III OSK 2622/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 580/22 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 lutego 2022 r. nr SKO V 428/3454/240/2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej A. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3) zasądza od C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 580/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 lutego 2022 r. nr SKO V 428/3454/240/2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1); zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia 18 czerwca 2019 r. znak: RGŚ.6220.3. 2019.LD, wydaną na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej w skrócie: "u.i.o.ś.") w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 71) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "Spółka") z dnia 15 lutego 2019 r. (data wpływu – 18 lutego 2019 r.) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Zespół budynków o funkcji hotelowej zlokalizowany w [...] przy ul. [...] na dz. nr [...] wraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na dz. nr: [...], obręb [...]". W uzasadnieniu decyzji podał m.in., że obszar inwestycji będzie stanowił obiekty o łącznej powierzchni zabudowy do ok. 8865 m2 (budynki hotelowe oraz dwa garaże wielostanowiskowe), o zróżnicowanej liczbie kondygnacji, maksymalnie do 11 (w tym [...] kondygnacji nadziemnych i [...] podziemnych). Projektowany zespół budynków będzie stanowił inwestycję, gdzie wysokość budynków od poziomu terenu przy wejściu do pierwszej kondygnacji nadziemnej do górnej powierzchni stropodachu nad ostatnią kondygnacją wyniesie 14,5 m. Planowana inwestycja ma powiązania z innymi przedsięwzięciami o podobnym charakterze (dla których zostały wydane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach), w związku z czym potencjalne skumulowane oddziaływanie może występować z sąsiadującą inwestycją, tj. zaplanowaną do realizacji budową obiektu zamieszkania zbiorowego z infrastrukturą i usługami towarzyszącymi. Wniosek z dnia 7 września 2021 r. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia 18 czerwca 2019 r. rozstrzygnięcia złożyła Wspólnota Mieszkaniowa A. oraz Wspólnota Mieszkaniowa B. Jako podstawę wniosku wskazano art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. i rażące naruszenie prawa, poprzez m.in. brak stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy wnioski wynikające ze sporządzonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazują, że planowane przedsięwzięcie będzie miało negatywny i znaczny wpływ na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 14 lutego 2022 r. nr SKO V 428/3454/240/2021, wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 czerwca 2019 r. nr RGŚ.6220.3.2019.LD. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano m.in., że nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku, gdy z konkretnego przepisu prawnego można wysnuć różne oceny prawne, a przy rozstrzyganiu sprawy zastosowano jedną z możliwych wykładni. Przy ustaleniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej. Na obszarze, na którym ma być realizowana inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVIII/598/2014 dla obszaru Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2014 r., poz. 3330, dalej w skrócie: "m.p.z.p."). Działki pod inwestycję znajdują się m.in. w jednostce MP, określonej jako zabudowa domów wczasowych i pensjonatów. Przeznaczenie podstawowe to domy wczasowe i pensjonaty, a przeznaczenie dopuszczalne to mieszkania funkcyjne i hotele – wyłącznie na terenach położonych poniżej 550 m n.p.m. Planowane przedsięwzięcie spełnia te wymogi, ponieważ położone jest poniżej 550 m n.p.m. W tym zakresie jest ono zgodne z planem. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyły Wspólnota Mieszkaniowa A. oraz Wspólnota Mieszkaniowa B., zaskarżając ją w całości. W skardze zarzucono mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie wskazanych przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Skarżące wskazały m.in., że Kolegium pomija kluczowe dla sprawy okoliczności, takie jak np.: brak dokonania przez organ pierwszej instancji oceny skumulowanych oddziaływań przedsięwzięć na środowisko; brak oceny zgodności inwestycji z m.p.z.p.; pominięcie treści karty informacyjnej, która jest wewnętrznie sprzeczna. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pełne postępowanie środowiskowe jest wymagane tylko wówczas, jeżeli wstępne czynności ocenne potwierdzą taką konieczność (art. 59 ust. 1 u.i.o.ś.). Na te czynności wstępne składa się m.in. zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. oraz zbadanie karty informacyjnej przedsięwzięcia przez organ pierwszej instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W świetle art. 63 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Burmistrz Miasta [...] w decyzji z dnia 18 czerwca 2019 r. oraz Kolegium w kwestionowanej decyzji zauważyli, że planowana inwestycja ma powiązania z innym przedsięwzięciami o podobnym charakterze (dla których zostały wydane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach), w związku z czym potencjalne skumulowane oddziaływania mogą występować z sąsiadującą inwestycją. Burmistrz nie przeprowadził jednak żadnych głębszych analiz w tym zakresie, a Kolegium nie rozważyło tej kwestii w sposób należyty, pomimo podnoszonych zarzutów. Przytoczenie samych faktów, za lekturą karty informacyjnej przedsięwzięcia, bez ich rzetelnej oceny, nie może być zaakceptowane. Burmistrz również wskazywał, że ustalenia obowiązującego m.p.z.p. dla obszaru Miasta [...], uchwalonego uchwałą z dnia 29 maja 2014 r. nr XXXVIII/598/2014, dopuszczają realizację planowanej inwestycji: "(...) przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Organ ten nie rozwija jednak szczegółowo swych ustaleń w tym zakresie. Z kolei Kolegium stwierdziło: "Podkreślić należy, że jeśli przepis prawa – w tym również prawa miejscowego (podkreślenie Sądu pierwszej instancji) – wymaga dokonania jego dalej idącej wykładni, a zatem budzi wątpliwości interpretacyjne, to nie można przyjąć wystąpienia wady rażącego naruszenia prawa". Zdaniem WSA w Gliwicach, trudno jednak dociec, o które konkretnie przepisy prawa miejscowego Kolegium ma na myśli, skoro Burmistrz jedynie w sposób ogólny, a nie szczegółowo, odniósł się do m.p.z.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciła: 1) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez niewykazanie w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że podniesione przez Sąd pierwszej instancji (rzekome) naruszenia przepisów postępowania, popełnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem weryfikacja podniesionych przez WSA w Gliwicach (rzekomych) naruszeń przepisów postępowania w toku administracyjnym mogła doprowadzić do wydania przez Sąd rozstrzygnięcia o innej treści, tj. do oddalenia skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B., gdyż Sąd pierwszej instancji mógłby uznać te (rzekome) naruszenia za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, a ponadto w/w naruszenie uniemożliwia dokonania skarżącej kasacyjnie pełnej kontroli instancyjnej prawidłowości zaskarżonego wyroku i poznania wszystkich motywów, jakimi kierował się WSA w Gliwicach, wydając zaskarżony wyrok; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło przepisy postępowania wyjaśniającego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy), w przypadku, gdy Kolegium przeprowadziło postępowanie wyjaśniające (dowodowe) prawidłowo i kompleksowo, co zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uznanie przez WSA w Gliwicach przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego w sposób prawidłowy i kompleksowy mogło doprowadzić do wydania przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia o innej treści, tj. do oddalenia skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B., gdyż Sąd pierwszej instancji uznałby wówczas, że sprawa – pod kątem przepisów postępowania – jest prawidłowa i w konsekwencji przeprowadziłby kontrolę prawidłowości decyzji Kolegium również przez pryzmat przepisów prawa materialnego. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej B., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnota A. oraz Wspólnota Mieszkaniowa B. wniosły o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., zatem może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga ustalenia, że naruszenie prawa ma charakter oczywisty, wyraźny, niewątpliwy. Jednocześnie podkreślić należy, że kryterium oczywistości naruszenia prawa nie może być decydujące. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym przesądza ocena skutków prawnych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a., PiP 1986/2, s. 104-107; por też wyroki NSA z dnia: 22 września 2020 r., sygn. akt II OSK 2068/18, LEX nr 3070955; 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1383/19, LEX nr 3056312). Należy także zauważyć, że w doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, iż instytucja nieważności decyzji administracyjnej z zasady dotyczy naruszeń prawa materialnego. Kwalifikowane naruszenia procedury występują jako przesłanki uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym (art. 145 § 1 k.p.a.). W tym też wskazuje się różnicę pomiędzy instytucją stwierdzenia nieważności a wznowieniem postępowania administracyjnego (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2005, s. 713). Wspomniany Autor wskazuje, że stwierdzenie nieważności dotyczy wad, które tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to wady ze swojej istoty o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie tego rodzaju wad dokonywane jest w oparciu o przepisy dotyczące wznowienia postępowania. Zdaniem powołanego Autora "ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie może być tylko elementem prowadzącym do tej oceny". Analogiczne stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13, w którym wskazano, że zasadniczo w art. 156 § 1 k.p.a. opisane są wady decyzji o charakterze materialnoprawnym, zaś wady o charakterze proceduralnym usuwane są w osobnym trybie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 k.p.a. Należy jednak zauważyć, że niektóre wady proceduralne mogą być przyczyną powstania wad materialnoprawnych, a zatem, co do zasady, naruszenia procedury nie mogą stanowić samoistnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Jeżeli są przytaczane jako uzasadnienie stwierdzenia nieważności decyzji, to łączy się je z wadami materialnoprawnymi. Istotne znaczenie ma bowiem ocena wpływu naruszenia procedury administracyjnej na poprawność rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie, według WSA w Gliwicach, Kolegium naruszyło procedurę administracyjną, bowiem nie dokonało rzetelnej oceny decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2019 r. Ocena sprawy w trybie nadzwyczajnym różni się jednak od oceny w postępowaniu odwoławczym. Jak już wspomniano, cechą rażącego naruszenia prawa jest m.in. to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana w porządku prawnym. Stwierdzić zatem należy, że ocena prawna w postępowaniu nieważnościowym różni się od oceny w postępowaniu zwyczajnym. W tym pierwszym przypadku podstawą eliminacji decyzji z obrotu prawnego jest zaistnienie przesłanek nieważności decyzji, określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., natomiast w postępowaniu zwyczajnym naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1710/07; 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10). Ponadto, w przypadku wątpliwości w zakresie wykładni prawa i różnej praktyki orzeczniczej w danym aspekcie, przyjmuje się, że akty wydawane na kanwie takich spraw, tj. dotyczących problemu prawnego niejednolicie ocenianego, nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, bo taki zarzut można postawić tylko zastosowaniu przepisu, którego treść jest niewątpliwie i jednolicie rozumiana. W niniejszej spawie organ nadzoru przeprowadzał ocenę w trybie nadzwyczajnym. Przeprowadzana w tym trybie ocena ma weryfikować wydaną decyzję z perspektywy przesłanek nieważności, co w kontekście tej sprawy oznaczało ustalenie, czy w/w decyzji Burmistrza [...] można zarzucić rażące naruszenie prawa – naruszenie procedury administracyjnej, które spowodowało wydanie decyzji środowiskowej w sposób oczywisty niezgodnej z prawem. Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, według którego ocena legalności decyzji Burmistrza [...] dokonana przez Kolegium narusza prawo, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., bowiem ocena ta sprowadza się do ogólnikowych twierdzeń, popartych obszernymi cytatami z orzecznictwa. Niewątpliwie uzasadnienie decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2019 r. w zakresie zgodności inwestycji z postanowieniami m.p.z.p. jest lakoniczne. Owa okoliczność nie przesądza jednak o niezgodności inwestycji z postanowienia planu, co mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej taką wadą. Rzeczą organu nadzoru było przeprowadzenie egzegezy tego aktu prawa miejscowego w kontekście planowanego zamierzenia inwestycyjnego, czego Kolegium nie uczyniło w stopniu dostatecznym. Odnosząc się do kwestii skumulowania oddziaływania przedsięwzięcia w kontekście rażącego naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b. u.i.o.ś., należy zwrócić uwagę, że w decyzji Burmistrza [...] stwierdzono powiązanie planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami o podobnym charakterze (strony 2 i 9 uzasadnienia decyzji). Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 18 czerwca 2019 r., owa okoliczność nie przesądzała jednak o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również w tym zakresie nie ma wypowiedzi organu nadzoru, który to brak nie może być usprawiedliwiony luzem decyzyjnym po stronie organu orzekającego w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Trzeba bowiem zauważyć, że ziszczenie się którejś z przesłanek wymienionych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. nie oznacza automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. To całokształt okoliczności sprawy powinien przesądzać o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powiązanie zatem planowanej inwestycji z innymi podobnymi inwestycjami w terenie nie dowodzi jeszcze rażącego naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś., polegającego na niestwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem inwestycja w dalszym ciągu jest zaliczana do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponadto w procesie weryfikacji zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko powinny być również wzięte pod uwagę stanowiska organów współdziałających, tj. opinia Gospodarstwa Wody Polskie z dnia 6 maja 2019 r. i opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12 kwietnia 2019 r. Jednakże, wobec braku jakiejkolwiek argumentacji organu nadzoru w tym zakresie, nie można było uznać, że kontrola decyzji Burmistrza [...] w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności nie narusza prawa. Z powyższych względów zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. w związku z przepisami p.p.s.a. należało uznać za nieuzasadnione. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 i pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2, art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12.