł, podczas gdy prawidłowe było uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania; c) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego ustalenia okoliczności sprawy, wydanie decyzji bez przeprowadzenia całościowej oceny materiału dowodowego i zaniechanie odniesienia się do zarzutów skarżącego, w szczególności: • że według protokołu [...], skarżący miał magazynować niektóre rodzaje odpadów na terenie nowego placu magazynowego w sposób niezgodny z załącznikiem do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., tj. w północnej części placu A magazynowano na hałdzie odpady o kodzie 19 12 12, gdy w tym miejscu zgodnie z pozwoleniem powinny znajdować się odpady niebezpieczne wytwarzane w instalacji do sortowania i demontażu, z kolei w południowej części placu A, przeznaczonej na kompost lub odpady wytwarzane w instalacji kompostowania, miały znajdować się m.in. opakowania z tworzyw sztucznych, tworzywa sztuczne i guma, co w ocenie organu miało stanowić naruszenie części A pkt 7 decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., podczas gdy sposób magazynowania odpadów był zgodny z posiadaną decyzją. Lokalizacja oraz numery geodezyjne działki, na których magazynowane były odpady były zgodne z posiadaną decyzją. Należy wyjaśnić, że organ I instancji nieprawidłowo zinterpretował miejsce magazynowania, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, w konsekwencji na Skarżącego nie powinna zostać nałożona administracyjna kara pieniężna; • w przypadku protokołu [...], jeżeli we wskazanych miejscach były nieprawidłowo magazynowane odpady, to organ nie ustalił faktycznego rodzaju tych odpadów oraz ich ilości, albowiem wbrew twierdzeniom organu mogły być tam magazynowane odpady zgodnie z posiadaną decyzją; • że według protokołu [...], skarżący miał magazynować odpady opakowań z drewna o kodzie 15 01 03, na terenie starego placu magazynowego w boksie przy wiacie obok sortowni odpadów, tj. z naruszeniem zezwolenia - niezgodnie z planem sytuacyjnym miejsc magazynowania odpadów, według którego magazynowane powinny być tam odpady z tworzyw sztucznych, podczas gdy palety zmagazynowane na starym placu były opakowaniami wielokrotnego użytku na których dostarczone były odpady. Tym samym wbrew twierdzeniom organu I instancji palety nie były uszkodzone i nadawały się do ponownego użytku, a w konsekwencji nie stanowiły odpadu, tym samym na skarżącego nie powinna zostać nałożona administracyjna kara pieniężna; d) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym oraz pominięcie wszelkich niezbędnych czynności potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a oparciu się jedynie na błędnych ustaleniach organu I instancji; e) art. 189d k.p.a. poprzez nieustalenie przez organ przesłanek dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji ich nie uwzględnienie przy jej ustalaniu; f) poprzez przekroczenie granic dopuszczalnego uznania administracyjnego i brak właściwego wykazania zasadności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł; g) art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo spełnienia ustawowych przesłanek do jego zastosowania, a tym samym nie odstąpienia od wymierzania kary administracyjnej; h) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie identycznej administracyjnej kary pieniężnej na tej samej podstawie faktycznej, ponieważ organ II instancji w pełni podzielił argumentację organu I instancji, podczas gdy organ II instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie wydać decyzję co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 194 ust. 5 u.o.o. poprzez ich błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy nie wystąpiły podstawy do jej nałożenia; b) art. 194 ust. 7 u.o.o. poprzez ich błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej bez ustalenia ilości odpadów, ich właściwości, okoliczności naruszenia przepisu oraz przesłanek określonych w art. 199 u.o.o., co w konsekwencji stanowiło wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie subiektywnych przesłanek organu, a nie obiektywnych faktów; c) art. 197 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przeprowadzenia pomiarów i badan przez podmiot obowiązany do takich pomiarów i badań, w konsekwencji organ między innymi: nie wykazał, że doszło do naruszeń, nieprawidłowo zinterpretował posiadane fakty oraz nie ustalił wszystkich faktów, w konsekwencji organ nieprawidłowo nałożył administracyjną karę pieniężną na skarżącego; d) art. 199 u.o.o. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez zaniechanie wnikliwego rozpoznania przedmiotowego stanu faktycznego w zakresie wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, rozmiarów prowadzonej działalności, braku skutków ewentualnych naruszeń i braku zagrożenia, a w konsekwencji wymierzona administracyjna kara pieniężna jest wadliwa i nieuzasadniona. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 189g k.p.a. dotyczący przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wobec przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozważenie stwierdzenia uchylenia w całości decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonych decyzji obu instancji i przekazania sprawy w całości do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 27 października 2022 r. GIOŚ odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. W dniu 29 marca 2023 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo rozpatrzony przez organy obu instancji, co pozwala na dokonanie wyczerpującej rekonstrukcji okoliczności faktycznych sprawy, niezbędnych dla jej rozstrzygnięcia. Z okoliczności tych jasno wynika, że skarżący dopuścił się deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 194 ust. 1 pkt 4 u.o.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania przez WIOŚ. Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżący magazynował odpady niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] (ze zm.). Zgodnie bowiem z lit. A pkt 7 ww. decyzji szczegółowa lokalizacja miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów przedstawiona została na planie sytuacyjnym, stanowiącym załącznik do tej decyzji. Przy czym jak ustalono podczas kontroli nr [...], skarżący w północnej części placu A (miejscu przeznaczonym do magazynowania odpadów niebezpiecznych wytworzonych w instalacji do sortowania i demontażu) magazynował odpady o kodzie 19 12 12, zaś w południowej części placu A (przeznaczonej do magazynowania kompostu lub odpadów wytwarzanych w instalacji kompostowania) znajdowały się m.in. opakowania z tworzyw sztucznych, tworzywa sztuczne i guma. Z kolei podczas kontroli nr [...] stwierdzono, że skarżący magazynował odpady opakowań z drewna o kodzie 15 01 03 w boksie przy wiacie obok sortowni odpadów, tj. z naruszeniem ww. zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji ustaleń tych skarżący skutecznie nie podważył. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., co potwierdza porównanie ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonych kontroli udokumentowanych protokołami oględzin i dokumentacją fotograficzną z zapisami obowiązującej skarżącego wspomnianej decyzji Starosty [...] oraz szczegółową lokalizacją miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów, przedstawionych na załączonym do niej planie sytuacyjnym. Zdaniem WSA w Warszawie organ nie musiał określać dokładnej ilości oraz okresu przez jaki doszło do naruszenia, gdyż było to podyktowane charakterem tych nieprawidłowości. Nie było także konieczności powoływania biegłego, ponieważ wystarczyło porównanie stanu zastanego w dniu dokonywania oględzin ze stanem opisanym w decyzji Starosty [...] oraz szczegółową lokalizacją miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów, przedstawionych na załączonym do niej planie sytuacyjnym. Przy czym WSA w Warszawie podał, że organ I instancji prawidłowo wyjaśnił, iż naruszenia będące podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej związane były z nieprzestrzeganiem przez skarżącego ustalonych we wspomnianym pozwoleniu warunków określających miejsce i sposób magazynowania odpadów. Jednocześnie ze względu na znaczną rotację odpadów na terenie kontrolowanego zakładu nie było możliwe dokładne ustalenie dokładnych ram czasowych trwania naruszeń, ani ilości odpadów magazynowanych z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia. Ustalono jednak, że magazynowanie niektórych rodzajów odpadów na terenie nowego placu magazynowego (działka nr [...]) w sposób niezgodny z załączonym do decyzji planem sytuacyjnym miało miejsce przynajmniej dnia [...] grudnia 2016 r., z kolei magazynowanie odpadów opakowań z drewna (kod 15 01 03) na terenie starego placu magazynowego w boksie przy wiacie obok sortowni miało miejsce przynajmniej dnia [...] września 2017 r. W ocenie Sądu I instancji nie podlega uwzględnieniu również stwierdzenie skarżącego, że zgromadzone na starym placu drewniane palety nie były odpadem tylko opakowaniem wielokrotnego użytku. Analiza załączonej do akt sprawy dokumentacji zdjęciowej wskazuje natomiast, że owe palety były zgromadzone w boksie przy wiacie obok sortowni odpadów, tj. w miejscu, które było przeznaczone dla odpadów z tworzyw sztucznych, czyli z naruszeniem ww. zezwolenia. Zdaniem WSA w Warszawie ze znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia widać, że były one opisane jako opakowania z drewna o kodzie 15 01 03 (plik 1MG_5939.JPG). Odnosząc się natomiast do kwestii zapisów protokołu oględzin przeprowadzonych przez Starostę [...] Sąd I instancji uznał, że organ prawidłowo odczytał ich treść wskazując, iż dotyczą ustalenia czy naruszenie polegające na nieprawidłowym magazynowaniu odpadów baterii i akumulatorów, kabli, zużytych silników oraz zużytego sprzętu AGD, stwierdzone podczas poprzedniej kontroli organu I instancji (tj. w dniu [...] maja 2017 r.), zostało usunięte. Rację ma zatem GIOŚ, że dokument ten pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem zawarte w nim ustalenia dotyczą innego zakresu i przedmiotu. Uwagi w stosunku do sposobu prowadzenia kontroli przez kontrolującego również nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż ustalenia wskazane przez organ mają oparcie w udokumentowanych ustaleniach dokonanych w trakcie wykonywanych oględzin. Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z obowiązującymi przepisami, w szczególności zawiera odniesienie się do istoty sprawy oraz do wniesionych zarzutów odwołania. Przy czym GIOŚ w przedmiotowej sprawie prawidłowo rozważał oraz uzasadnił wymiar administracyjnej kary pieniężnej, jak również rozważył ustawowe przesłanki zastosowania odstąpienia od wymierzania kary administracyjnej. Organ odwoławczy słusznie zbadał też brak wystąpienia zagrożeń w postaci negatywnego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, co według Sądu I instancji uzasadniało wymierzenie kary w dolnym przedziale przewidzianym w przepisach u.o.o. Jednak zdaniem WSA w Warszawie na względzie należy również mieć to, że fakt zagospodarowania odpadów w sposób sprzeczny z warunkami zezwolenia dokonał się i jest nieodwracalny. Jednocześnie Sąd I instancji podzielił stanowisko GIOŚ, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ skarżący, który jest podmiotem profesjonalnym, prowadził w 2016 i 2017 r. gospodarowanie odpadami w sposób sprzeczny z warunkami posiadanego zezwolenia, m.in. magazynując odpady w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Magazynowanie przez skarżącego odpadów niezgodnie z warunkami posiadanych decyzji było bowiem stwierdzane także podczas poprzednio przeprowadzonych kontroli. Organ odwoławczy miał prawo wskazać na ustalenia innych, poprzednich kontroli przeprowadzonych u skarżącego aby zobrazować, że ustalenia i nieprawidłowości się powtarzają. W konsekwencji powyższego WSA w Warszawie uznał, że GIOŚ uchylając decyzję organu ! instancji i orzekając co do istoty sprawy, poprzez wymierzenie identycznej administracyjnej kary pieniężnej na tej samej podstawie faktycznej, nie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec stwierdzonych i prawidłowo udokumentowanych nieprawidłowości brak było bowiem podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie GIOŚ nie naruszył również przepisów prawa materialnego, które zastosował prawidłowo. Jednocześnie nie nastąpiło przedawnienie dopuszczalności wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej, co Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił cytując treść art. 202 u.o.o. i odpowiednie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540. z późn. zm.). Podkreślił, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia ustalenia zobowiązania w postaci administracyjnej kary pieniężnej należy liczyć od [...] stycznia 2018 r. (doręczenie zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2018 r. o wszczęciu postępowania). Decyzja organu I instancji konkretyzująca obowiązek i ustalająca wysokość zobowiązania została natomiast wydana [...] czerwca 2018 r., a więc niewątpliwie z zachowaniem terminu z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto WSA w Warszawie stwierdził, że bez znaczenia jest, iż decyzja organu odwoławczego została wydana dopiero [...] sierpnia 2022 r., ponieważ zasadnicze znaczenie dla przerwania biegu terminu przedawnienia miało wydanie decyzji organu I instancji., szczególnie uwzględniając, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia przez organ odwoławczy co do istoty sprawy, była wyłącznie zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zmianie nie uległa natomiast wysokość administracyjnej kary pieniężnej, jak i podstawa faktyczna jej wymierzenia. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z doktryną i piśmiennictwem przyjmuje się, iż po upływie terminu przedawnienia możliwe jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji określającej wysokość zobowiązania, o ile nie zwiększa ona zakresu zobowiązania, a decyzja organu I instancji została wydana z zachowaniem terminu. Zdaniem Sądu I instancji nie budzi również wątpliwości możliwość zmiany decyzji wymiarowej w postępowaniu odwoławczym, w sytuacji gdy upłynął w trakcie tego postępowania termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku. W przypadku, gdy podatnikowi doręczono decyzję wymiarową w terminie, a następnie odwołał się on od niej i w trakcie postępowania odwoławczego upłynął omawiany termin przedawnienia, organ odwoławczy może nie tylko utrzymać w mocy tę decyzję, lecz także ją uchylić i orzec merytorycznie. Decyzja organu odwoławczego nie może być jednak mniej korzystna dla podatnika niż uchylona. Pismem z dnia 13 czerwca 2023 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2023 r. wywiódł skarżący (dalej również "skarżący kasacyjnie"). Zaskarżając powołane orzeczenie w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art 140 k.p.a., poprzez wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji obydwu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie: – że skarżący miał magazynować m.in. opakowania z tworzyw sztucznych, tworzywa sztuczne i gumę w sposób niezgodny z załącznikiem do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...], ze zm., tj. naruszenie części A pkt 7 decyzji Starosty [...], podczas gdy sposób magazynowania odpadów był zgodny z posiadaną decyzją. Lokalizacja oraz numery geodezyjne działki, na których magazynowane były odpady były zgodne z posiadaną decyzją. Organ I instancji nieprawidłowo zinterpretował miejsce magazynowania, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Natomiast WSA w Warszawie powielił to stanowisko nie weryfikując przedstawionego stanowiska przez skarżącego; – że organ I instancji nie ustalił faktycznego rodzaju odpadów oraz ich ilości jeżeli uznał, że były one nieprawidłowo magazynowane (w przypadku protokołu [...]), natomiast WSA w Warszawie uznał, że nie było podstaw do dokonywania takich ustaleń, podczas gdy było to kluczowe do ustalenia ewentualnej odpowiedzialności skarżącego; – uznania, że rotacja odpadów uniemożliwiała dokonanie ustalenia ram czasowych trwania naruszenia oraz ich ilości, podczas gdy to organ obciąża wykazanie dokonania naruszenia i ustalenia jego rozmiaru, aby na tej podstawie dopiero móc wymierzyć ewentualnie administracyjną karę pieniężną, natomiast WSA w Warszawie legalizuje takie zachowanie organu zamiast wymagać prawidłowego ustalenia stanu faktycznego; że według protokołu [...], skarżący miał magazynować odpady opakowań z drewna o kodzie 15 01 03, na terenie starego placu magazynowego w boksie przy wiacie obok sortowni odpadów, tj. z naruszeniem zezwolenia - niezgodnie z planem sytuacyjnym miejsc magazynowania odpadów, według którego magazynowane powinny być tam odpady tworzyw sztucznych, podczas gdy palety zmagazynowane na starym placu były opakowaniami wielokrotnego użytku na których dostarczone były odpady, podczas gdy WSA w Warszawie podzielił stanowisko organów, uznając, że palety były uszkodzone i były odpadem, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna doprowadzić do wniosku, że palety nie były uszkodzone i nadawały się do ponownego użytku, a w konsekwencji nie stanowiły odpadu oraz nie doszło do żadnego naruszenia; b) art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zwanej dalej "p.u.s.a." i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw, z art 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe wykonanie przez sąd funkcji kontrolnej wobec zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że organy administracji obydwu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organy w postępowaniu administracyjnym, a także nie wskazano w nim podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez: - uznanie, że co prawda organ I instancji nie odniósł się do przesłanek określonych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., ale już organ II instancji dokonał prawidłowych i szczegółowych wyjaśnień. WSA w Warszawie błędnie doszedł do takich wniosków, ponieważ jak organ II instancji mógł poczynić jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie jeżeli nie przeprowadził w nim postępowania dowodowego, które było obowiązkiem organu I instancji, w związku z tym jego ustalenia miały charakter uznaniowy, a nie faktycznie odnoszący się do realiów przedmiotowej sprawy; - uznanie przez WSA w Warszawie, że w przypadku nieodwracalności naruszenia (nieusuwalność) nie można zastosować art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., przy zaakceptowaniu takiego stanowiska należałoby uznać, że w większości przypadków żaden organ nie mógłby stosować tego przepisu, co jest nieprawidłowe; - uznanie przez WSA w Warszawie, że organ może ustalać inne kryteria oceny zasadności zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. niż tylko te które wprost zostały w nim wskazane; w konsekwencji należy uznać, że WSA w Warszawie nieprawidłowo uznał, ze działanie organu było prawidłowe, a tym bardziej, że waga naruszenia nie była znikoma, podczas gdy nie zostały dokonane w tym zakresie, na samym początku, żadne ustalenia; 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na naruszeniu: a) art. 194 ust. 5 u.o.o., poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, podczas gdy nie wystąpiły podstawy do jej nałożenia, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; b) art. 194 ust. 7 u.o.o poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł bez ustalenia ilości odpadów, ich właściwości, okoliczności naruszenia przepisu oraz przesłanek określonych w art. 199 u.o.o., co w konsekwencji stanowiło wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie subiektywnych przesłanek organu, a nie obiektywnych faktów, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, ze nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; c) art. 197 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przeprowadzenia pomiarów i badań przez podmiot obowiązany do takich pomiarów i badań, w konsekwencji organ między innymi: nie wykazał, że doszło do naruszeń, nieprawidłowo zinterpretował posiadane fakty oraz nie ustalił wszystkich faktów, w konsekwencji organ nieprawidłowo nałożył administracyjną karę pieniężną na skarżącego, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; d) art. 199 u.o.o. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez zaniechanie wnikliwego rozpoznania przedmiotowego stanu faktycznego w zakresie wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, rozmiarów prowadzonej działalności, braku skutków ewentualnych naruszeń i braku zagrożenia, a w konsekwencji wymierzona administracyjna kara pieniężna jest wadliwa i nieuzasadniona, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zażądał rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22). Podkreślić także należy, że dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę oceny zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących czy to błędnej ich wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji publicznej nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego co doprowadziło do braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W oparciu skonstruowany zarzut kasacyjny skarżący kasacyjnie zakwestionował ustalenia faktyczne organów dotyczące faktycznego miejsca magazynowania odpadów o kodzie 19 12 12 oraz odpadów będących opakowaniami z tworzyw sztucznych, tworzyw sztucznych i gumy. Z dołączonych do akt administracyjnych decyzji ostatecznych Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 roku w przedmiocie udzielenia Przedsiębiorstwu [...] zezwolenia na przetwarzanie odpadów zmienionej następnie decyzjami Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku, [...] października 2015 oraz z dnia [...] stycznia 2016 roku wynika, że określono w nich miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów. Nastąpiło to w pkt A ppkt 7, w którym stwierdzono, że odpady przeznaczone do przetwarzania w instalacji będą magazynowane w sposób selektywny na działkach o nr [...] oraz [...] w miejscu oznaczonym w załączonym do decyzji planie sytuacyjnym jako "plac wokół sortowni". Natomiast odpady wytwarzane w instalacji będą gromadzone w sposób selektywny w obrębie działki [...], w miejscu oznaczonym na planie sytuacyjnym jako "plac A". Dalej organ w przywołanej decyzji stwierdził, że szczegółową lokalizację miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów przedstawia plan sytuacyjny stanowiący załącznik do decyzji. Jednocześnie w decyzji z dnia [...] stycznia 2016 roku zmieniającą uprzednio wydane decyzje z dnia [...] lutego 2015 roku oraz z dnia [...] sierpnia 2015 roku i [...] października 2015 roku dokonano między innymi zmiany wspomnianego załącznika określającego miejsce magazynowania poszczególnych kategorii odpadów zarówno na działkach o nr [...] i [...] oraz [...]. W szczególności teren oznaczony jako "plac A" podzielono na 9 kwater oddzielonych od siebie ścianami o odpowiedniej odporności ogniowej. Dla każdej z wydzielonych kwater przypisano rodzaj odpadów jakie można magazynować – w jednej kwaterze odpady niebezpieczne, a w pozostałych. Pozostałe zbierane odpady. Natomiast na "placu B" również wyznaczonym na tych samych działkach wskazano, że mogą w poszczególnych kwaterach być magazynowane odpady wytwarzane w instalacji sortowania i demontaży (w 9 kwaterach) oraz kompost lub odpady wytwarzane w instalacji kompostowania (5 kwater). Na analizowanym załączniku nie określono kierunków geograficznych. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że "górna część załącznika" to kierunek północny, a dolna do kierunek południowy. Zarówno w decyzji organu I instancji jak i II instancji stwierdzono, iż w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2016 roku i [...] stycznia 2016 roku stwierdzono, że w północnej części placu A magazynowano na hałdzie odpady o kodzie 19 12 12, natomiast miejsce to według załącznika, przeznaczone było do magazynowania odpadów niebezpiecznych wytwarzanych w instalacji sortowni i demontażu, zaś w południowej części placu A, przeznaczonej do magazynowania kompostu lub odpadów wytwarzanych w instalacji kompostowania, znajdowały się między innymi opakowania z tworzyw sztucznych oraz odpadowe tworzywa sztuczne i guma. Powyższe stwierdzenie zostało powielone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Natomiast analiza treści wspomnianego załącznika do decyzji prowadzi do wniosku, że odpady niebezpieczne miały być składowane we wskazanej jednej kwaterze usytuowanej na placu A. Natomiast odpady w postaci kompostu lub odpadów wytwarzanych w instalacji kompostowej miały być składowane w wyodrębnionych kwaterach sytuowanych na placu B. Zachodzi zatem wyraźna sprzeczność między ustaleniami przedstawionymi przez organy, następnie zaakceptowanymi przez Sąd I instancji, a wynikającymi z wyżej przedstawionych dowodów, a które nie zostały w sposób należyty wyjaśnione. W kwaterach wyodrębnionych na placu A za wyjątkiem jednej kwatery, gdzie miały być magazynowane odpady niebezpieczne miały być magazynowane pozostałe zbierane odpady, a nie odpady w postaci kompostu lub odpady wytwarzane w instalacji kompostowej. Powyższe sprzeczności poddają wbrew twierdzeniom Sądu I instancji pod wątpliwość prawidłowość ustaleń organów dotyczących rzeczywistego miejsca magazynowania w/w odpadów. Zarzut ten był podniesiony zarówno w odwołaniu jak i w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie został w sposób należyty wyjaśniony. Przy tak skonstruowanym zarzucie, przy stwierdzonych wyżej opisanych rozbieżnościach nie jest wystarczające ogólne stwierdzenie, że ustalenia przedstawione przez organ znajdują udokumentowanie w protokole oględzin i sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Dokonując oceny powyższego zarzutu podniesionego w skardze Sąd I instancji winien w realiach niniejszej sprawie poddać szczegółowej ocenie zgromadzony materiał dowodowy, odwołać się do konkretnych zapisów w protokołach z oględzin, w oparciu o które ustalił miejsce magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów, w szczególności tych, których miejsce magazynowania nie jest zgodne z postanowieniami decyzji oraz ewentualnie przypisać tym opisom konkretne fotografie dokumentujące te ustalenia. Takiej samej ocenie należy poddać zarzut kasacyjny dotyczący odpadów o kodzie 15 01 03 – odpady opakowań z drewna. Czy były to odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, czy też opakowania wielokrotnego użytku składowane w wskazanym przez organ miejscu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., a który to zarzut kasacyjny został także podniesiony w złożonej skardze kasacyjnej. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w szczególności oceny materiału dowodowego uzasadniającej przyjęcie, że odpady o kodzie 19 12 12 oraz odpady w postaci opakowań z tworzyw sztucznych, tworzyw sztucznych i gumy były składowane w innym miejscu niż określono w pozwoleniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest niewystarczające i nie pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie w istocie miało miejsce. Brak ustalenia w sposób jednoznaczny stanu faktycznego sprawy uniemożliwia dokonanie oceny pozostałych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczącego braku zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach wskazującego na przesłanki decydujące o wysokości kary. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że ilość odpadów oraz rodzaj odpadów, które ewentualnie nie były magazynowane zgodnie z warunkami określonymi w decyzji mają wpływ, czy to na zastosowanie instytucji określonej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., czy też wysokość samej kary. Mając powyższe na uwadze uznając, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji uwzględni wskazania wyżej przestawione dotyczące przestawienia ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy oraz oceny zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącego kasacyjne zwrot kosztów postępowania kasacyjnego tj. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej, opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 195 ze zm.) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa procesowego. ----------------------- Sygn. akt III OSK 1869/23 Sygn. akt lii OSK 1869/23