III OSK 2170/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 8/24 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Ministra Nauki w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. M. na rzecz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 8/24 oddalił skargę J. M. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na bezczynność Ministra Nauki (dalej: Minister, organ) w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 360 § 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 z późn. zm.) zwanej dalej P.s.w.i.n. stypendium Ministra dla wybitnych młodych naukowców może otrzymać młody naukowiec wykazujący się znaczącymi osiągnięciami w działalności naukowej. Do postępowań w zakresie przyznawania przedmiotowych stypendium stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie wszystkie jego przepisy mają do niego zastosowanie. Jak wynika z art. 361 P.s.w.i.n. do decyzji wydanej na podstawie ww. przepisu nie stosuje się przepisów art. 10, art. 35-37, art. 61 § 4, art. 79a, art. 81 oraz art. 96a-96n ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej K.p.a. Tym samym Minister przy rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie był związany terminami załatwiania spraw (miesiąca w postępowaniu odwoławczym) i ponaglenia, które zostały określone w art. 35-37 K.p.a. Termin w jakim organ winien rozpoznać wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie został przy tym określony w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jak również w wydanym, na podstawie art. 363 pkt 1 P.s.w.i.n., w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz.U. z 2022 r. poz. 428) zwanego dalej rozporządzeniem. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie okoliczność, że ustawodawca wyłączył stosowanie art. 35 K.p.a. jak również, iż w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu, nie określił terminu do załatwienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie oznacza, że organ ma możliwość jego rozpoznania w dowolnym dla siebie terminie. Jak słusznie zwrócił uwagę skarżący, byłoby to nie do pogodzenia zasadą szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) jak również zasadą zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Strona ma prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Prawo to, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C.2007.303.1). Co prawda powołany przepis Karty odnosi się wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państwa członkowskiego jako zasada ogólna prawa unijnego (por. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14 oraz powołane w nim orzecznictwo). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 2 sierpnia 2023 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia 7 lipca 2023 r. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 19 grudnia 2023 r., zatem po ponad 4 miesiącach od jego złożenia (dzień po wniesieniu skargi). Biorąc pod uwagę charakter niniejszej sprawy uznać należy, że okres ten nie świadczy o opieszałości organu. Przedmiot toczącego się przed organem postępowania dotyczył przyznania stypendium przez Ministra wybitnym młodym naukowcom. Postępowanie w tym zakresie jest postępowaniem skomplikowanym i czasochłonnym, z uwagi nie tylko na ilość składanych wniosków ale przede wszystkim konieczność dokonania oceny znaczenia dorobku naukowego, zakresu prowadzonych badań naukowych i obszaru zainteresowań naukowych, jakości dorobku publikacyjnego, a także osiągnięć świadczących o znaczącym wpływie działalności naukowej na rozwój dyscypliny. Przy czym Minister musi mieć na względzie, że może przyznać ograniczoną ich ilość. Jak wynika bowiem z § 14 pkt 2 rozporządzenia może przyznać nie więcej niż 230 stypendiów, z tego co najmniej 30 dla młodych naukowców będących doktorantami. O tym, że postępowanie w tym zakresie jest czasochłonne świadczy dodatkowo fakt, że zgodnie z ww. rozporządzeniem na rozpoznanie wniosków o przyznanie stypendium Minister ma aż 6 miesięcy (wnioski należy złożyć do 31 grudnia - § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, należy je natomiast rozpatrzyć do 30 czerwca roku następującego po roku, w którym zostały złożone - § 12 pkt 2 rozporządzenia). Nadto Sąd również wskazał, że podnieść należy, że w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Minister w pierwszej kolejności dokonuje jego weryfikacji pod względem formalnym. Z uwagi, iż wniosek skarżącego nie zawierał braków formalnych, pismem z dnia 5 września 2023 r. Minister poinformował go, że w dalszym toku postępowania jego wniosek zostanie przedstawiony do ponownej oceny Zespołowi Doradczemu powołanemu do oceny wniosków o przyznanie stypendiów Ministra dla wybitnych młodych naukowców, zaś po zasięgnięciu opinii Zespołu Minister podejmie ponowną decyzję w sprawie. Zwrócić jednakże należy uwagę, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy mógł być przekazany do opinii Zespołu dopiero po zakończeniu oceny formalnej wszystkich złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy (jak wynika z wyjaśnień organu, część wniosków zawierało braki formalne, dlatego też były kierowane do wnioskodawców wezwania do ich usunięcia – co niewątpliwie miało wpływ na termin rozpoznania pozostałych wniosków). Rozpatrując przedmiotowy wniosek Zespół Doradczy obowiązany był na nowo dokonać oceny merytorycznej dorobku naukowego skarżącego, jak również odnieść się do podniesionych przez niego zarzutów. Z informacji organu wynika, że ponowna ocena merytoryczna wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy rozpoczęła się 18 października 2023 r. i trwała do 17 listopada 2023 r., natomiast 22 listopada 2023 r. Prezydium Zespołu przyjęło uchwałę zatwierdzającą wyniki tej oceny, którą przekazywało Ministrowi. Podjęcie uchwały przez Prezydium Zespołu było możliwe dopiero po zakończeniu oceny merytorycznej wszystkich wniosków poddanych ponownej ocenie (a nie tylko wniosku skarżącego), Minister zaś mógł podjąć decyzje w sprawie przyznania lub odmowy przyznania stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców po zapoznaniu się z uchwałą Prezydium Zespołu. Decyzja w stosunku do skarżącego została wydana w dniu 19 grudnia 2023 r., a zatem niespełna miesiąc po podjęciu uchwały przez Prezydium Zespołu. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że Minister nie dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu okres ponad 4 miesięcy na wydanie decyzji wynikał jedynie ze specyfiki niniejszego postępowania. Jedocześnie zauważenia wymaga, że skoro na rozpatrzenie wniosku o stypendium w pierwszej instancji przewidziany został okres 6 miesięcy (a zatem znacznie dłuższy niż wynikający z art. 35 K.p.a.), to rozpatrzenie wniosku w postępowaniu odwoławczym po 4 i pół miesiąca – w sytuacji, gdy nie ma zastosowania art. 35 § 3 K.p.a. – także stanowi, iż organ nie był opieszały w niniejszym postępowaniu. Dlatego też zarzut naruszenia art. 12 i art. 8 K.p.a. uznać zatem należy za bezzasadny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. M., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 7 i 178 ust. 1 w związku z art. 193 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), zwanej dalej Konstytucją RP poprzez odmowę zastosowania ww. przepisu w sytuacji, w której sąd jednoznacznie dostrzegł lukę w przepisach rozporządzenia, polegającą na niewykonaniu delegacji z art. 363 P.s.w.i.n.; II) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 45 w związku z art. 111 § 2 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania wniosku z lutego 2024 r. o połączenie oddzielnych spraw celem ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 7a, 8 i 11 K.p.a., poprzez niedokonanie przez WSA prawidłowej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji przyjęcie, że brak określenia terminu na rozpoznanie sprawy w drugiej instancji przez organ nie stanowiło działalności nieuregulowanej przepisami prawa, a zatem wykraczającej poza prawo, ergo działalności bezprawnej, a w konsekwencji naruszającej ww. przepisy procesowe w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 12 K.p.a. oraz art. 341 P.s.w.i.n. poprzez niedokonanie przez WSA prawidłowej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji przyjęcie, że skierowanie przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do kolegialnego podmiotu - ministerialnego zespołu ekspertów nie było działaniem przeciwskutecznym dla zasady szybkości postępowania oraz działaniem pozbawionym podstawy prawnej, co miało wpływ na wynik sprawy - oddalenia skargi do WSA; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i w związku z § 1 zarządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 28 października 2021 r. w sprawie powołania Zespołu doradczego do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. Urz. MEiN z 2021 r. poz. 125 z późn. zm.) zwanego dalej zarządzeniem MEiN - poprzez niedokonanie przez WSA prawidłowej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji przyjęcie, że organ w ramach rozpoznania środka odwoławczego - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, miał prawo skierować go do ministerialnego zespołu ekspertów, tj. podmiotu współuczestniczącego w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, w sytuacji gdy kompetencje tegoż podmiotu zostały zakreślone wyłącznie w odniesieniu do aktywności w ramach postępowania w pierwszej instancji. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz z ostrożności procesowej jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Nadto ze względu na - dostrzeżony również przez WSA - delikt przepisów rozporządzenia, wyrażający się w luce prawnej w postaci braku wprowadzenia terminów na załatwienie sprawy przez organ - ministra właściwego do spraw nauki i szkolnictwa wyższego, w ramach postępowania w drugiej instancji (tj. rozpoznania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy), wniesiono również o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2019 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) tj. postanowienia w przedmiocie zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym prawym, o którym mowa w art. 193 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP co do zgodności ww. przepisów rozporządzenia z: a) art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - w zakresie jakim rozporządzenie ma za zadanie wykonać przepisy ustawy w tym również realizować określony w delegacji cel jego wydania, b) art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych (Dz.U. UE seria C z 2007 r. poz. 306.1) – w zakresie jakim gwarantuje prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez organy administracji publicznej kraju członkowskiego UE; c) art. 363 P.s.w.i.n. - w zakresie jakim rozporządzenie nie realizuje określonego w tym przepisie celu tj. poprzez opisywaną lukę nie gwarantuje sprawnego przebiegu postępowań w sprawie przyznania stypendiów przyznawanych przez ministra właściwego do spraw nauki i szkolnictwa wyższego (dalej: MNiSW), d) art. 12 i 8 K.p.a. - w zakresie jakim przepisy te określają zasady ogólne postępowania administracyjnego - zasadę szybkości i prostoty postępowania oraz zasadę prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników, a które to mają zastosowanie również w postępowaniach w przedmiocie przyznania stypendiów przez MNiSW. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Nauki wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Przed przystąpieniem do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że przedmiotem tej sprawy nie jest i nie mogła być kontrola sposobu rozstrzygnięcia postępowania o charakterze administracyjnym dotyczącego przyznawania stypendium właściwego ministra do spraw nauki dla wybitnych młodych naukowców. Przedmiotem tej sprawy, prawidłowo określonym przez Sąd pierwszej instancji, była jedynie ocena bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego kasacyjnie o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionego od decyzji Ministra Edukacji i Nauki z dnia 7 lipca 2023 r. nr SMN/18/1607/2022 odmawiającej skarżącemu kasacyjnie przyznania stypendium dla wybitnych młodych naukowców. W związku z tym kontrolując zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyjść poza granice tej sprawy, a przy tym związany jest granicami zarzutów zawartych w samej skardze kasacyjnej. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 27 września 2024 r. sygn. akt III OSK 2890/22; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1868/12; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 931/22). Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 45 nie wskazując na ustawę zawierającą ten przepis. Takiego niezbędnego doprecyzowania nie zawiera także uzasadnienie skargi kasacyjnej. Tym samym w tym zakresie zaskarżony wyrok nie może zostać skontrolowany co do naruszenia jakiegoś art. 45 bez wskazania na akt prawny, z którego przepis ten pochodzi. Zarzut naruszenia art. 111 § 2 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania wniosku z lutego 2024 r. o połączenie oddzielnych spraw celem ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia jest niezasadny. Zgodnie z jego treścią sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Powyższy przepis jedynie uprawnia sąd do połączenia kilku spraw. Wnioskiem strony o połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia kilku spraw Sąd pierwszej instancji nie jest związany. Połączenie to ma charakter fakultatywny i to nawet w przypadku, gdy zachodzi związek między sprawami, zaś ocena celowości tego połączenia w określonych realiach z woli ustawodawcy pozostawiona została do uznania sądu, gdzie stronie nie przysługuje w tym zakresie żaden środek zaskarżenia. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym pogląd, że brak połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. nie może stanowić o naruszeniu prawa procesowego (por. wyrok NSA z 13 lutego 2025 r. sygn. akt II GSK 1846/21; wyrok NSA z 19 czerwca 2024 r. sygn. akt I OSK 781/21; wyrok NSA z 14 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1100/22). W tej sprawie wniosek skarżącego z dnia 6 lutego 2024 r. (akta sądowe, karta nr 34) dotyczył połączenia dwóch odrębnych spraw: jednej dotyczącej bezczynności organu i drugiej dotyczącej kontroli wydanej decyzji. Nie stanowiło żadnego naruszenia prawa procesowego brak połączenia tych dwóch odrębnych spraw do ich łącznego rozpoznania, a tym bardziej łącznego rozstrzygnięcia. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji przyjęcie, że brak określenia terminu na rozpoznanie sprawy w drugiej instancji przez organ nie stanowiło działalności nieuregulowanej przepisami prawa, a zatem wykraczającej poza prawo a tym samym działalności bezprawnej, a w konsekwencji naruszającej ww. przepisy procesowe w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Samo sformułowanie tego zarzutu jest wadliwe w tej sprawie, ponieważ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie był i nie mógł być przepisem wyznaczającym kognicję do orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Powołany przepis uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, jeżeli sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdzi naruszenie innych przepisów postępowania niż dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiot tej zaś sprawy rozstrzyganej przez Sąd pierwszej instancji nie dotyczył kontroli decyzji lub postanowienia, ale kontroli stanu bezczynności w danej sprawie. Rozstrzyganie w zakresie skarg na bezczynność podejmowane jest na podstawie art. 149 P.p.s.a., a nie art. 145 P.p.s.a., a w razie oddalenia takiej skargi sąd stosuje art. 151 P.p.s.a. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 11 K.p.a. Przede wszystkim należy stwierdzić, że sądy administracyjne nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym wnosząc zarzut w skardze kasacyjnej strona skarżąca powinna wykazać naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego wynikające z wadliwej oceny zastosowania przez organ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym skoro w tej sprawie w ogóle Sąd pierwszej instancji nie mógł stosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (i go nie stosował) to powiązanie z naruszeniem tego przepisu ww. przepisów K.p.a. nie pozwala na przeprowadzenie na ich podstawie samodzielnej kontroli zaskarżonego wyroku. Kierując się jednak potrzebą w pełni szanowania prawa strony do rozpoznania wniesionej przez nią skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać oceny zaskarżonego wyroku przez pryzmat kontroli bezczynności w tej sprawie także dlatego, że strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, na czym w tej sprawie miałoby polegać naruszenie art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 11 K.p.a., którego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Jedynie wzmiankowo podniesiono, że naruszenie art. 6 K.p.a. zawierającego zasadę legalności polega na wadliwym przyjęciu braku działania organu (Ministra) rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie prawa. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że brak określenia maksymalnego terminu rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie stanowił w tej sprawie o braku jakiegokolwiek terminu do jego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji wskazał te przepisy prawa, które określały termin rozpatrzenia takiego wniosku, opierając się także na przepisach prawa Unii Europejskiej. Jednakże skoro strona skarżąca kasacyjnie nie zarzuca w tym zakresie, tj. podstaw prawnych określenia terminu do załatwiania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wadliwej wykładni lub zastosowania tych przepisów, to tym samym nie może dokonać tej oceny Naczelny Sąd Administracyjny. Przeprowadziłby wówczas kontrolę zaskarżonego wyroku ponad zarzuty samej skargi kasacyjnej wbrew obowiązującemu prawu. Nie jest zasadny kolejny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 12 K.p.a. oraz art. 341 P.s.w.i.n. poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli działalności organu administracji, a w konsekwencji przyjęcie, że skierowanie przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do kolegialnego podmiotu - ministerialnego zespołu ekspertów nie było działaniem przeciwskutecznym dla zasady szybkości postępowania oraz działaniem pozbawionym podstawy prawnej, co miało wpływ na wynik sprawy tj. oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Pomijając już wyjaśnienie co do zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. należy stwierdzić, że argumentacja strony skarżącej kasacyjnie, jakoby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wszczynał odrębnego postępowania dotyczącego całości sprawy rozpoznawanej w pierwszej instancji jest niezasadna. Zadaniem organu rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (analogicznie organu odwoławczego) nie jest dokonanie oceny prawidłowości decyzji wydanej przez organ w pierwszej instancji w zakresie jedynie lub przede wszystkim trafności zarzutów zawartych we wniosku, ale ponowne rozpatrzenie całej sprawy i to nawet w tym zakresie, w jakim środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym nie zawiera zarzutów. Jest to jedna z podstawowych cech postępowania administracyjnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, że wystarczy, że sam odwołujący się (analogicznie wnoszący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wskaże brak zgody na zaskarżoną decyzję i już takie stwierdzenie rodzi po stronie organu obowiązek rozpoznania sprawy w jej całokształcie (por. wyrok NSA z 9 października 2024 r. sygn. akt II OSK 2838/22; wyrok NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1895/15). Wprost zasada ta dotyczy także rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 19194/22). Pogląd ten w pełni akceptuje w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym Sąd pierwszej instancji oceniając w tej sprawie czynności podejmowanie przez właściwego ministra trafnie uznał, że skoro strona skarżąca kasacyjnie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to jego skutkiem było ponowne przeprowadzenie pełnego postępowania administracyjnego, a w tym ponowienie jednej z kluczowych czynności merytorycznych, jakim było zwrócenie się do Zespołu Doradczego o opinię co do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie oceny, czy dorobek naukowy skarżącego kasacyjnie uzasadnia przyznanie stypendium. Art. 341 P.s.w.n. przyznaje ministrowi prawo do powoływania zespołów doradczych lub ekspertów w celu przedstawienia opinii lub ekspertyzy na jego potrzeby. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 341 P.s.w.n. poprzez uznanie, że w tej sprawie nie zaistniał stan bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy na skutek zwrócenia się przez Ministra do Zespołu Doradczego o dokonanie ponownej oceny wniosku skarżącego o przyznanie stypendium – nie jest zasadny. Kontrolując w tej sprawie zarzucany w skardze stan bezczynności trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie została naruszona zasada szybkości postępowania zawarta w art. 12 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył odmowy przyznania stypendium dla wybitnych młodych naukowców, to rozpoznając ten wniosek Minister nie mógł pominąć procedury określonej dla rozpoznawania takich wniosków. Zasada szybkości postępowania nie może prowadzić do braku należytego ustalenia stanu faktycznego w danej sprawie, co uzasadniało zwrócenie się przez organ w tej sprawie do Zespołu Doradczego o ponowną ocenę wniosku. Trafnie ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1413/20 stwierdzając, że zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 K.p.a. nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji naruszać uprawnień procesowych stron w imię "szybkości" postępowania. Każda sprawa administracyjna musi być rozpoznana wnikliwie, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Pogląd ten całości podtrzymuje w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny. Co wymaga podkreślenia, w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie samej oceny przez Ministra lub Zespół Doradczy dorobku naukowego skarżącego kasacyjnie. Pozostaje to bowiem poza jej granicami. Nie może odnieść żadnego zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz § 1 zarządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 28 października 2021 r. w sprawie powołania Zespołu doradczego do oceny wniosków o przyznanie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. Urz. MEiN z 2021 r. poz. 125 z późn. zm.) poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ w ramach rozpoznania środka odwoławczego miał prawo skierować go do ministerialnego zespołu ekspertów, tj. podmiotu współuczestniczącego w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, w sytuacji gdy kompetencje tegoż podmiotu zostały zakreślone wyłącznie w odniesieniu do aktywności w ramach postępowania w pierwszej instancji. Jak już zostało to wskazane, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uruchomił postępowanie administracyjne polegające na kolejnym (tj. ponownym) rozpoznaniu danej sprawy w całości, a nie jedynie w zakresie np. zarzutów zawartych w tym wniosku. Art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. O tym jednak, jakie znaczenie miała ponowna ocena wniosku przez Zespół Doradczy i jaki wpływ miał skład tego zespołu na rozstrzygniecie nie można oceniać w tej sprawie dotyczącej bezczynności samego organu w rozpoznaniu wniosku odwoławczego (tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). W tej sprawie kwestia składu tego zespołu pozostaje poza przedmiotem kontroli. Zgodnie zaś z § 1 ww. zarządzenia minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki powołał zespół doradczy do oceny wniosków o przyznanie stypendiów dla studentów i wybitnych młodych naukowców. W zakresie rozpoznawania skargi kasacyjnej nie ma żadnego związku między sprawą dotyczącą bezczynności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a powołaniem zespołu doradczego przez ww. ministra. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego w zakresie obejmującym art. 7, art. 178 ust. 1 w związku z art. 193 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmowę zastosowania ww. przepisów w sytuacji, w której – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie - Sąd jednoznacznie dostrzegł lukę w przepisach rozporządzenia, polegającą na niewykonaniu delegacji z art. 363 P.s.w.i.n. Kontrolując ten zarzut należy przede wszystkim stwierdzić, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził, aby zaistniała luka prawna w przepisach rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 363 ust. 1 P.s.w.n. przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 428). Takiego wniosku ani takiego stwierdzenia nie zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przeciwnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że mimo wyłączenia z procedury postępowania w przedmiocie przyznania stypendium dla wybitnych młodych naukowców art. 35 K.p.a., organ administracyjny nie mógł rozpoznawać takie wnioski w dowolnym terminie. Sąd pierwszej instancji wskazał i uzasadnił kryteria, na podstawie których należało w takich postępowaniach ocenić zaistnienie lub brak zaistnienia stanu bezczynności. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP każdy organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Rozstrzygnięcie w tej sprawie w przedmiocie bezczynności właściwego ministra nie stanowiło naruszenia ww. zasady konstytucyjnej. To ustawodawca wyraźnie w art. 361 ust. 1 P.s.w.n. stwierdził, że do postępowań w sprawach stypendiów ministra przyznawanych na wniosek nie stosuje się art. 10, art. 35-37, art. 61 § 4, art. 79a, art. 81 i art. 96a-96n K.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 381 ust. 2 P.s.w.n. do postępowań w przedmiocie przyznawania stypendiów ministra z jego własnej inicjatywy w ogóle nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W obu tych przypadkach nie oznacza to, że właściwy minister prowadzi postępowania w przedmiocie tych stypendiów bez podstawy prawnej regulującej procedurę postępowania. Na podstawie ww. art. 363 ust. 1 P.s.w.n. zostało wydane rozporządzenie regulujące m.in. szczegółowe kryteria i tryb przyznawania oraz sposób wypłacania stypendiów ministra. Tym samym to ustawodawca zdecydował, że zostanie określona odrębna procedura przyznawania stypendiów, w ramach której ma nastąpić wyłączenie stosowania niektórych enumeratywnie wyliczonych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia zasady legalności wynikającej z art. 7 Konstytucji RP w tej sprawie musiałby być powiązany ze wskazaniem na konkretny przepis, którego nie zastosował organ i którego to naruszenia nie stwierdził lub nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Co istotne, przedmiotem tej sprawy jest jedynie kontrola zaskarżonego wyroku w zakresie braku stwierdzenia bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W istocie strona skarżąca kasacyjnie podnosząc ten zarzut zmierza do objęcia kontrolą przez Naczelny Sąd Administracyjny treści rozporządzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców w zakresie oceny kompletności jego regulacji i dokonania wykładni, co należy rozumieć pod pojęciem trybu przyznawania stypendium. Taki zakres kontroli w tej sprawie przekracza kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Sąd pierwszej instancji orzekając w tej sprawie w żaden sposób nie naruszył zasady podlegania przepisom Konstytucji i ustaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wprost wskazał na akty prawne o randzie wyższej niż rozporządzenia wykonawcze do ustaw, w oparciu o które ocenił, czy w tej sprawie zaistniał stan bezczynności w zakresie rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołany art. 178 ust. 1 Konstytucji RP poprzez swoją regulację w istocie zobowiązuje sądy do strzeżenia konstytucyjności prawa. Owo strzeżenie Konstytucji może polegać na tym, że jej przepisy będą stosowane wszędzie tam, gdzie przepisy rangi niższej niż ustawy są z Konstytucją sprzeczne lub pozwalają na dokonanie wykładni sprzecznej z wartościami chronionymi w Konstytucji RP. To jest tzw. prokonstytucyjna wykładnia prawa (por. wyrok NSA z 21 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 884/22; wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r. sygn. akt I OSK 1861/21; wyrok NSA z 9 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 181/24). Stosując każdy przepis prawa sąd ma obowiązek skontrolować, czy wyinterpretowana z tego przepisu norma prawna jest zgodna z Konstytucją. Jeżeli weryfikacja ta wypada pozytywnie, sądowa kontrola konstytucyjności przepisu się kończy, jeżeli wypada negatywnie, sąd albo stosuje inne metody wykładni celem wyinterpretowania z przepisu normy skorelowanej z postanowieniami Konstytucji, albo ma obowiązek zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w trybie art. 193 Konstytucji RP. Co istotne i co należy w tej sprawie podkreślić, sądy administracyjne (tak jak i inne sądy) nie mają kompetencji do uchylania lub innego eliminowania z porządku prawnego przepisów aktów wykonawczych do ustaw, a tym bardziej samych ustaw. Sąd może w ramach ww. prokonstytucyjnej wykładni prawa jedynie stwierdzić, że dany podustawowy przepis nie może być w danej konkretnej sprawie zastosowany. Tym samym taki przepis dalej obowiązuje, ale nie stosuje się go do danej sprawy (por. np. wyrok NSA z 29 września 2023 r. sygn. akt I OSK 2777/20; wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1904/15). Jednakże w takiej sytuacji, tj. bezpośredniego stosowania Konstytucji musi być stwierdzona niezgodność z Konstytucją konkretnego przepisu aktu wykonawczego do ustawy (rozporządzenia) oraz wskazanie w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, który to przepis konstytucyjny ma być bezpośrednio zastosowany. W tej jednak sprawie strona skarżąca kasacyjnie ani nie wskazała na niekonstytucyjność jakiegokolwiek przepisu zawartego w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców, ani też nie wskazała, który to przepis Konstytucji RP powinien być bezpośrednio zastosowany w zakresie oceny stanu bezczynności organu. W związku z tym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 178 ust. 1 Konstytucji RP nie jest zasadny. Zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez Sąd pierwszej instancji jest niezasadny już z tego powodu, że Sąd ten tego przepisu nie stosował. Nie można skutecznie zarzucić naruszenia przepisu poprzez jego błędną wykładnię a w związku z tym także wadliwe zastosowanie w odniesieniu do przepisu niestosowanego w danej sprawie. Zgodnie z jego treścią rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, a samo upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Przepis ten reguluje sposób określenia delegacji do wydania rozporządzenia. Także w orzecznictwie sądowym podnosi się, że treść art. 92 ust. 1 Konstytucji RP wiąże się ze wskazaniem dopuszczalności wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy wyłącznie na podstawie wyraźnego, tj. szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie, które rozporządzenie ma wykonywać, a następnie wskazania elementów formalnych takiego upoważnienia. Tym samym jest to przepis wskazujący warunki formalne umożliwiające wydawanie rozporządzeń wykonawczych do ustaw. Jest to przepis adresowany bezpośrednio do ustawodawcy zwykłego wskazujący wymogi formalne poprawnie skonstruowanego upoważnienia do wydania rozporządzenia wykonawczego, a zatem wymogi jakim winny odpowiadać uchwalane ustawy w zakresie podstaw formalnych wydawania rozporządzeń (por. wyrok NSA z 27 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 2212/22). Nie podlega w tej sprawie ocenie sądu administracyjnego okoliczność związana z treścią upoważnienia ustawowego do wydania aktu wykonawczego zawartego w art. 363 ust. 1 pkt 1 P.s.w.n. Nie może też odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 193 Konstytucji RP. Zgodnie z jego treścią każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Warunkiem skorzystania z możliwości, jakie zawiera ww. przepis jest powzięcie przez sąd w danej sprawie uzasadnionych wątpliwości co do zgodności danego aktu z aktem hierarchicznie wyższym oraz jednocześnie ustalenie, że od udzielenia odpowiedzi na pytanie o taką zgodność lub niezgodność zależy wprost rozstrzygniecie w danej sprawę. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził, aby zaistniał stan objęty hipotezą normy prawnej zawartej w powołanym art. 193 Konstytucji RP. Jest to pogląd niewadliwy. Ponadto to sąd samodzielnie decyduje jak ma postąpić w sytuacji, gdy ustala niekonstytucyjność aktu podustawowego. Może wedle swojego wyboru odstąpić od zastosowania przepisu niekonstytucyjnego lub też wystąpić z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Nie można Sądowi pierwszej instancji zasadnie stawiać zarzutu, że nie wystąpił w sprawie tego aktu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 328/11; wyrok NSA z 18 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 405/18). Także w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że sąd nie może stawiać pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji RP dopóty, dopóki sam nie wyrobi sobie poglądu prawnego w kwestii niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. W przeciwnym razie należałoby stanąć na stanowisku, że w danej sprawie sąd de facto uchyla się od dokonania autonomicznej (samodzielnej) wykładni i zastosowania prawa ad casum. Oznaczałoby to równocześnie także i to, że sąd zwraca się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym nie po to, aby przedstawić umotywowany zarzut niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ale po to, aby uzyskać od Trybunału Konstytucyjnego stanowisko w kwestii prawidłowej wykładni wskazanych norm prawnych, które mają stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia sądowego, co oczywiście nie należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok NSA z 19 września 2024 r. sygn. akt IIIOSK 2066/23; wyrok NSA z 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 716/23; wyrok NSA z 15 września 2021 r. sygn. akt I OSK 607/21). W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni ten pogląd aprobuje i stwierdza, że w tej konkretnej sprawie nie znajduje uzasadnia wniosek skarżącego kasacyjnie o wystąpienie z zawartym w skardze kasacyjnej pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).