III OSK 1870/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2271/22 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2271/22, oddalił skargę P.O. (dalej "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") w dniach od 7 lipca do 1 sierpnia 2016 r. przeprowadził kontrolę działalności prowadzonej przez skarżącego pod firmą Przedsiębiorstwo [...]. Ustalono, że działalność polegała na wytwarzaniu i gospodarowaniu odpadami, w tym w ramach eksploatacji instalacji do sortowania i demontażu odpadów. Głównym przedmiotem działalności przedsiębiorcy było zbieranie i segregowanie odpadów surowców wtórnych. Do stycznia 2016 r. skarżący eksploatował również instalację do przetwarzania odpadów w procesie odzysku R3 (kompostowanie). Kontrola wykazała, że wskazany podmiot, wbrew warunkom określonym w posiadanym zezwoleniu na zbieranie odpadów, tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], nie oznaczył zbieranych przez siebie odpadów kodem odpadu celem ich identyfikacji, w 2015 r. wielokrotnie przekraczał dopuszczalną ilość jednocześnie magazynowanych odpadów palnych (powyżej [...] Mg), a także magazynował odpady zmieszane, z głównym udziałem opakowań z tworzyw sztucznych, w północnej części nowego placu magazynowego (zgodnie zaś z załącznikiem do ww. decyzji miały być gromadzone odpady niebezpieczne). Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym w dniu [...] sierpnia 2016 r. przez kontrolującego. Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. przedstawił zastrzeżenia do ww. protokołu kontroli, do których WIOŚ odniósł się w piśmie z dnia [...] września 2016 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. WIOŚ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, a następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. zawiadomił o przeprowadzeniu dowodu z dodatkowych dokumentów, w tym protokołu kontroli nr [...]. Zgodnie z ustaleniami tego protokołu WIOŚ podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od 23 maja do 14 czerwca 2017 r., stwierdził m.in., że skarżący prowadził zbieranie odpadów z naruszeniem warunków pkt 4 i 5 ww. zezwolenia. W konsekwencji zaistniałych okoliczności WIOŚ decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] - wydaną na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r.) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699, dalej "u.o.o.") - wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu w [...] niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, GIOŚ decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i orzekł, na podstawie art. 194 ust. 5 u.o.o., o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu w [...] niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], co stwierdzono podczas kontroli udokumentowanych protokołami nr [...] i [...] w dniach [...], [...], [...] i [...] lipca 2016 r. oraz [...] i [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z dniem 5 września 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592), zwanej dalej "ustawą o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw". Na mocy art. 1 pkt 15 ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw zmienione zostało brzmienie art. 194 ustawy o odpadach, tj. przepisu materialnego, na podstawie którego wymierzane były dotychczas administracyjne kary pieniężne w przypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących gospodarki odpadami. W tym miejscu GIOŚ zacytował brzmienie ww. art. 194 ust. 1 pkt 4 przed i po zmianie tego przepisu, jak również przywołał treść art. 194 ust. 7 u.o.o. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że ustawodawca w nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, nie przewidział regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania przepisu art. 194 w dotychczasowym brzmieniu. Przy czym w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zasadniczo, że milczenie ustawodawcy w tym względzie oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. W ocenie GIOŚ w przedmiotowej sprawie kara pieniężna wynosząca [...] zł została wymierzona skarżącemu przez organ I instancji w wysokości adekwatnej do popełnionego naruszenia. Jednocześnie wartość ta mieści się w przedziale kar pieniężnych określonych zarówno w poprzednio, jak i obecnie obowiązujących przepisach prawa. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 189c k.p.a., wskazując, że z uwagi na fakt, iż poprzednie przepisy prawa nie były względniejsze dla skarżącego należało zaskarżoną decyzję organu I instancji uchylić i orzec o wymierzeniu kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 5 u.o.o., tj. przepisu aktualnie obowiązującego. Wobec powyższego GIOŚ, po analizie akt sprawy, wydał zaskarżoną decyzję, którą uchylił decyzję WIOŚ i orzekł o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu w [...] niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Jednocześnie stwierdził, że odwołanie skarżącego nie ma uzasadnionych podstaw, a tym samym nie może stanowić przyczyny odstąpienia od nałożonej kary. Słusznie bowiem WIOŚ ustalił, że skarżący prowadził zbieranie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę czynniki określone w art. 199 u.o.o., a także ilość i właściwości odpadów oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, organ I instancji właściwie określił kwotę kary, ponieważ spełnione zostały odpowiednie kryteria. W ocenie GIOŚ pomimo tego, że brak było możliwości precyzyjnego ustalenia ram czasowych trwania naruszeń to magazynowanie nieoznakowanych odpadów miało miejsce przynajmniej w okresie od 7 do 27 lipca 2016 r. i dotyczyło różnych rodzajów odpadów o wizualnie znacznej masie. Przy czym zdaniem GIOŚ organ I instancji zasadnie nie stwierdził wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz środowiska i mając na uwadze skutki naruszeń oraz wielkość zagrożenia nie wykazał wystąpienia tych zagrożeń, co uzasadniało wymierzenie kary w dolnym przedziale przewidzianym w przepisach u.o.o. Z uwagi jednakże na równoczesne magazynowanie przez skarżącego odpadów palnych w ilości przekraczającej limit określony w zezwoleniu (o kilkaset Mg) istniało znaczne ryzyko wystąpienia pożaru na przedmiotowym terenie. Mając to na względzie a także fakt, że skarżący, jako profesjonalny podmiot prowadzący gospodarowanie odpadami, powinien bezsprzecznie przestrzegać obowiązujących przepisów prawa, w tym dotyczących postępowania zgodnie z warunkami posiadanych decyzji, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości [...] zł jest właściwa względem popełnionego naruszenia. Dodatkowo GIOŚ podniósł, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, dokumentując naruszenia w protokole kontroli oraz podając dowody konkretnych naruszeń co czyni bezpodstawnymi zarzuty odwołania oraz wskazane w piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. W tym miejscu organ odwoławczy cytując treść art. 189f k.p.a., zauważył, że w sprawie nie zaszły wymienione w tym przepisie przesłanki umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Nie miały również miejsca przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., jak też brak było innych działań sankcyjnych penalizujących wspomniane naruszenie. Zdaniem GIOŚ organ I instancji dokonał rzetelnej analizy zebranego materiału dowodowego, a w następstwie stwierdzonego naruszenia prawidłowo zastosował przepisy prawa wydając decyzję posiadającą wszystkie elementy wymagane prawem procesowym, a zatem zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. jest bezzasadny. Skarżący uchybiając obowiązkom wynikającym z przepisów prawa, stworzył podstawę do nałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 194 ust. 5 u.o.o. a sankcja ta jest obligatoryjna i organ odwoławczy w konsekwencji przedstawionych ustaleń faktycznych oraz prawnych stwierdził brak podstaw do uwzględnienia argumentacji odwołania oraz odstąpienia od wymierzonej kary. Pismem z dnia 19 września 2022 r. skarżący złożył na decyzję GIOŚ skargę do WSA w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie innych przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 6 k.p.a., poprzez brak rzetelnego wykonania przez organ powierzonych mu zadań, w tym w szczególności niewyczerpującego zebrania i rozparzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcia wszystkich kroków niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji WIOŚ z dnia [...] czerwca 2018 r., wymierzającej administracyjną karę pieniężna w wysokości [...] zł, podczas gdy prawidłowe było uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania; c) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego ustalenia okoliczności sprawy, wydanie decyzji bez przeprowadzenia całościowej oceny materiału dowodowego i zaniechanie odniesienia się do zarzutów skarżącego, w szczególności: • że miejsca magazynowania zbieranych odpadów były oznakowane. Natomiast wskazane przez organy odpady ze względów organizacyjnych były czasowo nieoznakowane, gdyż oczekiwały na ich załadunek, a inne były dopiero co rozładowane, co stanowiło błąd w ustaleniach faktycznych i nierozpoznanie istoty sprawy, albowiem organ powinien ustalić ten fakt oraz ilość takich odpadów. Obecnie obowiązujące przepisy, ani wówczas zapisy zezwolenia nie wskazują oraz nie wskazywały w jakim czasie oraz ewentualnie jak mają być oznakowane odpady, które właśnie zostały rozładowane lub oczekują na załadunek; • że zgodnie z posiadanym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, wydanym dnia [...] lutego 2015 r., pkt 4, odpady z podgrupy 19 12 mogły być magazynowane zgodnie ze wskazanymi miejscami, w sposób oraz rodzaj magazynowania na wydzielonych miejscach na działkach nr [...], [...] i [...]. Natomiast organ nie poczynił żadnych ustaleń jakie ilości, jakie rodzaje odpadów oraz w jakich miejscach były magazynowane. Dalej organ poczynił błędne ustalenia faktyczne uznając, że skarżący nieprawidłowo gromadził w 2015 r. w północnej części nowego placu magazynowania odpady z podgrupy 19 21, podczas gdy pozwolenie wprost stanowiło "Odpady będą zbierane na działkach ewidencyjnych nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]"; • że, odpady palne zgromadzone na placu magazynowym nie przekroczyły [...] Mg, albowiem ich masa nie została zweryfikowana przez organ. Organ stworzył tylko tabele z liczbami, które nie oddawały stanu rzeczywistego, ponieważ powinna zostać ona zweryfikowana na podstawie metody wagowej lub powinny zostać wykonane pomiary przez sam organ, a najlepiej przez biegłego. Ponadto odpady mogły być magazynowane na trzech nr działek [...] czego organ już nie ustalił, a co miało istotne znaczenie. Natomiast na podstawie swojego wyliczenia dokonał błędnej interpretacji stanu faktycznego, którego już nie zweryfikował i nie ustalił miejsca rzeczywistego magazynowania odpadów. Natomiast skarżący na ww. nr działek mógł zmagazynować większą ilość odpadów; • odpady były ważone oraz za każdym razem podawane weryfikacji. Organ pominął dowody w postaci zastrzeżeń co do ustaleń protokołu przesłuchań skarżącego oraz R.F., a później dowodów z protokołu przesłuchania W.O. z dnia [...] czerwca 2017 r., która na zadanie pytanie: "Czy według Pani wiedzy na stanowisku wagowym była weryfikowana i zapisywana weryfikacja rodzajów i masy odpadów dostarczanych do zakładu i opuszczających zakład?" zeznała, że "Waga weryfikuje surowce (towar handlowy, np. butelki, makulatura), a co do odpadów zawsze pan R.F. sobie kompletuje." oraz protokół przesłuchania R.F. z dnia [...] czerwca 2017 r., który na pytanie: "Czy według Pana wiedzy na stanowisku wagowym weryfikowane są wszystkie odpady przyjeżdżające na zakład i wyjeżdżające z zakładu pod kątem rodzaju odpadu i jego masy?" zeznał, że "Z tego co mi wiadomo dziewczyny na wadze to kontrolują, czy przyjechała taka waga jak powinna być i mi to przekazują." Nie ma wymogu, aby odpady ważył i weryfikował osobiście skarżący lub R.F. Faktycznie wykonywali to ich pracownicy. W związku z tym skarżący postępował zgodnie z posiadanymi decyzjami. Natomiast organ nie zweryfikował czy rzeczywiście odpady nie są ważone oraz nie są weryfikowane, np. poprzez przesłuchanie pracowników z wagi. W końcu jeżeli organ ustaliłby, że faktycznie nie dochodziłoby do ważenia i weryfikacji odpadów to powinien ustalić częstotliwość takiego zachowania, jakie są to odpady oraz ich ilości. Organ dokonał swoich ustaleń na nieprawidłowym stanie faktycznym, albowiem jest on niezweryfikowany oraz niekompletny, co w konsekwencji czyniło bezpodstawnie wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej; • w odniesieniu do kontroli z dnia [...] maja 2017 r. ([...]) odpady były magazynowane w miejscu i sposób zgodny z pozwoleniem tj. "Odpady będą magazynowane selektywnie na wydzielonej części działek ewidencyjny nr [..], [...] i [...] Natomiast zgodnie z posiadanym zezwoleniem odpady były magazynowane w kontenerze na działce nr [...], ponieważ miały zabezpieczać odpady akumulatorowe - "W przypadku odpadów stałych: luzem, w betonowych boksach lub w razie potrzeby w szczelnych kontenerach." Ponadto wg. pozwolenia odpady o kodzie 16 06 01* miały być magazynowane na wydzielonych miejscach na działkach nr [...], [...] i [...] w kontenerach. Natomiast oznakowanie o kodzie 16 01 18 dotyczyło metali nieżelaznych (elementów silniczków samochodowych), które znajdowały się w pojemniku z tworzyw sztucznych. W końcu odpady magazynowane w zamykanym kontenerze były oznakowane tak samo jak pojemniki z bateriami i akumulatorami. Również oznakowane były kable. Natomiast odpady o kodzie 16 02 14 mogły być magazynowane na działkach nr [...], [...] i [...]. Dalej kontener ustawiony w północnej części nowego placu był pusty i nie zawierał odpadów. Puste kontenery mogą być magazynowane w każdym miejscu i mogą być częścią składową pojazdu transportującego odpady. W końcu odpady zużytego sprzętu AGD znajdowały się w kontenerze transportowym, albowiem miały zostać przewiezione do odbiorcy, tym samym odpady nie były tam magazynowane. Organ dokonał błędnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego, w konsekwencji postawił nieprawidłowo zarzutu niewłaściwego stosowania się do pozwolenia, co natomiast stanowiło asumpt do nałożenia bezpodstawnie administracyjnej kary pieniężnej. Organ powinien dokonać prawidłowego ustalenia stanu faktycznego poprzez wskazanie ilości ewentualnych odpadów, które miały być nieoznakowane oraz ewentualne zagrożenie jakie mogłoby ono spowodować, a także ustalić gdzie mają być dostarczone odpady zużytego sprzętu AGD; d) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym oraz pominięcie wszelkich niezbędnych czynności potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a oparciu się jedynie na błędnych ustaleniach organu I instancji; e) art. 189d k.p.a. poprzez nieustalenie przez organ przesłanek dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji ich nie uwzględnienie przy jej ustalaniu; f) poprzez przekroczenie granic dopuszczalnego uznania administracyjnego i brak właściwego wykazania zasadności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł; g) art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo spełnienia ustawowych przesłanek do jego zastosowania, a tym samym nie odstąpienia od wymierzania kary administracyjnej; h) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie identycznej administracyjnej kary pieniężnej na tej samej podstawie faktycznej, ponieważ organ II instancji w pełni podzielił argumentację organu I instancji, podczas gdy organ II instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie wydać decyzję co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 194 ust. 5 u.o.o. poprzez ich błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami na terenie zakładu niezgodnie z posiadanymi pozwoleniami z elementami zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów, podczas gdy nie wystąpiły podstawy do jej nałożenia; b) art. 194 ust. 7 u.o.o. poprzez ich błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł bez ustalenia ilość odpadów, ich właściwości, okoliczności naruszenia przepisu oraz przesłanek określone w art. 199 u.o.o., co w konsekwencji stanowiło wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie subiektywnych przesłankach organu, a nie obiektywnych faktów; c) art. 197 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przeprowadzenia pomiarów i badań przez podmiot obowiązany do takich pomiarów i badań, w konsekwencji organ między innymi: nie wykazał, że doszło do naruszeń, nieprawidłowo zinterpretował posiadane fakty oraz nie ustalił wszystkich faktów, w konsekwencji organ nieprawidłowo nałożył administracyjną karę pieniężną na skarżącego; d) art. 199 u.o.o. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez zaniechanie wnikliwego rozpoznania przedmiotowego stanu faktycznego w zakresie wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, rozmiarów prowadzonej działalności, braku skutków ewentualnych naruszeń i braku zagrożenia, a w konsekwencji wymierzona administracyjna kara pieniężna jest wadliwa i nieuzasadniona. Ponadto skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 189g k.p.a. dotyczącego przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wobec przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozważenie stwierdzenia uchylenia w całości decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonych decyzji obu instancji i przekazania sprawy w całości do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 27 października 2022 r. GIOŚ odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. W dniu 29 marca 2023 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo rozpatrzony przez organy obu instancji, co pozwala na dokonanie wyczerpującej rekonstrukcji okoliczności faktycznych sprawy, niezbędnych dla jej rozstrzygnięcia. Z okoliczności tych jasno wynika, że skarżący dopuścił się deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 194 ust. 1 pkt 4 u.o.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania przez organ I instancji. Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżący magazynował odpady niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, tj. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...]. Zgodnie bowiem z pkt 4 tej decyzji ilość odpadów przeznaczonych do jednoczesnego magazynowania w granicach wyodrębnionej strefy pożarowej placu B, na działce [...], wynosiła [...] Mg. Jak wynikało z bilansu, sporządzonego przez organ I instancji podczas kontroli, na podstawie ewidencji odpadów okazanej przez skarżącego, która stanowi załącznik nr 18 do protokołu kontroli, na terenie zakładu w [...] w styczniu, lutym, czerwcu i lipcu 2015 r. magazynowano jednocześnie ponad [...] Mg odpadów palnych o kodzie 19 12 10 (paliwo alternatywne); wartości te wynosiły odpowiednio: [...] Mg w styczniu, [...] Mg w lutym, [...] Mg w czerwcu i [...] Mg w lipcu. Jednocześnie z informacji przekazanej przez skarżącego wynikało, że odpady z grupy 19 magazynowano na końcu ogrodzonego placu (nowego placu), tj. działce [...], dla której określony był powyższy limit. Ponadto, zgodnie z załącznikiem do ww. zezwolenia, miejsce to nie było przewidziane do magazynowania tego rodzaju odpadów, gdyż w północnej części tzw. nowego placu magazynować należało odpady wytwarzane w instalacji sortowania i demontażu oraz odpady niebezpieczne. Zaistniały stan obrazuje także dokumentacja audiowizualna, sporządzona przez organ I instancji podczas oględzin terenu przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2016 r., stanowiąca załącznik nr 24 do protokołu kontroli, poszczególne rodzaje odpadów zbieranych przez skarżącego nie były, wbrew obowiązkowi wynikającemu z pkt 5 zezwolenia, oznakowane kodami odpadów w celu zapewnienia możliwości ich identyfikacji. Ustaleń tych według Sądu I instancji skarżący skutecznie nie podważył. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., co potwierdza porównanie ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonych kontroli udokumentowanych protokołami oględzin i dokumentacją fotograficzną z zapisami obowiązującej skarżącego decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Zdaniem WSA w Warszawie GIOŚ słusznie wskazał na bezzasadność zarzutów odwołania, bowiem: posiadane zezwolenie nie przewidywało możliwości czasowego nieoznakowania miejsc magazynowania odpadów; zgodnie z pkt 5 zezwolenia dostarczone do zakładu odpady, po zważeniu i weryfikacji, powinny być kierowane do oznaczonego kodem odpadu miejsca magazynowania; odpady z grupy 19 były magazynowane na końcu ogrodzonego placu, tzw. nowego placu (dz. nr [...]), podczas gdy w tym miejscu należało gromadzić odpady wytwarzane w instalacji sortowania i demontażu oraz odpady niebezpieczne; naruszenie dotyczące magazynowania jednocześnie ponad [...] Mg odpadów o kodzie 19 12 10 zostało stwierdzone na podstawie analizy ewidencji odpadów okazanej przez skarżącego. Sąd I instancji podniósł, że ww. ewidencja z zasady powinna być prowadzona przez skarżącego rzetelnie. Nie było także konieczności powoływania biegłego, ponieważ wystarczyło porównanie stanu zastanego w dniu dokonywania oględzin ze stanem opisanym w decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Ponadto WSA w Warszawie zauważył, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2016 r. skarżący osobiście zeznał do protokołu, że "Niektóre odpady są ważone, a niektóre nie". Wobec takiego stanu rzeczy rację ma GIOŚ, iż uwagi w stosunku do sposobu prowadzenia kontroli przez kontrolującego nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy, bowiem ustalenia wskazane przez organ mają oparcie w udokumentowanych ustaleniach dokonanych w trakcie wykonywanych oględzin. Sąd I instancji stwierdził dodatkowo, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z obowiązującymi przepisami, w szczególności zawiera odniesienie się do istoty sprawy i do wniesionych zarzutów odwołania. W odpowiedni sposób organ odwoławczy odniósł się też do kwestii wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w [...], załączonego do odwołania, wskazując, że wyrok ten dotyczył przekazywania odpadów podmiotom nieuprawnionym oraz prowadzenia ewidencji odpadów niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. odrębnych czynów niż naruszenia stwierdzone w przedmiotowej sprawie, zatem kwestia ta pozostaje bez wpływu na jej rozstrzygnięcie. GIOŚ prawidłowo rozważył oraz uzasadnił wymiar administracyjnej kary pieniężnej, jak również zbadał ustawowe przesłanki zastosowania odstąpienia od wymierzenia tej kary. Organ odwoławczy słusznie zbadał też brak wystąpienia zagrożeń w postaci negatywnego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, co według Sądu I instancji uzasadniało wymierzenie kary w dolnym przedziale przewidzianym w przepisach u.o.o. Jednak zdaniem WSA w Warszawie na względzie należy mieć również to, że fakt zagospodarowania odpadów w sposób sprzeczny z warunkami zezwolenia dokonał się i jest nieodwracalny. Jednocześnie Sąd I instancji podzielił stanowisko GIOŚ, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ skarżący, który jest podmiotem profesjonalnym, prowadził w 2016 i 2017 r. gospodarowanie odpadami w sposób sprzeczny z warunkami posiadanego zezwolenia, m.in. prowadząc jednoczesne magazynowanie odpadów palnej w ilości przekraczającej o kilkaset Mg limit określony w zezwoleniu, co powodowało potencjalne zagrożenie pożarowe. Ponadto jak wykazała kolejna kontrola organu I instancji przeprowadzona w 2017 r., skarżący nadal gospodarował odpadami z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia. Przy czym organ w kontekście analizowanych przesłanek miał prawo wskazać na ustalenia innych, poprzednich kontroli przeprowadzonych w skarżącego, aby zobrazować, że ustalenia i nieprawidłowości się powtarzają. W konsekwencji powyższego WSA w Warszawie uznał, że GIOŚ uchylając decyzję organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy, poprzez wymierzenie identycznej administracyjnej kary pieniężnej na tej samej podstawie faktycznej, nie naruszył art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Wobec stwierdzonych i prawidłowo udokumentowanych nieprawidłowości brak było bowiem podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy nie naruszył również przepisów prawa materialnego, które zastosował prawidłowo. Jednocześnie nie nastąpiło przedawnienie dopuszczalności wymierzenia skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej, co Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił cytując treść art. 202 u.o.o. i odpowiednie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540. z późn. zm.). Podkreślił, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia ustalenia zobowiązania w postaci administracyjnej kary pieniężnej należy liczyć od [...] stycznia 2018 r. (doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania - zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2018 r.). Decyzja organu I instancji konkretyzująca obowiązek i ustalająca wysokość zobowiązania została natomiast wydana [...] czerwca 2018 r., a więc niewątpliwie z zachowaniem terminu z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto WSA w Warszawie stwierdził, że bez znaczenia jest, iż decyzja GIOŚ została wydana dopiero [...] sierpnia 2022 r., ponieważ zasadnicze znaczenie dla przerwania biegu terminu przedawnienia miało wydanie decyzji WIOŚ, szczególnie uwzględniając, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia przez organ odwoławczy co do istoty sprawy była wyłącznie zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zmianie nie uległa natomiast wysokość administracyjnej kary pieniężnej, jak i podstawa faktyczna jej wymierzenia. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z doktryną i piśmiennictwem przyjmuje się, iż po upływie terminu przedawnienia możliwe jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji określającej wysokość zobowiązania, o ile nie zwiększa ona zakresu zobowiązania, a decyzja organu I instancji została wydana z zachowaniem terminu. Zdaniem WSA w Warszawie nie budzi również wątpliwości możliwość zmiany decyzji wymiarowej w postępowaniu odwoławczym, w sytuacji gdy upłynął w trakcie tego postępowania termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku. W przypadku gdy podatnikowi doręczono decyzję wymiarową w terminie, a następnie odwołał się on od niej i w trakcie postępowania odwoławczego upłynął omawiany termin przedawnienia, organ odwoławczy może nie tylko utrzymać w mocy tę decyzję, lecz także ją uchylić i orzec merytorycznie. Decyzja organu odwoławczego nie może być jednak mniej korzystna dla podatnika niż uchylona. Pismem z dnia 13 czerwca 2023 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2023 r. wywiódł skarżący (dalej również "skarżący kasacyjnie"). Zaskarżając powołane orzeczenie w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji obydwu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie: – iż miejsca magazynowania zbieranych odpadów były oznakowane, WSA w Warszawie nie uwzględnia, że ze względów organizacyjnych mogły być czasowo nieoznakowane miejsca magazynowania, gdyż oczekiwały na załadunek odpadów, a inne były dopiero co rozładowane, w konsekwencji WSA w Warszawie powielił błąd organu, ponadto nie został ustalony ten fakt oraz ilość odpadów; – WSA w Warszawie pominął fakt, że zgodnie z posiadanym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, wydanym dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] pkt 4, odpady z podgrupy 19 12 mogły być magazynowane zgodnie ze wskazanymi miejscami, w sposób oraz rodzaj magazynowania na wydzielonych miejscach na działkach nr [...], [...] i [...]. WSA w Warszawie nie uwzględnił faktu, że organ nie poczynił żadnych ustaleń jakie ilości, jakie rodzaje odpadów oraz w jakich miejscach były magazynowane. Co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżący nieprawidłowo gromadził w 2015 r. w północnej części nowego placu magazynowego odpady z podgrupy 19 20, podczas gdy pozwolenie wprost stanowiło "Odpady będą zbierane na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]". – w ocenie organu miało dojść do przekroczenia ilości magazynowania odpadów palnych zgromadzonych na placu magazynowym powyżej [...] Mg, WSA w Warszawie przyjął to stanowisko i stwierdził, że to skarżący nieprawidłowo prowadził ewidencje. Niemniej jednak WSA w Warszawie słusznie zauważa, że organ sam stworzył tylko tabelę z liczbami, które jednak nie oddawały stanu rzeczywistego, ponieważ powinna zostać ona zweryfikowana na podstawie metody wagowej lub powinny zostać wykonane pomiary przez sam organ, a najlepiej przez biegłego. Jednak co najważniejsze, do czego WSA w Warszawie nie odnosi się to fakt, że odpady mogły być magazynowane na trzech nr działek [...], [...] i [...]. Miało to istotne znaczenie, ponieważ na podstawie własnych wyliczeń dokonano błędnej interpretacji stanu faktycznego, który nie został zweryfikowany i nie ustalono miejsca rzeczywistego magazynowania odpadów. Natomiast skarżący na ww. nr działkach mógł zmagazynować większą ilość odpadów. – WSA w Warszawie pominął zeznania osób które były faktycznie odpowiedzialne za ważenie odpadów, WSA nieprawidłowo ustalił przyjmując stanowisko organu, że odpady nie były ważone. Pominięte zostały dowody w postaci zastrzeżeń co do ustaleń protokołu przesłuchań P.O. oraz R.F., a później dowodów z protokołu przesłuchania M.O. z dnia [...] czerwca 2017 r., która na zadanie pytanie: "Czy według Pani wiedzy na stanowisku wagowym była weryfikowana i zapisywana weryfikacja rodzajów i masy odpadów dostarczanych do zakładu i opuszczających zakład?" zeznała, że "Waga weryfikuje surowce (towar handlowy, np. butelki, makulatura), a co do odpadów zawsze pan R.F. sobie kompletuje." oraz protokół przesłuchania R.F. z dnia [...] czerwca 2017 r., który na pytanie: "Czy według Pana wiedzy na stanowisku wagowym weryfikowane są wszystkie odpady przyjeżdżające na zakład i wyjeżdżające z zakładu pod kątem rodzaju odpadu i jego masy?" zeznał, że "Z tego co mi wiadomo dziewczyny na wadze to kontrolują, czy przyjechała taka waga jak powinna być i mi to przekazują." Nie ma wymogu, aby odpady ważył i weryfikował osobiście skarżący lub R.F. Faktycznie wykonywali to ich pracownicy. W związku z tym skarżący postępował zgodnie z posiadanymi decyzjami. WSA w Warszawie powinien uznać, że doszło do braku weryfikacji tych wątpliwości przez organ np. poprzez przesłuchanie pracowników z wagi. Natomiast WSA w Warszawie dalej również powinien uznać za działanie nieprawidłowe, ponieważ jeżeli organ ustaliłby, że faktycznie nie dochodziłoby do ważenia i weryfikacji odpadów to wówczas powinien ustalić częstotliwość takiego zachowania, jakie są to odpady oraz ich ilości. Na takiej podstawie powinna zostać dopiero ewentualnie wymierzona administracyjna kara pieniężna; – - samo stwierdzenie, że skarżący nie podważył w skuteczny sposób ustaleń dokonanych w tracie kontroli w ocenie WSA w Warszawie stanowi tylko polemikę z organem, natomiast WSA w Warszawie powinien zweryfikować czy podnoszone przez skarżącego zarzuty były zasadne, a nie opierać się na ocenie organu, według którego jego działanie było prawidłowe; – - oprócz opinii organu bezpodstawnie uznającej, że w całym okresie miało dochodzić do naruszeń organ nie dokonuje żadnych merytorycznych ustaleń, w szczególności nie przeprowadzając dowodu z opinii biegłego, który faktycznie mógłby uznać czy doszło do naruszeń, podczas gdy wbrew stanowisku WSA w Warszawie zasadne było oparcie się na wiedzy i wyliczeniach specjalistów; b) art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zwanej dalej "p.u.s.a." i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe wykonanie przez sąd funkcji kontrolnej wobec zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że organy administracji obydwu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organy w postępowaniu administracyjnym, a także nie wskazano w nim podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez: – - uznanie, że co prawda organ I instancji nie odniósł się do przesłanek określonych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., ale już organ II instancji dokonał prawidłowych i szczegółowych wyjaśnień. WSA w Warszawie błędnie doszedł do takich wniosków, ponieważ jak organ II instancji mógł poczynić jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie jeżeli nie przeprowadził w nim postępowania dowodowego, w związku z tym jego ustalenia miały charakter uznaniowy, a nie faktycznie odnoszący się do realiów przedmiotowej sprawy; – - uznanie przez WSA w Warszawie, że w przypadku nieodwracalności naruszenia (nieusuwalność) nie można zastosować art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., przy zaakceptowaniu takiego stanowiska należałoby uznać, że w większości przypadków żaden organ nie mógłby zastosować tego przepisu; – - uznanie przez WSA w Warszawie, że organ może ustalać inne kryteria oceny zasadności zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. niż tylko te które wprost zostały w nim wskazane; – w konsekwencji należy uznać, że WSA w Warszawie nieprawidłowo uznał, że działanie organu było prawidłowe, a tym bardziej, że waga naruszenia nie była znikoma, podczas gdy nie dokonał w tym zakresie, na samym początku, żadnych ustaleń; 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na naruszeniu: a) art. 194 ust. 5 u.o.o., poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, podczas gdy nie wystąpiły podstawy do jej nałożenia, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; b) art. 194 ust. 7 u.o.o poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł bez ustalenia ilość odpadów, ich właściwości, okoliczności naruszenia przepisu oraz przesłanek określonych w art. 199 u.o.o., co w konsekwencji stanowiło wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie subiektywnych przesłanek organu, a nie obiektywnych faktów, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; c) art. 197 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przeprowadzenia pomiarów i badań przez podmiot obowiązany do takich pomiarów i badań, w konsekwencji organ między innymi: nie wykazał, że doszło do naruszeń, nieprawidłowo zinterpretował posiadane fakty oraz nie ustalił wszystkich faktów, w konsekwencji organ nieprawidłowo nałożył administracyjną karę pieniężną na skarżącego, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; d) art. 199 u.o.o. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez zaniechanie wnikliwego rozpoznania przedmiotowego stanu faktycznego w zakresie wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, rozmiarów prowadzonej działalności, braku skutków ewentualnych naruszeń i braku zagrożenia, a w konsekwencji wymierzona administracyjna kara pieniężna jest wadliwa i nieuzasadniona, natomiast WSA w Warszawie wskazuje, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, podczas gdy brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zażądał rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r., III OSK 1167/22). Podkreślić także należy, że dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę oceny zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących czy to błędnej ich wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Najdalej idący zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania sprowadza się do uchybienia dyspozycji normy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia sprawy przedstawił poszczególne okoliczności skala dające się na ten stan, wskazał także dowody w oparciu o które ustalenia te zostały dokonane wraz z ich oceną. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06). Nadto stwierdzić należy, że zarzut naruszenia dyspozycji art. 141 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy skutecznego podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów, czy też kwestionowania przedstawionej przez Sąd wykładni przepisów prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 104 i art. 140 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego co doprowadziło zdaniem skarżącego kasacyjnie do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie oznakowania miejsca zbierania odpadów, braku ustalenia co do ilości i rodzajów oraz miejsca magazynowania odpadów z podgrupy 19 12, ilości magazynowanych odpadów palnych, pominięcia dowodów z przesłuchania osób faktycznie ważących przywożone odpady i błędnego ustalenia przez Sąd I instancji, że odpady nie były ważone. Nadto w ramach tego zarzutu podniesiono brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który winien wypowiedzieć się na okoliczność czy w niniejszej sprawie miały miejsce naruszenia wymienione w zaskarżonej decyzji i sprawdzenia wyliczeń dokonanych przez organy. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie podczas przeprowadzonych oględzin miejsca prowadzonej działalności poszczególne rodzaje odpadów zbierane były przez stronę niezgodnie z obowiązkiem określonym w pkt 5 zezwolenia oznakowane kodami odpadów w celu zapewnienia możliwości ich identyfikacji. Zgodnie z pkt 5 decyzji z dnia [...] lutego 2015 roku miejsce magazynowania zbieranych odpadów winny być oznaczone kodem odpadu w celu zapewnienia możliwości ich identyfikacji. Fakt składowania poszczególnych kategorii odpadów bez oznaczenia przypisanych ich kodów został stwierdzony podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2016 roku stanowiącego załącznik nr 24 do protokołu kontroli, a także znajduje potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji audiowizualnej. Warunki określone w decyzji z dnia [...] lutego 2015 roku nie zezwalają na przesuniecie w czasie realizacji tego obowiązku. Skarżący jako podmiot zawodowo trudniący się prowadzeniem działalności związanej z gospodarką odpadów obowiązany ją tak zorganizować, aby realizacja nałożonych obowiązków następowało bez zbędnej zwłoki. Odnośnie ustalenia przekroczenia dopuszczalnej ilości masy magazynowanych odpadów palnych wskazać należy ze zgodnie z decyzją z dnia [...] lutego 2015 ich ilość jednocześnie nie może przekroczyć [...] Mg. Jak wynika natomiast z bilansu sporządzonego podczas kontroli na podstawie ewidencji odpadów okazanej przez stronę, który stanowi załącznik nr 18 do protokołu kontroli na terenie zakładu w styczniu, luty, czerwcu i lipcu 2016 roku magazynowano jednocześnie ponad [...] Mg odpadów palnych o kodzie 19 12 10 (paliwa alternatywne). Ustalenia te zostały poczynione w oparciu o dokumenty prowadzone i przekazane przez stronę. Jest rzeczą oczywistą, że dokonanie takiego zestawienia w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę nie wymaga wiedzy specjalistycznej i konieczności przeprowadzenia na tą okoliczność dowodu z opinii biegłego. Skarżący próbuje podważyć rzetelność prowadzonej przez niego samego dokumentacji. Nie przedstawił faktów, które uzasadniałoby takie stanowisko np. brak niektórych dokumentów spowodowany okolicznościami przez niego niezawinionymi. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący jako pracodawca ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania pracowników przez niego zatrudnionych. Przedkładając organowi kontrolującemu wspomniane dokumenty nie wskazywał także na okoliczności, które mogłyby podważać ich wartość dowodową. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia przez organy i jego zaakceptowania przez Sąd I instancji co magazynowania odpadów z podgrupy 19 12 . – odpady palne, w miejscu do tego nie przeznaczonym. Odpady z tej podgrupy były magazynowane jak ustalono w trakcie kontroli na działce oznaczonej nr [...], a dokładnie co jest w niniejszej sprawie istotne na "końcu działki pod ogrodzeniem". Tak określił usytuowanie miejsca składowania tych odpadów sam skarżący kasacyjnie w trakcie przeprowadzonej kontroli, co potwierdza treść protokołu z przyjęcia informacji z dnia [...] lipca 2016 roku (załącznik nr 22). Ustalenie to znajduje potwierdzenie także w dołączonym do akt sprawy wydruku ortofotomapy z podziałem katastralnym i zaznaczoną powierzchnią przeznaczoną na magazynowanie odpadów z podgrupy 19 12 do akt sprawy. Zgodzić się należy, ze stwierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że zgodnie z pkt 3 i 4 decyzji z dnia [...] lutego 2015 roku odpady miały być magazynowane selektywnie na wydzielonej części działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...]. Jednak skarżący pomija dalsze postanowienia w tym przedmiocie zawarte w decyzji. Zgodnie bowiem z jej postanowieniami miejsca magazynowania odpadów dla poszczególnych kategorii zaznaczone zostały na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji (pkt 4 decyzji). Z powyższego wynika, że zbierane odpady winny być składowane w konkretnym zaznaczonym na planie sytuacyjnym miejscu danej działki, a nie w dowolnym jej miejscu. Odpady z podgrupy o kodzie 19 12 miały być składowane zgodnie z tym planem w wyodrębnionym boksie przeznaczonym do odpadów niebezpiecznych, ale boks ten nie jest usytuowany, jak wynika z powołanego planu na końcu działki o nr [...] pod ogrodzeniem, w którym to miejscu faktycznie odpady z podgrupy 19 12 jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego były magazynowane. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący pominięcia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków obsługujących w okresie objętym kontrolą wagę na okoliczność zweryfikowania ustaleń dotyczących ilości zbieranych odpadów palnych. Przeprowadzenie tego dowodu nie doprowadzi do konkretnych w tym zakresie ustaleń. Trudno bowiem zakładać, aby osoby te pamiętały konkretne dane związane z konkretnym transportem przyjmowanych odpadów. Z uwagi na charakter sprawy i dokumenty w oparciu, o które dokonano ustalenia związane z faktyczną ilością masy magazynowanych odpadów palnych nie jest także uzasadniony zarzut dotyczący braku przeprowadzenia przez organy dowodu z opinii biegłego, albowiem w przypadku dokonania takich obliczeń nie jest wymagana wiedza specjalistyczna. Tak samo należy odnieść się do określenia skutków dla środowiska oraz dla zdrowia i życia ludzi magazynowania odpadów z naruszeniem postanowień decyzji. Zarówno organ I jak i II instancji są organami wyspecjalizowanymi w tego rodzaju sprawach, a zatrudnieni inspektorzy posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie do przestawienia w tym zakresie stanowiska. Nie zasługuje także zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sadów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024r., poz. 1267) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo, że organy obu instancji nie zabrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Co do wywiązania sie przez organy z obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się przy ocenie poprzednio analizowanego zarzutu. Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 k.p.a. sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądu administracyjne, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty kasacyjne naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania dowodowego w zakresie okoliczności dotyczących spełnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzić należy, że organ ten zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. dokonał ponownego rozpoznania całej sprawy jakoby " od nowa", nie ograniczając się tylko do oceny zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów. Jego ustalenia dotyczące braku podstaw zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wynikają z zgromadzonego w toku całego postępowania administracyjnego materiału dowodowego np. co do przekroczenia limitu ilości magazynowanych jednocześnie odpadów palnych oraz wielkości tego przekroczenia, okresu, kiedy to przekroczenie nastąpiło, powtarzalności naruszenia. Obowiązek ponownego rozpatrzenia od nowa sprawy przez organ odwoławczy, nie oznacza obowiązku przeprowadzenia ponownie dowodów, w szczególności gdy stwierdzi, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy przez organ I instancji został zebrany z zachowanie zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. także co do okoliczności, które nie stanowiły jego przedmiotu rozważań. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczące błędnego uznania przez organ odwoławczy i zaakceptowania tego stanowiska przez Sąd I instancji braku podstaw do zastosowania w realiach niniejszej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Należy mieć jednak na uwadze, że możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego (por. H. Knysiak-Sudyka, Kontrola decyzji uznaniowych przez sądy administracyjne (w:) M. Kapusta, A. Kaźmierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, A. Rabiega-Przyłęcka, P. Wilczyński (red.), Dyskrecjonalność w przestrzeni administracji publicznej, Warszawa 2025, s. 463, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2025r., sygn. akt III OSK 330/23). Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności decyzji organu administracyjnego, bowiem podjęte rozstrzygnięcia wymagają przekonującego i jasnego uzasadnienia. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się w możliwości wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji, w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (wyrok NSA z 17 września 2024 r., III OSK 291/23, CBOSA). Te warunki zaskarżona decyzja spełnia. Organ wyjaśnił bowiem, że administracyjne kary pieniężne wymierzane za prowadzenie gospodarki odpadami z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na jej prowadzenie, stanowią środki finansowo-prawne chroniące środowisko jako dobro wspólne. Są to instrumenty prawne o charakterze sankcji administracyjnych, zabezpieczające realizację obowiązków dotyczących działania na podstawie i w granicach pozwolenia, określającego warunki korzystania ze środowiska, w niniejszej sprawie w zakresie magazynowania odpadów palnych (miejsca i ilości oraz ich oznakowania). Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenie, a decyzje te mają charakter związany. Organ odwoławczy powołał się na okoliczności związane z doniosłą wagą społeczną ochrony środowiska jako dobra wspólnego. Dlatego też organ odwoławczy słusznie uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia znikomości naruszenia prawa. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował tak sformułowane stanowisko organu, nie znajdując podstaw do jego podważenia. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. kontrola zaistnienia przesłanki "znikomej" wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 343/25). Oczywistym przy tym pozostaje to, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być jednak stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ten obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na jego niewypełnienie. Dokonując wspomnianego wyżej testu proporcjonalności tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości ) chronionych przez prawo za odmowa zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przemawia dobro ogólne jakim jest ochrona środowiska., przy uwzględnieniu, że skarżący jest podmiotem zawodowo trudniącym się prowadzeniem gospodarki odpadami, w stosunku do których winno stosować podwyższone kryteria staranności w jej prowadzeniu, rodzaj odpadów których naruszenie dotyczyło, a także przekroczenie dopuszczalnych limitów magazynowanych odpadów jak i miejsca ich magazynowania. Katalog okoliczności mogących przemawiać za uznaniem danego naruszenia jako znikomego w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest katalogiem otwartym. Okoliczności konkretnej sprawy decydują każdorazowo o przypisaniu stwierdzonego naruszenia cechy znikomej wagi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny przez organ administracji publicznej, zaakceptowany następnie przez Sąd I instancji daje podstawę do uznania, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec ustalenia, że skarżący w okresie objętym kontrolą wbrew postanowieniom zawartym w pozwoleniu na zbieranie odpadów tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 roku nie oznaczył zbieranych przez siebie odpadów kodem celem ich identyfikacji, wielokrotnie przekroczył dopuszczalną ilość jednocześnie magazynowanych odpadów palnych, a także magazynował odpady w miejscu nie wskazanym w decyzji to tym samym gospodarował nimi niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 u.o.o. Zostały zatem spełnione wymagane przez art. 194 ust. 5 u.o.o. przesłanki do przyjęcia popełnienia deliktu administracyjnego w nim opisanego zagrożonego administracyjną karą pieniężną w granicach od 1000 zł do 1.000.000 zł. Spełnienie przesłanek określonych w art. 194 ust. 5 u.o.o. nakłada na organ obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zachodziły zatem podstawy prawne do zastosowania powołanego przepisu w stosunku do skarżącego kasacyjnie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w ustalonym stanie faktycznym brak jest także podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 194 ust. 7 i art. 199 u.o.o. Zgodnie z przepisem art. 194 ust. 7 powołanej ustawy, wysokość kary, o której mowa w ust. 4 i 5, ustala się uwzględniając ilość i właściwość odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określone w art. 199. Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej organ uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiar prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu i ocenił okoliczności, o których mowa w powołanych przepisach. Wskazał na rodzaj i okoliczności naruszenia przepisów ustawy, ilość i właściwość odpadów palnych, które magazynował z naruszeniem warunków określonych w decyzji i przez jaki okres. Wskazał także, że nie stwierdził wpływu naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko a w okresie wskazanym w decyzji z naruszeniem warunków określonych w decyzji. Podkreślił jednocześnie, że magazynowanie odpadów palnych w ilości przekraczającej limity określone, stwarzało znaczne ryzyko wystąpienia pożaru na przedmiotowym terenie. Mając powyższe na uwadze i uznając, że administracyjna kara pieniężna została ustalona w granicach najniższego ustawowego zagrożenia stwierdzić należy, że jej wysokości została ustalona wszystkich istotnych okoliczności decydujących o jej wysokości. Fakt stwierdzenia braku zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska nie oznacza w świetle przesłanek określonych w powołanych przepisach braku podstaw do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. O jej wysokości decydują także inne wskazane w nich okoliczności. Przy ustalaniu wysokości wymierzonej kary organy uwzględniły także, że skarżący trudni się zawodowa prowadzeniem działalności związanej z gospodarką odpadami. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 197 u.o.o. Użycie w tym przepisie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" oznacza, że podstawą stwierdzenia naruszenia, jest nie tylko to co ujął w trzech punktach tego artykułu. Inspektor prowadzący postępowanie, nie tylko może, ale wręcz jest zobowiązany dopuścić inne dowody, zwłaszcza mieszczące się w dyspozycji art. 75 k.p.a. umożliwiające ustalić wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Ustalając wysokość wymierzonej kary administracyjnej organ uwzględnił tylko te okoliczności, które wynikały z poczynionych ustaleń, i stanowiły one dostateczną podstawę do określenia jej w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.