III OSK 2442/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 381/24 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] jest wyrok Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2024 roku, sygn. akt IV SA/Wa 381/24, którym oddalono skargę w/w stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzja z dnia [...] września 2023 r., znak: [...], nr [...], Prezydent Miasta [...] powołując się na art. 71 ust. 1 i ust. 2 ,art. 72 ust. 1 ,ust. 4, ust.4 i ust.6, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. a, ust.2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko (t.j. DZ.U z 2023r., poz. 775 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "[...]" ustalając jednocześnie istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie opisane we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia i zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Organ I instancji, biorąc pod uwagę uwarunkowania, które zostały zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz usytuowanie planowanego przedsięwzięcia w przemysłowej części miasta (w większości na terenie antropogenicznie przekształconym), a także uwzględniając opinie organów opiniujących uznał, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i w związku z tym brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Stowarzyszenie [...] zarzucając naruszenie: art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.u.i.ś. w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w związku z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia, poprzez brak stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w konsekwencji braku prawidłowego i skrupulatnego zbadania jego rodzaju i charakterystyki, w tym przede wszystkim powiązań z innymi przedsięwzięciami. W złożonym odwołaniu zakwestionowano także wartość dowodową przedłożonej karty informacyjnej o przedsięwzięciu stwierdzając, że jest ona niekompletna i nierzetelna, niezawierającą danych pozwalających na prawidłową analizę czy niezbędne było przeprowadzenie przedmiotowej oceny, a tym samym brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy podnosząc w tym zakresie zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.u.i.ś. w związku z art. 62a ust. I pkt 1,6 i 11 u.u.i.ś. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 3 pkt 13 u.u.i.ś. w związku z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawne oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, poprzez niemające poparcia w przepisach wydzielenie przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] i infrastrukturą towarzyszącą z postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dotyczącego [...] oraz przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] w [...] ([...]), co doprowadziło do nieuwzględnienia łącznego rezultatu przedsięwzięć, a w konsekwencji - do niepoddania pierwszego z nich ocenie oddziaływania na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawą materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ powołał art. 71 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.u.i.ś., art. 59 ust. 1 u.u.i.ś., oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia (jako instalacje [...] inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 20 oraz towarzyszące im [...], z wyłączeniem [...]; przy czym [...] budowane, montowane lub przebudowywane przy istniejących instalacjach przesyłowych nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko). Dalej Kolegium stwierdziło, że wobec wskazanej kwalifikacji przedsięwzięcia, w toku postępowania zasięgnięto opinii właściwych organów stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 u.u.i.ś. (postanowienie RDOŚ w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] wskazujące, iż nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; opinia PPIS w [...] z [...] lipca 2023 r., nr [...] pozytywnie opiniująca odstąpienie od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia; opinia Dyrektora Zarządu Zlewni WP w [...] z [...] czerwca 2023 r., nr [...], którą nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na, środowisko, podtrzymana pismem z dnia [...] lipca 2023 r.). Z tych względów SKO uznało, że organ I instancji był uprawniony do uwzględnienia w toku postępowania stanowiska wyspecjalizowanych jednostek wskazanych przez ustawodawcę co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tejże konkretnej sprawie. Organ stwierdził także, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z postanowieniami obowiązującego na terenie jego realizacji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego: [...]. SKO podkreśliło, że w kwestionowanej decyzji środowiskowej, choć stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, to jednak wskazano i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. W szczególności określono, co dokumentują zapisy decyzji, istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Świadczy to o zgodności kwestionowanego rozstrzygnięcia z art. 84 ust. 1a i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. Kolegium oceniło, że ustalenia faktyczne i prawne omówione w motywach decyzji organu I instancji nie budzą istotnych wątpliwości a organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, spójna i wszechstronna, a przy jej dokonaniu nie przekroczono obowiązujących reguł procesowych. Organ odwoławczy uznał, że analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym przedstawionych przez inwestora, w kontekście uzyskanych opinii właściwych, specjalistycznych organów (RDOŚ, PPIS, WP) nie dawała podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Karta informacyjna przedsięwzięcia odpowiada wymaganiom ustawy, zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., co pozostaje w zgodzie z treścią art. 62a u.u.i.ś. Z treści tego opracowania wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na budowie [...] (na działce [...] z obrębu [...]). Zadaniem projektowanej [...] jest [...]. [...] będzie posiadała instalację, której suma mocy cieplnej kotłów we wprowadzeniu paliwa jest mniejsza niż [...] MW. Z kolei strefę kontrolowaną dla projektowanego [...] ustalono w szerokości [...] m (po [...] m na stronę od osi [...]). W dalszej części przedstawiono przebieg planowanej inwestycji z uwzględnieniem aktualnego stanu jego zagospodarowania. Ustalono, że inwestycja w swoim przebiegu nie przecina wód płynących i rowów melioracyjnych. W obszarze realizacji znajdują się działki leśne - lasy prywatne: [...]. Na działkach [...] w wyniku budowy [...] może zaistnieć potrzeba wycinki drzew o powierzchni [...] m2. Planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami ochrony na podstawie ustawy o ochronie przyrody jak i projektowanymi obszarami ochrony. Na obszarze inwestycji nie znajdują się obiekty dziedzictwa kulturowego, prawnie chronione, wpisane do rejestru zabytków, ani wpisane do gminnej ewidencji -planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na terenie uzdrowisk i obszarów ochrony i uzdrowisk. Przedsięwzięcie leży poza obszarami złóż kopalin. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze zlewni jednolitej części wód powierzchniowych ([...]) i jednolitej części wód podziemnych ([...]). Wszelkie prace przy budowie [...] będą odbywały się w wyznaczonym pasie montażowym (szer. 15 m z lokalnymi poszerzeniami), tzn. wykonanie wykopu, tymczasowy odkład gruntu wydobytego z wykopu, spawanie [...], ułożenie [...] w wykopie, zakopanie [...], rekultywacja terenu, przeprowadzenie prób ciśnieniowych. Jak wynika z Karty przedsięwzięcia [...] będzie realizowany w sąsiedztwie budowanej [...] w [...]. Oddziaływanie budowy [...] może kumulować się z budową [...] w [...], ze względu na emisję zanieczyszczeń typowo komunikacyjnych. Niemniej jednak oddziaływanie na etapie realizacji będzie miało charakter krótkotrwały i lokalny (ograniczony do miejsca prowadzenia prac budowlanych). Emisja z terenu budowy charakteryzować się będzie dużą zmiennością w czasie i przestrzeni wynikającą z prowadzonych czynności oraz położenia frontu robót. Nie przewiduje się zatem, aby kumulacje oddziaływań na etapie budowy miały znaczący i trwały wpływ na powietrze atmosferyczne. Na etapie eksploatacji nie wystąpi emisja hałasu do środowiska. Przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na swój lokalny charakter nie będzie wpływać na zmiany klimatu. Prawdopodobieństwo wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zarówno w fazie budowy jak i eksploatacji instalacji, z uwagi na przewidywane rozwiązania uznać należy za znikome. Organ odwoławczy uznał, że zasadne jest stwierdzenie organu I instancji, że biorąc pod uwagę skalę i charakter planowanego przedsięwzięcia można stwierdzić, że nie będzie ono powodować istotnych kumulacji oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcia. Podsumowując SKO uznało, że prawidłowe są ustalenia poczynione w decyzji organu I instancji, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oddziaływania przedsięwzięcia zauważalne będą na etapie realizacji inwestycji, jednak będą one miały charakter krótkotrwały i przemijalny. Biorąc pod uwagę charakter oraz skalę planowanego przedsięwzięcia oraz zastosowane zabezpieczenia, na etapie eksploatacji inwestycji nie zostaną przekroczone dopuszczalne wielkości emisji zanieczyszczeń do atmosfery ani dopuszczalne poziomy hałasu w miejscach chronionych akustycznie. Tereny inwestycji i wokół niej nie posiadają walorów krajobrazowo-przyrodniczych. Dla przedmiotowej inwestycji nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Organ podkreślił także, że opinie organów co do tego, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko były zbieżne. Z tych względów organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty odwołania uznając, że materiał dowodowy został kompleksowo zgromadzony oraz rzetelnie oceniony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji ją poprzedzającej. Podniesione w skardze zarzutu odpowiadały zarzutom podniesionym w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) zwanej dalej u.u.i.ś. Sąd w całości podzielił ustalenia organu przedstawione w zaskarżonej decyzji i przyjmuje je za własne, jak również ocenę prawną dokonaną przez Kolegium w przedmiotowej sprawie. Uznał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania organy zasięgnęły opinii właściwych organów stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy u.u.i.ś. I tak Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] wskazał, iż nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pozytywnie zaopiniował odstąpienie od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego (opinią z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...]). Także Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (opinia z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...], podtrzymana pismem z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...]). Wszystkie organy opiniujące w zakresie swoich specjalistycznych uprawnień i kompetencji nie stwierdziły potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżąca nie przedstawiła zaś przekonujących argumentów mogących podważyć stanowiska organów opiniujących. Organ prawidłowo ustalił również, że trasa [...] jest zgodna z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; poza zakresem planów zagospodarowania przestrzennego znajduje się odcinek projektowanego [...] położonego w obrębie [...] i tym samym nie doszło do naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. W ocenie Sądu prawidłowa była również ocena organu, że przedłożona wraz z wnioskiem przez inwestora Karta informacyjna przedsięwzięcia odpowiada wymaganiom ustawy, zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., co pozostaje w zgodzie z treścią art. 62a u.u.i.ś. W dalszej części uzasadnienia Sąd przedstawił w sposób szczegółowy wchodzącej w skład planowanego funkcjonowanie [...], której głównym zadaniem jest [...]. [...] będzie posiadała instalację, której suma mocy cieplnej kotłów we wprowadzeniu paliwa jest mniejsza niż [...] MW. Z kolei strefę kontrolowaną dla projektowanego [...] ustalono w szerokości [...] m (po [...] m na stroną od osi [...]). Potwierdził także ustalenia organów co do usytuowania przedsięwzięcia w odniesieniu do obszarów chronionych, obiektów dziedzictwa kulturowego, wpisanych do rejestru zabytków oraz gminnej ewidencji zabytków. Planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane, także na terenie uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowisk. Z Karty przedsięwzięcia wynika, że [...] będzie realizowany w sąsiedztwie budowanej [...] w [...]. Oddziaływanie budowy [...] może kumulować się z budową [...] w [...], ze względu na emisję zanieczyszczeń typowo komunikacyjnych. Z przedłożonych dokumentów wynika jednak, że oddziaływanie na etapie realizacji będzie miało charakter krótkotrwały i lokalny. Jak wskazano w karcie informacyjnej nie przewiduje się, aby kumulacje oddziaływań na etapie budowy miały znaczący i trwały wpływ na powietrze atmosferyczne. Natomiast na etapie eksploatacji nie wystąpi emisja hałasu do środowiska. Przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na swój lokalny charakter nie będzie również wpływać na zmiany klimatu. Wbrew zarzutom skargi organ w sposób szczegółowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeanalizował kwestie możliwych kumulacji, dochodząc do słusznego wniosku (tożsamego co organy opiniujące), że oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie będą stanowić znacznej uciążliwości dla środowiska i tym samym można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sąd I instancji podkreślił, że skarżące Stowarzyszenie, poza ogólnymi zarzutami dotyczącymi kumulacji oddziaływań przedmiotowego przedsięwzięcia z kumulacjami przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] w [...] ([...]), w tym [...] na działce nr ew. [...], nie wskazało w istocie jakie oddziaływania mogą czy będą się kumulowały, a ustalenia dokonane w tym zakresie przez organy nie budzą wątpliwości Sądu. Natomiast skumulowane oddziaływania powołane przez skarżące miałyby polegać na tym, że [...] i [...] będą eksploatowane równolegle – istnienie [...] warunkuje bowiem działanie [...] i [...] dostarczonego planowanym [...] w [...] wiązać się będzie z szeregiem szkodliwych dla środowiska i ludzi emisji do wody i powietrza różnorakich substancji. W tym zakresie sąd uznał, że oddziaływania powołane na stronie 13 skargi dotyczą w istocie emisji z samej [...], a nie z przedsięwzięcia objętego przedmiotowym postępowaniem. Negatywne emisje związane z powołaną powyżej elektrownią były badane w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej dla tej [...]. Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest budowa samego [...] o długości około [...] km wraz ze [...], które to przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na wody w zakresie emisji, a w zakresie oddziaływania na powietrze emisja będzie się odbywała z uwagi na potrzeby podgrzewu technologicznego [...] z [...] (a nie z [...]) o mocy. Biorąc pod uwagę małą skalę i charakter planowanego przedsięwzięcia uznać należy, że nie będzie ono powodowało istotnych kumulacji oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego powiązania z innymi przedsięwzięciami, odwołując się do art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. na wstępie stwierdził, że planowane przedsięwzięcie powiązane jest w jakiś sposób technologicznie z [...]. Oczywistym jest, że tego typu inwestycje liniowe nie funkcjonują "w próżni" i muszą być podłączone do innych instalacji. W przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem dotyczącym tylko przedmiotowego [...] o dł. ok. [...] km wraz ze [...], dysponując już od 2021 r. decyzją środowiskową odnośnie [...] w [...]. Mając na uwadze niewielką skalę przedmiotowego przedsięwzięcia oraz fakt, że wniosek w tej sprawie został złożony dopiero [...] kwietnia 2023 r., brak jest podstaw do stwierdzenia, że inwestor celowo wydzielił przedmiotowe przedsięwzięcie, tak aby nie było konieczności przeprowadzenia jego oceny oddziaływania wraz z [...]. Generalnie nie można również wykluczyć sytuacji, w której na skutek zmiany koncepcji projektowej, albo pojawienia się nowych okoliczności bądź perspektyw, konieczne jest rozbudowanie odpowiedniej infrastruktury w sposób wcześniej niezaplanowany. Przy realizacji tego typu inwestycji liniowych koniecznym jest częstokroć rozłożenie inwestycji w czasie z uwagi na uwarunkowania projektowe, specyfikę uzyskiwania pozwoleń czy też konieczność zapewnienia finansowania. W przedmiotowej sprawie nawet uwzględnienie zasadności zarzutu w zakresie powiązania z innymi przedsięwzięciami nie podważa prawidłowości wydanego przez Kolegium rozstrzygnięcia. Brak jest podstaw do przyjęcia, aby na skutek wydzielenia tego przedsięwzięcia, nie była możliwa analiza jego oddziaływania na środowisko (również w zakresie ewentualnych kumulacji) na podstawie karty informacyjnej. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku złożyło Stowarzyszenie [...] wnosząc na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz na podstawie art. 203 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1.na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia: -a) art. 84 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i uznanie, że prawidłowym było stwierdzenie przez organy orzekające w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez wzięcia pod uwagę, że wynikało to przede wszystkim z nieprawidłowej analizy przez organy powiązania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, tj. budową [...]; -b) art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 1, 6 i 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i uznanie, że karta informacyjna przedsięwzięcia odpowiada wymaganiom ustawy i zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę wymaganych kryteriów, a w konsekwencji mogła ona stanowić podstawę stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawierała danych pozwalających na prawidłową analizę czy niezbędne było przeprowadzenie przedmiotowej oceny, co miało związek z nieprawidłowym zrozumieniem kwestii kumulacji oddziaływań w niniejszej sprawie, jako jedynie oddziaływań na etapie budowy inwestycji, z jednoczesnym pominięciem oddziaływań na etapie funkcjonowania, a tym samym uznanie decyzji za prawidłową, pomimo braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy oraz naruszenia zasady prawdy materialnej i jej gwarancji, jak również przekroczenia granicy swobodniej oceny dowodów, polegającej na rozstrzygnięciu sprawy bez wnikliwej i merytorycznej oceny okoliczności istotnych dla sprawy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) p.p.s.a, poprzez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE. L. z 2012 nr 26, dalej jako: "dyrektywa o.o.ś.") - poprzez wadliwą wykładnię terminu "przedsięwzięcie powiązane technologicznie", prowadzącą do braku uznania za takowe obu inwestycji, pomimo wskazania wprost, że planowane przedsięwzięcie powiązane jest technologicznie z [...], a w konsekwencji brak stwierdzenia, iż powinno dojść do oceny ich oddziaływania na środowisko jako całości - czyli jako jednego przedsięwzięcia, co doprowadziło do nieuwzględnienia łącznego rezultatu przedsięwzięć, a w konsekwencji - do braku poddania pierwszego z nich ocenie oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą zdaniem Stowarzyszenia przemawiać za jej uwzględnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 1, 6 i 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i uznanie, że karta informacyjna przedsięwzięcia odpowiada wymaganiom ustawy i zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę wymaganych kryteriów, w szczególności dotyczących kumulowania się oddziaływań przedmiotowej inwestycji z realizowaną w sąsiedztwie inwestycją -budową [...], zarówno na etapie ich eksploatacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis art. 62a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku określa jakie informacje winna zawierać karta informacyjna przedsięwzięcia. Informacje te mają na celu umożliwienie organom rozstrzygniecie co do konieczności przeprowadzenia oddziaływania na środowisko oraz określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Powołany w zarzucie art. 62a ust. 1 pkt 1 stanowi o obowiązku zawarcia w karcie informacyjnej przedsięwzięcia informacji dotyczących rodzaju, cechach, skali i usytuowania przedsięwzięcia. Informacje te zostały zawarte na stronie 3-8 karty, podając między innymi parametry techniczne mającego być wybudowanego [...], jego długość oraz przeznaczenie. W przedmiocie informacji dotyczących rozwiązań chroniących środowisko o których mowa w art. 62a ust. 1 pkt 6 autor karty informacyjnej wypowiedział się na kartach 32-35, a o informacjach wskazanych w pkt 11 powołanego przepisu dotyczącego kumulowania się oddziaływań przedsięwzięcia objętego wnioskiem z innymi przedsięwzięciami, w tym będąca na etapie realizacji [...] na stronie 46-47. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, jako podnosi w tym zarzucie skarżące stowarzyszenie, że karta informacyjna przedsięwzięcia w tym zakresie nie zawiera wystarczających danych pozwalających na prawidłową analizę czy niezbędne było przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedłożona przez inwestorów karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11). Organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to organ winien rozważyć konieczność przeprowadzenia innych czynności - dowodów zmierzających do ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie niezbędnym do ustalenia obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, czy też konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli przemawiają za tym kryteria wskazane w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do zakwestionowania oceny wartości dowodowej karty informacyjnej przedstawionej przez organy. Podnosząc, że w karcie nie zawarto wszystkich wymaganych informacji niezbędnych do ustalenia czy koniecznym jest przeprowadzenie w niniejszej sprawie oceny oddziaływania na środowisko skarżące stowarzyszenie nie wykazało jakich konkretnie informacji zabrakło. Stwierdziło jedynie, że usytuowanie w sąsiedztwie [...] i jej zakres oddziaływania na środowisko za takim stanowiskiem przemawia. Jest to jednak błędne założenie. Dla wspomnianej [...] decyzja środowiskowa została wydana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach już w 2021 roku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie do przyjęcia jest stanowisko skarżącej, że w takich sytuacjach automatycznie dla każdego następnego przedsięwzięcia zakwalifikowanego do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, w szczególności dla tych które są z nim technologicznie powiązane. Niewątpliwie będąca przedmiotem niniejszej sprawy [...] o parametrach wskazanych w karcie informacyjnej mająca za zadanie [...] takim powiązaniem z [...] się legitymuje. Niezbędne jest jednak w realiach niniejszej sprawy ustalić, czy, a jeżeli tak to w jakim zakresie może wystąpić kumulacja oddziaływania tych inwestycji zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji. Same powiązanie technologiczne nie jest wystarczające do przyjęcia, ze skoro odnośnie pierwszego przedsięwzięcia przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko to i w odniesieniu do drugiego taki obowiązek też istnieje. W karcie informacyjnej przedstawiono informacje dotyczące skumulowanego oddziaływania planowanej do wykonania [...] z przedsięwzięciami już na tym obszarze realizowanymi – [...]. Z informacji zawartych w karcie informacyjnej wynika, że na etapie realizacjo obu tych inwestycji może nastąpić skumulowane oddziaływanie emisji typowo komunikacyjnych i będzie charakter krótkotrwały i lokalny – ograniczony do miejsca prowadzenia prac budowlanych. Zdaniem autora kary informacyjnej nie będzie miała znaczący wpływ na powietrze atmosferyczne. Tak samo oceniono emisję hałasu związana z nagromadzeniem maszyn budowlanych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że wystąpi kumulacja oddziaływania tych przedsięwzięć na etapie ich eksploatacji. W karcie informacyjnej wskazano bowiem, że w czasie eksploatacji [...] wystąpi tzw. szum [...], który z uwagi na jego umieszczenie w większości [...] nie spowoduje pogorszenia klimatu akustycznego. Sporadycznie wystąpić może emisja hałasu z zaworów upustowych urządzeń i w trakcie jego remontu. W karcie informacyjnej nie wskazano innych rodzajów skumulowanego oddziaływania obu inwestycji. Strona skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających te istotne do rozstrzygnięcia sprawy podważyć. Powyższe ustalenia przemawiają także do uznania, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 854 ust. 1 i art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wadliwie przyjęcie przez organy i zaakceptowanie przez Sąd I instancji, że prawidłowym było stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na przedsięwzięcie. Za takim stanowiskiem przemawiają nie tylko ustalenia wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia, ale także stanowisko organów opiniujących. I tak Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 roku wskazał, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy inspektor Sanitarny w [...] pozytywnie zaopiniował odstąpienie od potrzeby przeprowadzenia takiej oceny dla planowanego przedsięwzięcia opinią z dnia [...] lipca 2023 roku. Natomiast Dyrektor Zarządu zlewni Wód Polski w [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko pismem z dnia [...] lipca 2023 roku. Są to wyspecjalizowane organy posiadające stosowna kadrę posiadającą niewątpliwie wiedzę i wymagane doświadczenie do merytorycznego zajęcia stanowisko w tym przedmiocie, w tym oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Przemawia to także za brakiem podstaw do podważenia ustaleń zawartych w tym dokumencie, a dotyczących zakresu przypisanej im działalności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zrzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) p.p.s.a, poprzez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE. L. z 2012 nr 26, dalej jako: "dyrektywa o.o.ś.") - poprzez wadliwą wykładnię terminu "przedsięwzięcie powiązane technologicznie", prowadzącą do braku uznania za takowe obu inwestycji, pomimo wskazania wprost, że planowane przedsięwzięcie powiązane jest technologicznie z [...], a w konsekwencji brak stwierdzenia, iż powinno dojść do oceny ich oddziaływania na środowisko jako całości - czyli jako jednego przedsięwzięcia, co doprowadziło do nieuwzględnienia łącznego rezultatu przedsięwzięć, a w konsekwencji - do braku poddania pierwszego z nich ocenie oddziaływania na środowisko. Powiązaniem technologicznym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Powiązanie o jakim mowa w tym przepisie dotyczy również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tą samą technologie, choćby planowanych przez różne podmioty prawa. Jednocześnie celem regulacji artykuł 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest zapobieganie dzieleniu jednego przedsięwzięcia na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie, w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. Przyjęcie odmiennej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej prowadziłoby do sytuacji, w której stosowanie tej samej technologii w ramach dwóch i więcej odrębnie traktowanych przedsięwzięć, pomimo powodowania skumulowanego oddziaływania na środowisko na poziomie właściwym dla przedsięwzięć kwalifikowanych jako zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko, nie wiązałoby się dla inwestorów z obowiązkiem ochrony środowiska przed negatywnym oddziaływaniem. Taka interpretacja rzeczonego art. 3 ust. 1 pkt 13 nie pozostawałaby w zgodzie z obowiązkiem władzy publicznej ochrony środowiska, czyli z przepisem art. 5 i art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Co jest istotne mówiąc o powiązaniu technologicznym i dzieleniu jednego większego przedsięwzięcia na klika mniejszych podkreśla się, że chodzi tutaj o realizację przedsięwzięć w jednym czasie. Dokonując wykładni przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku należy uwzględnić także wykładnię funkcjonalna i systemową. Jak trafne podkreślił Sąd I instancji w każdej sytuacji odwołując się do istoty tej regulacji należy uwzględnić stan faktyczny ustalony w konkretnej sprawie. Procesy inwestycyjne wielu przedsięwzięć są rozciągnięte w czasie. W wielu sytuacjach decyzje dotyczące infrastruktury towarzyszącej związanej z funkcjonowaniem większych, złożonych przedsięwzięć są podejmowane w późniejszym okresie czasu i to z różnych przyczyn (kwestie związane z dostępem do określonych technologii, rozbudowa, odkładanie w czasie decyzji co do wyboru sposobu rozwiązania danego problemu, przyjęcie innych rozwiązań technicznych wymagających nowych inwestycji itp.). W niniejszej sprawie jak trafnie zauważył Sąd I instancji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana w 2021 roku, natomiast wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanego [...] niewątpliwie techniczne powiązanego z budową [...] w 2023 roku. Mając niewielka skalę przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy brak jest podstaw, że wnioskodawca celowo je wydzielił tak, aby nie było konieczne przeprowadzania jego oceny oddziaływania na środowisko wraz z [...]. Zatem jak już wyżej wskazano brak jest podstaw do przyjęcia niejako z automatu, że z uwagi na powiązanie technologiczne z [...] także budowa [...] wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wystarczającym zabezpieczeniem dla środowiska w zakresie jego ochrony przed ujemnym oddziaływaniem tego przedsięwzięcia jest rozważenie czy występuje skumulowane oddziaływane między tymi inwestycjami na środowisko i czy uwzględniając przesłanek określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zachodzi konieczność przeprowadzenia takiej oceny. Jest to szczególnie istotne, gdy planowane przedsięwzięcie ma niewielką skalę, a z przedłożonej karty inwestycyjnej przedsięwzięcia wynika, że samo w sposób mało znaczący oddziałuje na środowisko. Taka sytuacja zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma miejsce w niniejszej sprawie. Fakt, że dla powiązanej z planowanym [...] [...] przeprowadzono ocenę oddziaływania jej na środowisko nie uzasadnia jeszcze stanowiska, że taką ocenę należy przeprowadzić dla planowanego [...]. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.