III OSK 2222/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółdzielczej spółdzielni z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 853/22 w sprawie ze skargi A. Spółdzielczej spółdzielni z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 12 października 2022 r., nr SKO.460.1038.14.2022 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 1 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 853/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę A. Spółdzielczej spółdzielni z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie (dalej: SKO, Kolegium, organ) z 12 października 2022 r., nr SKO.460.1038.14.2022 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A. Spółdzielcza spółdzielnia z siedzibą we W. (dalej: Spółdzielnia, skarżąca kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; - art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wobec braku poinformowania strony o planowanych konsultacjach; - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na nieuwzględnieniu zarzutów skarżącej odnośnie nieuwzględnienia przez organy i Sąd I instancji dowodów w postaci dokumentów przedstawionych przez skarżącą; - art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy ze względu na słuszny interes skarżących; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji z naruszeniem obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznanie przez Sąd, iż Kolegium oraz Sąd I instancji, iż podstawą wydania decyzji jest całokształt materiału dowodowego podczas gdy w rzeczywistości przy wydawaniu decyzji nie zostały uwzględnione dokumenty i wyjaśnienia przekazane przez skarżącą. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Spółdzielnia oświadczyła, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie wskazała, iż Sąd I instancji bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji co do przebiegu zdarzeń w sprawie, nie wziął bowiem pod uwagę, że organy te odmówiły rozważenia istotnej części dowodów, jakie strona skarżąca przedstawiła w toku postępowania administracyjnego, w tym opinii i uzgodnień. Zarówno Kolegium, jak i Sąd I instancji wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniach swych decyzji nie uwzględnili w niniejszym postępowaniu całokształtu materiału dowodowego, w tym wszelkich złożonych przez skarżącą dokumentów, na które strona wielokrotnie się powoływała. Spółdzielnia podkreśliła, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona była od niezaskarżalnych i istotnie kształtujących ją postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wody Polskie w Gorzowie Wielkopolskim w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnień warunków jego realizacji, to jednak powinny one podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienia wydane w postępowaniu akcesoryjnym będą bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany postanowieniem Burmistrza Wolsztyna, nie może go oceniać, oczywistym jest, że do jego kontroli uprawione są organy nadrzędne, rozpoznające odwołanie od decyzji głównej. Zauważono, że postanowienia wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wody Polskie w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej są postanowieniami wydanymi w granicach sprawy rozstrzygniętej decyzją Burmistrza Wolsztyna o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, sąd administracyjny powinien, w granicach niniejszej sprawy, dokonując sądowej kontroli powyższych decyzji, oceniać również legalność ww. postanowień, na które w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się Burmistrz, uzasadniając odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. Spółdzielnia wskazała, że całe postępowanie prowadzone było w oparciu o założenia decyzji zatwierdzającej dokumentację hydrogeologiczną przy założeniach, że studnie nie będą pracowały jednocześnie. Gdyby inwestor zakładał pracę studni jednoczesną, byłby to inny stan faktyczny, a zatem również innego rodzaju postępowanie. Z tych względów, w ocenie skarżącej kasacyjnie, właściwym do prowadzenia postępowania był starosta. Gdyby przyjąć błędnie jak wydający decyzję że parametry są inne - postępowanie to toczyłoby się przed marszałkiem województwa. Organ wydający decyzje badał stan sprawy przyjmując jako założenie parametry, które wykluczałyby jego udział w tej sprawie. Jak informowano także w trakcie postępowania brak jest podstawy prawnej i możliwości prawnych do wykonania skumulowanego oddziaływania. W obszarze zasobowym oraz zasięgu oddziaływania dokumentowanego ujęcia nie ma bowiem ujęć wód podziemnych. Ujęcie komunalne W. ujmuje wody z utworów czwartorzędowych pradolinnych. Ujęcie wodociągowe gminy korzysta z wód pradolinnej warstwy wodonośnej zbudowanej z piasków i żwirów, a zwierciadło wód podziemnych występuje na głębokości 1-2 m p.p.t. Nie nastąpi zatem interakcja pomiędzy inwestycją a dotychczasowym gminnym ujęciem wody. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. wskazano, że strona nie była w żaden sposób informowana czy zawiadamiana o prowadzonych rozmowach czy konsultacjach. Uczestnicząc w tych konsultacjach strona bez wątpienia mogła mieć wpływ na ich przebieg, a co za tym idzie na końcową decyzję. Ponadto uzgodnienia organów uczestniczących w wydawaniu decyzji nie były przekazywane skarżącej, mimo, że jest ona główną stroną postępowania. O takich czynnościach strona winna być poinformowana przed ich wykonaniem. W ocenie skarżącej doszło tu do ograniczenia czynnego udziału w postępowaniu, a składanie wniosków czy oświadczeń po przeprowadzeniu tych czynności na etapie zaskarżania decyzji jest w dużym stopniu ograniczone. Podniesiono również, że w trakcie postępowania prowadzonego przez Wójta Wolsztyna ustosunkowując się do argumentów organu, wnioskodawca był zmuszony do posiłkowania się merytoryczną wiedzą osób uprawnionych do analizy dokumentów hydrogeologicznych. W związku z powyższym, zlecił taką ocenę uprawnionym hydrogeologom, którzy mogli dokonać fachowej oceny tejże dokumentacji. W odpowiedzi na powyższe postanowienie, AFS przygotował stosowny raport oddziaływania na środowisko, nie przedstawiając jednak żadnych badań modelowych, uważając, że żadne przepisy ich do tego nie obligują, ani dla potrzeb ustalenia zasobów eksploatacyjnych ujęcia ani dla potrzeb raportu. W ocenie skarżącej kasacyjnie, z formalnego punktu widzenia trudno nie zgodzić się z tą argumentacją. Stwierdzenie, że ujęcie Spółdzielni "stanowi bardzo duże zagrożenie dla ujęcia komunalnego" należy rozumieć bardziej jako wyrażenie obawy PGK, aniżeli stan faktyczny. W przekonaniu skarżącej kasacyjnie, tak kategoryczne stwierdzenie nie znajduje wystarczającego uzasadnienia w przedstawionych analizach hydrogeologicznych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wpływ samego ujęcia Spółdzielni na ujęcie komunalne W. nie został wystarczająco wiarygodnie wykazany w badaniach modelowych wykonanych przez zespół UAM w Poznaniu, a bez precyzyjnego ustalenia rzeczywistego zmniejszenia dopływu wody do ujęcia nie można z całą pewnością stwierdzić, że pobór wody na ujęciu Spółdzielni spowoduje istotne problemy z jakością i ilością wód na ujęciu komunalnym, obniżając jednocześnie efektywność stosowanego uzdatniania w warstwie wodonośnej. W świetle wyników badań modelowych przedstawionych przez zespół prof. J. G., obawy wyrażone przez PGK można rozumieć i dlatego też sprawa rzeczywistego, możliwego oddziaływania pracy ujęcia Spółdzielni na warunki eksploatacji ujęcia komunalnego powinna być bardzo szczegółowo i wiarygodnie wyjaśniona. Tymczasem w chwili obecnej ani wyjaśnienia przedstawiane przez Spółdzielnię, ani wyniki analiz modelowych przedstawiane przez zespół UAM, nie dają wystarczająco rzetelnej odpowiedzi w tej kwestii. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że bezspornym jest naruszenie art. 8 k.p.a. przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, skoro wymagane są od wnioskodawcy działania wykraczające poza wymogi zawarte w przepisach prawa (ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i Prawo geologiczne), co udokumentowano powyżej. Naruszenie art. 8 k.p.a. następuje również poprzez dyskredytowanie dowodów przedstawionych przez uprawnione merytorycznie i prawnie osoby, na rzecz innych osób i stron postępowania. W ocenie Spółdzielni, organy nie dokonały ustaleń oraz oceny stanu faktycznego i oddziaływania spornej inwestycji na środowisko w kontekście treści raportu oddziaływania na środowisko, przedłożonych wyników badań i zgromadzonych w sprawie opinii, co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organ odwoławczy nie dostrzegł wskazanych wyżej wad postępowania i postanowienia uzgodnieniowego, mimo celnych co do zasady zarzutów odwołania. Zauważono również, iż w czasie trwania postępowania, strona wskazywała argumenty i dowody poświadczające, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływało na zasoby wodne i stan jednolitych części wód podziemnych, a tym samym również nie będzie negatywnego oddziaływania na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych. Argumenty te nie były brane pod uwagę w trakcie trwania postępowania. Również w postępowaniu odwoławczym przytaczane dowody zostały zbagatelizowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazywała, że postępowanie organów administracji dotknięte było wadami, które uniemożliwiały ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W odniesieniu do powyższego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest on wadliwy konstrukcyjnie, a przez to procesowo bezskuteczny. Ogranicza się do wskazania jako naruszonego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy), wskazuje on, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy dochodzi do uchylenia zaskarżonego aktu w przypadku stwierdzenia uchybień w zakresie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Unormowanie to daje zatem sądowi administracyjnemu kompetencję do podejmowania przewidzianego prawem rozstrzygnięcia. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bez wątpienia nie był przez Sąd I instancji oddalający skargę stosowany. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił bowiem przepis art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie ugruntowany jest również pogląd, że naruszenie powołanego wyżej przepisu nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10, 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2387/12). Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak skonstruowany i uzasadniony zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania nie mógł stanowić skutecznej podstawy dla wykazania wadliwości ustaleń faktycznych przyjętych w rozpoznawanej sprawie za podstawę wyrokowania, jak również podważenia słuszności oceny Sądu I instancji, że ustalenia stanowiące faktyczną podstawę wydania kontrolowanej decyzji były prawidłowe. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wobec braku poinformowania strony o planowanych konsultacjach. Zdaniem skarżącej kasacyjnie uczestnictwo strony w konsultacjach zorganizowanych przez organ I instancji mogło mieć wpływ na ich przebieg, a co za tym idzie także na decyzję końcową. Przypomnieć należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej o konsultacjach uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2619/22). Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. okazałby się bezskuteczny. Po pierwsze strona miała możliwość podjęcia konkretnych czynności na dalszym etapie postępowania, w tym w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Po drugie strona nie wykazała dokonania jakich konkretnych czynności została w ten sposób pozbawiona, a po trzecie nie wykazała, że ewentualne uchybienie organu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można uznać jako skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na nieuwzględnieniu zarzutów skarżącej "odnośnie nieuwzględnienia przez organ i Sąd I instancji dowodów w postaci dokumentów przedstawionych przez skarżącą". W pierwszej kolejności należy wskazać, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wskazania wprost jakie dokumenty przedstawione przez skarżącą kasacyjnie nie zostały uwzględnione przez organy i Sąd I instancji. Ze szczegółowej analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącej kasacyjnie nie została uwzględniona przy rozpoznaniu sprawy dokumentacja hydrologiczna złożona przez skarżącą Spółdzielnię. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, jak i uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że dokumentacja ta była przedmiotem analizy w rozpoznawanej sprawie, ale z uwagi na jej niepełność i nieuzupełnienie żądanych przez organy informacji nie została ona uznana za wiarygodną. Organ ocenił więc całokształt materiału dowodowego, rozważając i oceniając także materiał dowodowy złożony przez skarżącą kasacyjnie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskodawca – w przedłożonej dokumentacji – nie przedstawił wystarczająco przekonujących argumentów, które mogłyby podważyć argumentację przedstawioną przez zespół hydrologów z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wskazano, że ustalenia i opinie wskazane w dokumentacji hydrologicznej złożonej przez wnioskodawcę nie mogą być traktowane jako w pełni wiarygodne, ponieważ nie zawierają niezbędnych prognoz dla różnych wariantów eksplantacji w długim przedziale czasu. Ponadto zwrócić należy uwagę, że wnioskodawca, po wydaniu negatywnej opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu nie przedstawił żadnych danych, o które wzywał ten organ, a które stanowiły podstawę odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Jako usprawiedliwienia braku przedłożenia żądanych informacji nie można przyjąć twierdzeń strony skarżącej kasacyjnie, że wiązało się to ze znacznymi trudnościami. To obowiązkiem skarżącej kasacyjnie była współpraca z organami środowiskowymi celem wykazania, że zostały spełnione warunki do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, czemu skarżąca kasacyjnie nie sprostała. Przedstawiona powyżej argumentacja przemawia za niezasadnością zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy ze względu na słuszny interes skarżącej. W odniesieniu do powyższego zarzutu, dodać ponadto należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zaniechały dokonania oceny postanowień uzgodnieniowych wydanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gorzowie Wielkopolskim. Przy czym podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zawartym w jej uzasadnieniu, skarżąca kasacyjnie nie skorzystała z możliwości zakwestionowania stanowiska organów współdziałających w oparciu o art. 142 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie nie zaskarżyła bowiem w odwołaniu postanowień uzgadniających, a więc nie zakwestionowała trafności rozstrzygnięć podjętych przez organy uzgadniające. Podkreślić przy tym należy, że w przepisie art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.) ustawodawca wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest zatem rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06, a także wyrok WSA w Łodzi z 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 810/11). Dodać również należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy odniosły się także do treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Okoliczność zaś, że twierdzenia zawarte w raporcie nie zostały uznane za wiarygodne, nie stanowi podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Z treści powyższego zarzutu wynika natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zarzuca wadliwości konstrukcyjnej uzasadnienia, lecz kwestionuje prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie odnoszącym się do braku naruszeń przez organ przepisów postępowania, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. To, czy ustalenie takie było prawidłowe i uprawnione w świetle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może być jednakże kwestionowane w drodze zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym także w związku z innymi przepisami postępowania. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.