III OSK 2196/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 528/25 w sprawie ze skargi O. G. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 528/25 oddalił skargę O. G. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. O. G. (dalej: "skarżący") pełnił zawodową służbę wojskową w [...] Brygadzie [...] na stanowisku [...] w drużynie [...] od dnia 22 czerwca 2023 r. W toku opiniowania służbowego w 2024 r. w stosunku do skarżącego została sporządzona opinia służbowa, w której otrzymał on ocenę ogólną niedostateczną. Kopia opinii służbowej została doręczona żołnierzowi w dniu 10 września 2024 r., co żołnierz potwierdził własnoręcznym podpisem. Skarżący w dniu 24 września 2024 r. odwołał się od opinii służbowej, zachowując termin złożenia odwołania. W dniu 2 października 2024 r. rozpatrujący odwołanie dowódca plutonu ppor. P. L. utrzymał opinię służbową w mocy oraz doręczył żołnierzowi kopię opinii służbowej po rozpatrzeniu odwołania, co żołnierz potwierdził własnoręcznym podpisem. Skarżący w dniu 8 października 2024 r. złożył wniosek do Dowódcy [...] Brygady [...] o zweryfikowanie opinii służbowej. Rozpatrujący wniosek Dowódca [...] Brygady [...] po zweryfikowaniu opinii służbowej w dniu 10 października 2024 r. utrzymał opinię służbową w mocy. Skarżący w dniu 14 października 2024 r. własnoręcznym podpisem potwierdził otrzymanie kopii opinii służbowej po rozpatrzeniu wniosku o jej zweryfikowanie, przez co uzyskana ocena stała się ostateczna. Po przeprowadzeniu weryfikacji opinii służbowej Dowódca [...] Brygady [...] rozkazem personalnym Nr [...] (pkt 2) z dnia [...] października 2024 r. zwolnił skarżącego z dniem 31 października 2024 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do pasywnej rezerwy wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny z opinii służbowej. Z rozkazem tym żołnierz zapoznał się w dniu 14 października 2024 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Od powyższego rozkazu personalnego skarżący złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Dowódca Garnizonu [...] (dalej: "organ") decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1, art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 226 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o obronie Ojczyzny") w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 433, zwane dalej: "rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej" ) w której: 1. uchylono rozkaz personalny Nr [...] (pkt 2) Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] października 2024 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy z dniem 31 października 2024 r.; 2. ustalono nową datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy z dniem 31 stycznia 2025 r.; 3. utrzymano w mocy zaskarżony rozkaz personalny w pozostałej części. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę O. G. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanka z art. 226 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny bezsprzecznie zaistniała. Nie budzi wątpliwości, że w toku opiniowania służbowego w 2024 r. w stosunku do skarżącego została sporządzona opinia służbowa, w której otrzymał on ocenę ogólną niedostateczną. Skarżący w dniu 24 września 2024 r. odwołał się od opinii służbowej, zachowując termin złożenia odwołania. W dniu 2 października 2024 r. rozpatrujący odwołanie dowódca plutonu ppor. P. L. utrzymał opinię służbową w mocy oraz doręczył żołnierzowi kopię opinii służbowej po rozpatrzeniu odwołania, co żołnierz potwierdził własnoręcznym podpisem. Skarżący w dniu 8 października 2024 r. złożył wniosek do Dowódcy [...] Brygady [...] o zweryfikowanie opinii służbowej. Rozpatrujący wniosek Dowódca [...] Brygady [...] po zweryfikowaniu opinii służbowej w dniu 10 października 2024 r. utrzymał opinię służbową w mocy. Skarżący w dniu 14 października 2024 r. własnoręcznym podpisem potwierdził otrzymanie kopii opinii służbowej po rozpatrzeniu wniosku o jej zweryfikowanie, przez co uzyskana ocena ustała się ostateczna. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że zgodne zatem z prawem było wydanie rozkazu personalnego Nr [...] (pkt 2) Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] października 2024 r. o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do pasywnej rezerwy na podstawie art. 226 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny. Zasadnie organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy i ustalił nową datę zwolnienia i przeniesienia do pasywnej rezerwy z dniem 31 stycznia 2025 r., a w pozostałym zakresie zasadnie utrzymał rozkaz personalny organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 130 k.p.a. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 130 § 1 i 2 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a jego wniesienie w terminie wstrzymuje wykonanie tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie, organ w istocie nie zawiadomił stron o wszczęciu postępowania czy o zebranym materiale dowodowym i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.) jednakże strona skarżąca nie wykazała aby to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Tymczasem uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zauważyć należy, iż omawiane naruszenie miałoby znaczenie tylko w sytuacji, gdyby okoliczność ta wywołała negatywne skutki w stosunku do strony skarżącej. W tej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, skoro skarżący wniósł skutecznie odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] października 2024 r., a następnie skargę do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] stycznia 2025 r. Skorzystał zatem z przysługujących mu uprawnień procesowych w sposób niczym nieograniczony. Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (w szczególności tych wskazanych w skardze, tj. art. 6, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.) albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł O. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 226 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej na podstawie opinii służbowej, która - w chwili wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej zwalniającej stronę - nie była ostateczna, gdyż nie została doręczona skarżącemu, co oznacza, że opinia ta nie mogła być prawnie skuteczną podstawą decyzji kadrowej; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie dostrzegł, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz błędną ocenę stanu faktycznego, polegającą na oparciu decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na opinii służbowej niedoręczonej skarżącemu, a więc takiej, która nie weszła jeszcze do obrotu prawnego i nie mogła wywoływać skutków prawnych oraz nie stanowiła formalnego dowodu w sprawie oraz art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego przez radcę prawnego. Jednocześnie oświadczył, iż wnosi o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dowódca Garnizonu [...] wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Po pierwsze Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, a więc nie mógł go naruszyć (wobec oddalenia skargi podstawą wyrokowania był art. 151 p.p.s.a.). Po drugie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 151 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tym samym zastosowanie tego przepisu, jako podstawy wyrokowania, jest zawsze wynikiem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Po trzecie naruszenie tego przepisu zostało powiązane z naruszeniem z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Jednak, jak to wskazano wyżej, w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniono tego prawidłowo łącząc je z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który nie był stosowany przez Sąd I instancji. Ubocznie jedynie stwierdzić należy, że wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione, a zgromadzone dowody poddane wszechstronnej i odpowiadającej prawu ocenie. Dodać także należy, że do opiniowania służbowego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 127 ust. 4 ustawy o obronie Ojczyzny). Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 226 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej przez ich niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). O nieskuteczności omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego świadczy jego treść, która ewidentnie wskazuje, na to, że strona skarżąca kasacyjnie na jego podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwym, w przekonaniu skarżącego, zastosowaniu art. 226 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych, gdyż zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej nastąpić miało na podstawie opinii służbowej, która - w chwili wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej zwalniającej stronę - nie była ostateczna, gdyż nie została doręczona skarżącemu, co oznacza, że opinia ta nie mogła być prawnie skuteczną podstawą decyzji kadrowej. Tymczasem tego rodzaju oceny i ustalenia można kwestionować zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli strona uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego nie zakwestionowano skutecznie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.