III OSK 5064/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych W.I. i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 61/20 w sprawie ze skargi W.I. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 14 listopada 2019 r. nr DKGO-420/536/2019/aa w przedmiocie wydania opinii dotyczącej zgłoszenia uznania przedmiotu za produkt uboczny oddala skargi kasacyjne.

Przedmiotem skarg kasacyjnych wniesionych w niniejszej sprawie przez W.I. (powoływanego dalej jako "skarżący") oraz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (powoływanego dalej jako "organ", "organ odwoławczy", "GIOŚ") jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (powoływanego dalej jako Sąd I instancji", "WSA") z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 61/20, którym po rozpoznaniu skargi W.I. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 14 listopada 2019 r. nr DKGO-420/536/2019/aa w przedmiocie wydania opinii dotyczącej zgłoszenia uznania przedmiotu za produkt uboczny uchylono zaskarżone postanowienie (pkt 1 wyroku) oraz zasądzono od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku). Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 2 kwietnia 2019 r. do Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ" ) wpłynął wniosek, złożony w trybie art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U z 2019 r., poz. 701 z późn. zm. - dalej: "ustawa o odpadach"), o wydanie opinii w związku z prowadzonym przez Marszałka Województwa Podkarpackiego postępowaniem administracyjnym, wszczętym na wniosek W.I. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład G. W.I., o uznanie klocków, zrzyn wiórów i trocin za produkt uboczny. Postanowieniem z 17 maja 2019 r., znak: DJWI.7060.17.2019.MM, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, po uprzednim przeprowadzeniu kontroli w podmiocie wnioskującym o uznanie klocków, zrzyn, wiórów i trocin za produkt uboczny: 1) pozytywnie zaopiniował przedłożone zgłoszenie uznania klocków, zrzyn wytwarzanych w Zakładzie w G., a także klocków, zrzyn oraz wiórów i trocin nie zawierających pyłu ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N.; oraz 2) negatywnie zaopiniował przedłożone zgłoszenie uznania wiórów i trocin wytwarzanych w Zakładzie w G. oraz wiórów i trocin, zawierających pył ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji m. in. wskazał, że nie został spełniony warunek określony w art. 10 pkt 4 ustawy o odpadach. W ocenie WIOŚ wykorzystanie wiórów i trocin z domieszką kleju z obróbki płyt klejonych do produkcji brykietu, przeznaczonego do spalania w instalacjach energetycznych nie spełnia wszystkich istotnych wymagań, a w szczególności przedmiotowe wióry i trociny, zawierające domieszkę kleju, nie spełniają definicji biomasy, określonej w art. 2 pkt 6 ustawy o odpadach, z uwagi na źródło ich powstania, a także nie spełniają one definicji drewna, o której mowa w art. 163 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, z uwagi na zawartość w/w kleju (według karty charakterystyki, w wyniku rozkładu kleju powstaje produkt niebezpieczny - kwas octowy). Organ I instancji uznał zatem, że wióry i trociny z domieszką kleju, wytwarzane w procesie produkcyjnym prowadzonym przez stronę są odpadami, a nie produktem ubocznym, ponieważ nie posiadają cech produktu naturalnego - czystego drewna. Ich wykorzystanie do celów energetycznych (bezpośrednio lub w postaci brykietów) powinno odbywać się zgodnie z przepisami ustawy o odpadach we współspalarniach odpadów. Na powyższe postanowienie przedsiębiorstwo złożyło zażalenie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 10 pkt. 4 ustawy o odpadach, w związku z art. 11 kpa, art. art. 2 pkt 6 oraz art. 163 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, w związku z przepisem art. 11 kpa, art. 6, art. 7a, art. 77, art. 84 § 1 kpa. Postanowieniem z 14 listopada 2019 r. nr DKGO-420/536/2019/aa Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu złożonego zażalenia, orzekł o: uchyleniu punktu 1 postanowienia WIOŚ z 17 maja 2019r. i umorzeniu postępowania w sprawie wydania pozytywnej opinii dotyczącej przedłożonego zgłoszenia uznania klocków i zrzyn, wytwarzanych w Zakładzie w G. oraz klocków, zrzyn, wiórów i trocin niezawierających pyłu ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N. za produkt uboczny oraz o utrzymaniu w mocy punktu 2 zaskarżonego postanowienia WIOŚ. W uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na zawartość wniosku złożonego przez przedsiębiorcę, ustalenia WIOŚ poczynione podczas kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy w obydwu zakładach, a także obowiązujące w sprawie przepisy uznając, że rozstrzygniecie jest prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem. Organ zauważył przy tym, że na mocy art. 6 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1579), art. 11 ust. 5 ustawy o odpadach otrzymał brzmienie: "Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do materiałów paszowych określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/51 l/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz. Urz. UE L 229 z 01.09.2009, str. 1, z późn. zm.) oraz produktów przetworzenia drewna takich jak korą strużyny, odziomki pomanipulacyjne, wałki połuszczarskie, trociny, wióry, zrębki, zrzyny, szczapy i inne pochodzące z przetworzenia tych produktów, w tym brykiety i pelety, stanowiących mechanicznie przetworzony naturalny surowiec drzewny niezawierający jakichkolwiek innych substancji". Z tego też względu, mając na uwadze zmianę przepisów, w ocenie organu odwoławczego wnioskowane klocki, zrzyny, wióry i trociny niezanieczyszczone klejem Jowacoll, nie podlegają wymaganiom określonym w art. 10 ustawy o odpadach, co oznacza, że postanowienie organu I instancji z 17 maja 2019 r. należy uchylić i umorzyć postępowanie w części dotyczącej wydania pozytywnej opinii o uznaniu klocków i zrzyn, wytwarzanych przez skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład G. W.I., w Zakładzie w G. oraz klocków, zrzyn, wiórów i trocin niezawierąjących pyłu ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N. - za produkt uboczny, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Za brak przedmiotu postępowania należy bowiem uznać sytuację uniemożliwiającą wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego. A w przedmiotowej sprawie doszło do nowelizacji art. 11 ustawy o odpadach polegającej na dodaniu ust. 5. Nowy przepis wskazuje, iż w przypadku produktów m.in. przetworzenia drewna nie zachodzi konieczność wydania przez marszałka województwa decyzji administracyjnej wskazanej w ust. 4. Z tych względów bezprzedmiotowe jest opiniowanie wniosku (wskazanego w ust. 1) przez inspektora ochrony środowiska (art. 11 ust. 4b w związku z ust. 4 ustawy o odpadach). Podniesiono także, że postępowanie opiniodawcze wszczyna organ prowadzący postępowanie główne w sprawie uznania lub odmowy uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Postępowanie to ma określony tryb i prawną formę zakończenia stosuje się do niego art. 106 kpa. Postępowanie opiniodawcze, mające wyłącznie charakter akcesoryjny, jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie, które powinno być przeprowadzone przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym. Mając na uwadze przyjęte przez ustawodawcę rozwiązania należy uznać, iż w przypadku gdy postępowanie główne stanie się bezprzedmiotowe, to bezprzedmiotowe staje się również prowadzenie postępowania wpadkowego. Jego wynik nie będzie miał bowiem już żadnego znaczenia w sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1398/09). Ze względu na powyższe należało postanowienie WIOŚ z 17 maja 2019r. uchylić w części dot. wydania pozytywnej opinii w sprawie uznania w/w przedmiotów za produkt uboczny i umorzyć postępowanie organu I instancji w tym zakresie. Odnosząc się do drugiej części postanowienia, w której organ I instancji negatywnie zaopiniował zgłoszenie uznania za produkt uboczny wiórów i trocin wytwarzanych w Zakładzie w G. oraz wiórów i trocin, zawierających pył ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N. organ odwoławczy uznał, że w niniejszym przypadku spełniony został warunek, o którym mowa w art. 10 pkt 3 ustawy o odpadach, tj. dotyczący faktu produkowania przedmiotowych trocin i wiórów jako integralnej części prowadzonego w w/w zakładach procesu produkcyjnego. Rozpatrując kwestię spełnienia pozostałych wymagań przepisu art. 10 ustawy o odpadach organ odwoławczy zauważył, że przedsiębiorca dołączył do wniosku kopię umowy zawartej z S. Sp. z o.o. w dniu 1 września 2015 r. oraz oświadczenie S. Sp. z o.o. z dnia 26 marca 2019 r., zgodnie z którym podmiot przyjmować będzie rocznie 1100 Mg trocin, wiórów, zrzyn liściastych, zrzyn iglastych i klocków wytwarzanych przez przedsiębiorcę, które przekazane zostaną następnie do K. M. Sp. z o.o. celem wykorzystania bezpośrednio w procesie produkcyjnym, polegającym na produkcji płyt drewnopochodnych. Jednak, zdaniem GIOŚ, powyższe nie stanowi dowodu na pewność wykorzystania przedmiotowych odpadów drewnopochodnych w w/w sposób. Umowa okazana przez skarżącego stanowi bowiem jedynie zobowiązanie zawarte pomiędzy nim a pośrednikiem, który niniejsze trociny, wióry, zrzyny i klocki zamierza przekazywać następnie do podmiotu, który miałby poddać je ostatecznemu zagospodarowaniu. Zauważono również, że strona nie przedstawiła opisu procesu, w którym zamierza wykorzystać przedmioty zgłoszone do uznania za produkt uboczny, co wymagane jest przepisami art. 11 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Dlatego też, w ocenie GIOŚ, nie można stwierdzić jednoznacznie, iż w/w odpady drewnopochodne wykorzystywane będą bezpośrednio, bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa, a także spełnione zostaną wymagania w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi. Z powyższych względów, zdaniem organu odwoławczego, w niniejszym przypadku nie spełnione zostały warunki określone w przepisach art. 10 pkt 1, 2 i 4 ustawy o odpadach. Odnosząc się natomiast do kwestii wykorzystania wiórów i trocin, zanieczyszczonych pyłem zawierającym 0,05% kleju Jowacoll 103.30 w suchej postaci, powstających w zakładach w G. i N., które strona zamierza wykorzystywać do produkcji brykietu GIOŚ stwierdził, iż w tym przypadku nie jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 10 pkt 4 ustawy o odpadach (dotyczący spełnienia wymagań w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi). Z uwagi na występujący dodatek substancji syntetycznych w w/w wiórach i trocinach wytwarzanych w trakcie procesu produkcyjnego (tj. kleju Jowacoll 103.30) brak jest bowiem możliwości uznania, iż wykorzystanie ich do produkcji brykietu przeznaczonego do spalania w celach opałowych nie wpłynie negatywnie na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. W ocenie GIOŚ ww. wióry i trociny, powstające w trakcie obróbki elementów klejonych, stanowią odpady drewnopochodne, których spalanie (a co za tym idzie także spalanie wytworzonego z nich brykietu) może odbywać się wyłącznie w spalarniach lub współspalarniach odpadów. W ocenie GIOŚ niedopuszczalne jest spalanie takich odpadów w kotłach energetycznych (np. w gospodarstwach domowych) z uwagi na fakt, iż nie spełniają one wymagań dla instalacji termicznego przekształcania odpadów, a w szczególności standardów emisyjnych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz.U. z 2018 r., poz. 680, z późn. zm), gdyż spalanie odpadów drewnopochodnych w kotłach energetycznych (w niskich temperaturach, tj. 200-700°C), które nie są przystosowane do tego celu, prowadzi do niepełnego spalania syntetycznych substancji chemicznych, a w następstwie powoduje znaczną emisję szkodliwych substancji do powietrza. Organ podniósł, że minimalne warunki eksploatacji instalacji określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 21 styczna 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu (Dz. U. z 2016 r., poz. 108). Przepisy rozporządzenia wskazują m.in. temperaturę, jaka jest wymagana do pełnego spalenia substancji niebezpiecznych, tj. co najmniej 850°C lub 1100°C (zależnie od zawartości związków chlorowcoorganicznych). Powyższe, w ocenie GIOŚ, świadczy o potencjalnym szkodliwym dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi wpływie spalania odpadów zawierających w swoim składzie ww. klej Jowacoll 103.30. Podniesiono również, że brak jest szczegółowych danych nt. związków chemicznych, jakie powstawać mogą w procesie spalania brykietu zanieczyszczonego wskazanym klejem, a tym samym nie można stwierdzić, iż nie będą wywierać one negatywnego wpływu na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi. Organ zauważył także, że zgodnie z zapisami Sekcji 10 Karty Charakterystyki Jowacoll 103.30 "Stabilność i reaktywność" niebezpiecznym produktem rozkładu kleju jest kwas octowy, a przedsiębiorca nie przedstawił dowodów (np. wyników badań, o których mowa w art. 11 ust. 3 ustawy o odpadach), iż spalenie przedmiotowych trocin i wiórów nie doprowadzi do powstania negatywnych oddziaływań na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Zawarł jedynie informację we wniosku skierowanym do Marszałka Województwa Podkarpackiego, że potwierdzenie spełnienia wymagań jakości produkowanego brykietu stanowi posiadane przez niego Świadectwo Nr 8/BOŚ-A-1296/2011, wydane przez Instytut Technologii Drewna w Poznaniu. Organ zauważył przy tym, odwołując się do poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartego w wyroku z 28 czerwca 2016r. sygn. akt. II SA/Po 1087/15 oraz 30 grudnia 2015 sygn. akt II SA/Po 986/15, "że ścinki płyty z uwagi na ich zanieczyszczenie należy traktować jako odpad a nie produkt uboczny oraz, że powszechnie wiadomo, iż spalanie nawet produktów i substancji posiadających wszelkie atesty bezpieczeństwa w zakresie ich użytkowania powoduje uwolnienie różnorodnych związków chemicznych i substancji oraz ich wydzielania się do atmosfery, mimo, że poprzednio były silnie związane i obojętne dla otoczenia". Odnosząc się do argumentów strony zawartych w zażaleniu GIOŚ wskazał, iż z uwagi na brak kryteriów zawartych w definicji biomasy, zarówno ze względu na fakt, iż przedmiotowe wióry i trociny, oprócz naturalnie występujących z nich substancji zawierają także inne związki (w związku z ich zanieczyszczeniem klejem Jowacoll103.30), a także nie pochodzą z produkcji rolniczej lub leśnej, to należy traktować je jako odpad, a nie biomasę. Organ wskazał przy tym, że biomasą, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych (...), są produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii. Do odpadów z drewna nie zalicza się: odpadów z płyt wiórowych, pilśniowych, MDF lub HDF, w tym np. trocin, wiórów lub pyłu z obróbki płyt, a także odpadów poddanych procesom wstępnego przetwarzania np. brykietowania. Spalanie ich może odbywać się wyłącznie w spalarniach odpadów lub współspalarniach odpadów. W ocenie organu odwoławczego niedopuszczalne jest spalanie takich odpadów (w tym także wytworzonego z nich brykietu) w kotłach energetycznych ze względu na fakt, iż nie spełniają one wyżej wspomnianych wymagań dla instalacji termicznego przekształcania odpadów, a w szczególności standardów emisyjnych. Nadto zauważono że biomasa oraz produkt uboczny nie stanowią tożsamych pojęć, wobec czego fakt uznania przez stronę, iż przedmiotowe trociny, wióry i pyły zalicza się do biomasy nie powoduje jednoczesnego zakwalifikowania ich jako produktu ubocznego. Z tego też względu, w ocenie GIOŚ, opinia Instytutu Technologii Drewna, wyrażona w Świadectwie Nr 8/BOŚ-A-1296/2011, nie może być podstawą do uznania, iż przedmiotowe wióry i trociny stanowią biomasę, przez co mogą zostać wykorzystane do produkcji brykietu. Odnosząc się do argumentu strony dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ I instancji dowodu z zakresu tzw. wiedzy specjalnej (np. badań laboratoryjnych), który mógłby prowadzić do wydania pozytywnej opinii w zakresie uznania ww. wiórów i trocin, zanieczyszczonych klejem Jowacoll 103.30, wykorzystywanych do produkcji brykietu za produkt uboczny GIOŚ wskazał, iż w niniejszej sprawie to na stronie (czyli zgłaszającym przedmiot do uznania za produkt uboczny) ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot spełnia warunki do uznania go za produkt uboczny poprzez przedłożenie dowodów potwierdzających spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 10 pkt 1-4 ustawy o odpadach. Nie można więc uznać, jak stwierdziła strona, że WIOŚ zobligowany był do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego czy wykonywania dodatkowych badań laboratoryjnych. Organ odwoławczy zauważył również, że postępowanie dotyczące wydania opinii przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska nie jest postępowaniem głównym, lecz wpadkowym, prowadzonym w ramach postępowania głównego. WIOŚ jedynie współuczestniczy, poprzez wydanie opinii, w wydaniu decyzji administracyjnej przez marszałka województwa w przedmiocie uznania lub odmowy uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Nie prowadzi on zatem postępowania dowodowego, a opinię wydaje na podstawie materiału dowodowego jakim dysponuje, opierając się o dokumenty dostarczone przez wnioskodawcę, przekazane mu przez marszałka województwa z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie. Odnosząc się z kolei do podniesionej w zażaleniu kwestii nierozstrzygnięcia przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu, czy strona może spalać w kotłach zakładowych wióry i trociny zanieczyszczone klejem Jowacoll 103.30 wskazano, że powyższy sposób wykorzystania tych przedmiotów nie został ujęty przez przedsiębiorcę w zgłoszeniu skierowanym do Marszałka Województwa Podkarpackiego. Jednak, w ocenie organu odwoławczego, jest on niedopuszczalny w świetle obowiązujących przepisów prawa z uwagi na omówione powyższej zagrożenie dla środowiska, zdrowia i życia ludzi, jakie niesie za sobą spalanie tego typu odpadów poza przeznaczonymi do tego celu instalacjami (tj. spalarniami i współspalarniami odpadów). Nie zgadzając się ze wskazanym wyżej postanowieniem W.I. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie: 1) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że bezprzedmiotowym jest prowadzenie przez GIOŚ postępowania administracyjnego w zakresie zaopiniowania, czy klocki i zrzyny wytwarzane przez skarżącego w Zakładzie w G. oraz klocki, zrzyny, wióry i trociny niezawierające pyłu ze szlifowania płyt klejonych wytwarzanych w Zakładzie w N. mogą być uznane za produkt uboczny z uwagi na stwierdzoną przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska bezprzedmiotowość postępowania głównego (postępowania administracyjnego prowadzonego przez Marszałka Województwa Podkarpackiego w sprawie uznania za produkt uboczny klocków, zrzyn, wiórów i trocin wytwarzanych w Zakładach w G. i N., znak sprawy: OS- III.7221.1.84.2019.AH) wynikającą ze znowelizowanej treści art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, która wyłącza konieczność zgłoszenia uznania produktów przetworzenia drewna za produkt uboczny, podczas gdy wobec faktu, iż obowiązkiem GIOŚ, a wcześniej WIOŚ było i nadal jest wyrażenie opinii w przedmiocie złożonego przez skarżącego zgłoszenia, a ewentualne stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania głównego znajduje się wyłącznie w zakresie kompetencji Marszałka Województwa Podkarpackiego, organ jest uprawniony i obowiązany jednocześnie wyłącznie do przedstawienia stosownej opinii, zaś o ewentualnej bezprzedmiotowości postępowania głównego powinien rozstrzygnąć Marszałek Województwa Podkarpackiego, jako organ prowadzący postępowanie główne; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art 126 w zw. z art 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nie odniesieniu się przez GIOŚ do zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji w wyniku czego doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i faktycznego pozbawienia skarżącego kontroli instancyjnej, podczas gdy obowiązkiem organu wyższego stopnia było nie tylko powołanie w zaskarżonym postanowieniu zarzutów odwołania, lecz przede wszystkim odniesienie się do ich treści; 3) art. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowicie arbitralnym przyjęciu niespełnienia przez skarżącego warunków umożliwiających uznania wiórów i trocin wytwarzanych w Zakładzie w G. oraz wiórów i trocin zawierających pył ze szlifowania płyt klejonych wytwarzanych w Zakładzie w N. za produkt uboczny, podczas gdy wobec faktu, iż skarżący w sposób wyczerpujący przedstawił opis procesu produkcyjnego, w którym powstają wióry i trociny, dalszego wykorzystywania wiórów i trocin, jak i procesu, w którym zostaną wykorzystane (w ramach normalnej praktyki przemysłowej) potwierdzając powyższe umową zawartą z odbiorcą wiórów i trocin, będącym jednocześnie spółką powiązaną gospodarczo z podmiotem wykorzystującym wióry i trociny w celach produkcyjnych, zostały spełnione warunki do uznania wiórów i trocin za produkt uboczny; 4) art. 10 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 6 lit. c) w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że powstające w wyniku obróbki drewnianych płyt klejonych wióry i trociny nie mogą być uznane za produkt uboczny, ponieważ stanowią odpady drewnopochodne, powodujące znaczną emisję szkodliwych substancji do powietrza, o potencjalnie szkodliwym dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi wpływie, podczas gdy ze względu na okoliczność, iż: a) wióry i trociny powstają w czasie obróbki płyty z drewna litego, a nie płyty drewnopochodnej, jak powołana w zaskarżonym postanowieniu (wiórowa, pilśniowa, MDF, HDF), b) wydzielający się w czasie spalania wiórów i trocin z dodatkiem kleju Jowacoll 103.30 kwas octowy nie jest substancją niebezpieczną z uwagi na jego biodegradowalność wynoszącą aż 99%, c) wydzielający się w czasie spalania wiórów i trocin z dodatkiem kleju Jowacoll 103.30 kwas octowy ulega zapłonowi już w temperaturze 39°C i paruje w temperaturze 116-118°C - wióry i trociny, z których następnie wytwarzany jest brykiet nie wpływają negatywnie na środowisko, życie lub zdrowie ludzi i jako przedmioty pochodzenia naturalnego mieszczą się w zakresie definicji biomasy; 5) art. 7, 7a § 1, 77 § 1, 84 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ dowodów potwierdzających negatywne oddziaływanie na środowisko, życie i zdrowie ludzi spalania w kotłach energetycznych brykietu, a w kotłach zakładowych skarżącego wiórów i trocin, jak również powstawanie szkodliwych związków chemicznych w procesie spalania brykietu oraz wiórów i trocin, których pełne spalanie w kotłach energetycznych i zakładowych skarżącego nie jest możliwe. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu szczegółowo uargumentował stawiane w skardze zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 61/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od GIOŚ na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku). W uzasadnieniu ww. orzeczenia Sąd I instancji wyjaśnił, skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11 oraz 77 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy nie rozpoznał w sposób wyczerpujący i rzetelny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie przeanalizował wszystkich dowodów złożonych przez stronę w toku postępowania i nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów i argumentów zażalenia. Sąd I instancji wskazał, że istota sporu między stronami skupia się wokół dwóch elementów: niezasadnego uchylenia pkt 1 orzeczenia organu I instancji i umorzenia postępowania w tym zakresie przez GIOŚ (pkt ten dot. pozytywnego zaopiniowania zgłoszenia uznania klocków, zrzyn wytwarzanych w Zakładzie w G., a także klocków, zrzyn oraz wiórów i trocin nie zawierających pyłu ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N.) oraz negatywnego zaopiniowania przez organy inspekcji ochrony środowiska zgłoszenia skarżącego w zakresie uznania wiórów i trocin wytwarzanych w Zakładzie w G. oraz wiórów i trocin, zawierających pył ze szlifowania płyt klejonych, wytwarzanych w Zakładzie w N., za produkt uboczny. W zakresie pierwszej ze spornych kwestii Sąd I instancji, po analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również zmienionego art. 11 ust. 5 ustawy 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2019r. poz. 701 - dalej: "ustawa o odpadach") (zmiana od 6 września 2019r. - art 6 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw -Dz. U. z 2019 r., poz. 1579) uznał, iż nie ma racji skarżący wskazując, że postępowanie opiniujące nie stało się bezprzedmiotowe. Wskazał, że skoro od dnia wejścia w życie zmienionego ww. przepisu brak jest podstaw do wydania przez marszałka decyzji w przedmiocie uznania za produkt uboczny produktów przetwarzania drewna takich jak kora, strużyny, odziomki pomanipulacyjne, wałki połuszczarskie, trociny, wióry, zrzyny, szczapy i inne pochodzące z przetwarzania tych produktów, w tym brykiety i pelety, stanowiących mechanicznie przetworzony naturalny surowiec drzewny niezawierający jakichkolwiek innych substancji, to tym samym brak jest podstawy prawnej do wystąpienia przez marszałka do organów inspekcji ochrony środowiska jako organów wyspecjalizowanych do zajęcia stanowiska w formie opinii. A to z kolei oznacza, że skoro skarżący zażalenie wniósł od całego postanowienia wydanego przez organ I instancji a na etapie zażaleniowym wyekspirowała podstawa do działania dla organów inspekcji ochrony środowiska, to w zakresie w jakim organ ten utracił podstawę do działania zasadnym było uchylenie orzeczenia organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Należy przy tym podkreślić że organy administracji zobligowane są do przestrzegania swej właściwości miejscowej i rzeczowej. Przechodząc do drugiej z kwestii spornych zawartej w pkt 2 zaskarżonego orzeczenia tj. do negatywnej opinii w zakresie uznania za produkt uboczny wiórów i trocin wytwarzanych w zakładzie w G. oraz wiórów i trocin zawierających pył ze szlifowania płyt klejonych wytwarzanych w Zakładzie w N., WSA wyjaśnił, że podstawą materialnoprawną wydanego postanowienia były przepisy ustawy o odpadach. W art. 10 ustawy o odpadach sprecyzowano przesłanki uznania za produkt uboczny. Zgodnie z tym przepisem jest nim przedmiot lub substancja, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, mogą być uznane za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące warunki: 1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne; 2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa; 3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; 4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi.W ocenie organu odwoławczego spełniony został warunek o którym mowa w pkt 3 art. 10 ustawy tj. dotyczący faktu produkowania przedmiotowych trocin i wiórów jako integralnej części prowadzonego w zakładzie procesu produkcyjnego. W ocenie organu odwoławczego nie zostały jednak spełnione pozostałe przesłanki zawarte w pkt 1, 2 i 4 art. 10 mimo, że w ocenie organu I instancji jedynie przesłanka z pkt 4 nie została spełniona. Sąd I instancji stwierdził, że nie zaistnienie w sprawie ww. przesłanek nie zostało przez organ w sposób dostateczny wykazane szczególnie, że skarżący przedłożył w jego ocenie odpowiednie dowody potwierdzające spełnienie tych przesłanek. Zdaniem WSA w realiach niniejszej sprawy takie ustalenie GIOŚ nastąpiło przedwcześnie, nie zostało bowiem poprzedzone wystarczająco wnikliwym i wyczerpującym postępowaniem dowodowym. Sąd I instancji podkreślił, iż niewątpliwie rację ma GIOŚ, że co do zasady na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 10 ustawy o odpadach. To stanowisko organów jest zgodne z powszechnie przyjętą zasadą prawa dowodowego, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym kto zaprzecza - ei incumbit probatio, qui dicit, non ei, qui negat (por. np. wyrok NSA z 27 sierpnia 2010r. II OSK 1131/10 oraz z 13 grudnia 2011r. II OSK 1860/10 - CBOSA). Wynika ono również wprost z art. art. 11 ust. 3 ustawy o odpadach. A zatem dla zaopiniowania wniosku o uznanie za produkt uboczny konieczne jest jednoznaczne poczynienie przez organ ustaleń w kwestii ziszczenia się lub nie warunków zawartych w art. 10 ustawy. Zasadniczo zatem to wnioskodawca, który twierdzi, że spełnia warunki określone w tym przepisie winien twierdzenia te poprzeć stosownymi dowodami w tym np. ekspertyzami, umowami, opiniami. WSA wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący załączył m.in. umowę z 1 września 2015r. zawartą z S. sp. z o.o. w M. oraz oświadczenie tejże spółki z 26 marca 2019r. z treści których wynika, że wskazana spółka będzie przyjmować 1100 Mg trocin, wiórów, zrzyn liściastych i iglastych oraz klocki wytwarzane w zakładach skarżącego, a następnie będzie je przekazywać K. sp. z o.o w M. celem wykorzystania w procesie produkcyjnym polegającym na produkcji płyt drewnopochodnych. A zatem skarżąca przedłożyła dokumenty, które jej zdaniem wskazują na spełnienie warunku zawartego w pkt 1. W ocenie jednak organu, dokumenty te nie stanowią dowodu na pewność wykorzystania przedmiotowych odpadów drewnopochodnych we wskazany sposób. Przy czym, co WSA podkreślił, organ ani nie zażądał dodatkowych dokumentów, które ziszczenie warunku tego by potwierdzały ani też nie wskazał czym wskazany warunek skarżąca mogłaby wykazać. W ocenie Sądu I instancji tego rodzaju działanie organu pozostaje zatem w sprzeczności z zasadą postępowania zawartą w art. 7 i 8 i 9 k.p.a. tj.: prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, informowania stron - szczególnie, że organ nie wskazał na żadną argumentację, która potwierdzałaby zasadność formułowanych przezeń w tym zakresie twierdzeń. WSA zauważył, że organ nie wskazał również, że przedmiot lub substancja nie mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa. W tym zakresie w uzasadnieniu organ jedynie wskazał, że strona nie przedstawiła opisu procesu, w którym zamierza wykorzystać przedmioty zgłoszone do uznania za produkt uboczny. Jednak we wniosku zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach skarżący zawarł zarówno opis procesu produkcyjnego, w którym powstaje przedmiot lub substancja (wynika on również z protokołu kontroli) i procesu, w którym zostaną one wykorzystane (niewątpliwie bez szczegółowego opisu tego procesu). Wskazano bowiem, że zostaną one wykorzystane w procesie produkcji płyt drewnopochodnych przez K. sp. z o.o. oraz produkowany jest z nich brykiet. Wskazane zostało zatem co dalej zamierza czynić skarżąca z przedmiotami uznanymi za produkt uboczny. Jeżeli zatem w ocenie organu były to niewystarczające wiadomości organ winien był np. wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych dokumentów lub wyjaśnień. W ocenie Sądu I instancji, organ w niewystarczający sposób uzasadnił również brak spełnienia warunku zawartego w pkt 4 art. 10, w szczególności w zakresie wiórów i trocin zanieczyszczonych pyłem zawierającym 0,05% kleju Jawacoll 103.30, które skarżący wykorzystuje do produkcji brykietu. Twierdzenie organu, że z uwagi na występujący dodatek substancji syntetycznych (kleju - który stanowi zgodnie z kartą charakterystyki wodną dyspersję polimerową polimeru octanu winylu, która nie zawiera substancji niebezpiecznych) występuje brak możliwości uznania, że wykorzystanie wiórów i trocin do produkcji brykietu przeznaczonego do spalania nie wpłynie negatywnie na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi należy uznać za niewystarczające w kontekście posiadania przez skarżącą świadectwa Instytutu technologii drewna, z którego wynika, że produkowany przez skarżącą brykiet spełnia polską normę. Jeżeli w ocenie organu, który niewątpliwie jest organem wyspecjalizowanym, zawartość w brykiecie kleju będzie wpływać negatywnie na środowisko i życie ludzi, to organ winien to wykazać już choćby tylko odwołując się do opracowań naukowych, z których powyższe wynika. Winien on również umożliwić skarżącemu przedstawienie ewentualnych dowodów przeciwnych (np. w postaci badań). Na zakończenie, jedynie na marginesie, mając na względzie zarzut, iż organ odwoławczy nie odniósł się i nie rozstrzygnął podobnie jak organ I instancji kwestii czy strona może spalać w kotłach zakładowych wióry i trociny zanieczyszczone klejem, Sąd I instancji wskazał, że zarzut postawiony w tym zakresie jest niezasadny, bowiem na str. 15 uzasadnienia organ odniósł się do tego zarzutu m. in. wskazując, że wskazywany sposób wykorzystania przedmiotów tj. spalanie wiórów i trocin zanieczyszczonych klejem w zakładowych kotłowniach nie został wskazany w zgłoszeniu skierowanym do Marszałka Województwa Podkarpackiego. Sąd I instancji zaznaczył, że przeanalizował również wskazane zgłoszenie skarżącego z 26 lutego 2019r. oraz uzupełnienie tego zgłoszenia z 20 marca 2019r. (znajdujące się w aktach) i nie odnalazł żadnej informacji, z której wynikałoby, że skarżący zamierza dokonywać spalenia we własnej kotłowni wiórów i trocin zanieczyszczone klejem. WSA zauważył także, że sentencja zaskarżonego w pkt 2 orzeczenia może budzić wątpliwości, szczególnie w kontekście pkt 1 orzeczenia, w którym przedmiotem pozytywnego zaopiniowania były m. in. wióry i trociny nie zawierające pyłu ze szlifowania płyt klejonych wytwarzanych w zakładzie w N. Tymczasem w pkt 2 negatywnie zaopiniowano wióry i trociny wytwarzane w Zakładzie w G., a zatem wszystkie oraz wióry i zrzyny zawierające pyły ze szlifowania płyt klejonych w Zakładzie w N. Sad I instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do wyjaśnienia wskazanych wyżej kwestii poprzez wezwanie skarżącego do przedłożenia materiału dowodowego lub jeśli uzna to za uzasadnione do powołania w ramach postępowania uzupełniającego biegłego, który dokona w szczególności badań i oceny na środowisko i życie ludzi wpływu wiórów i trocin zanieczyszczonych klejem Jawacoll. Od powyższego wyroku W.I. wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy: 1. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA w części dotyczącej wskazań, co do dalszego postępowania, którymi powinien kierować się organ w sposób zbyt ogólnikowy, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia zasady związania organu wyrażoną przez WSA oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, albowiem zbyt ogólnikowe stanowisko zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku WSA prowadzi do wniosku, że organ nie jest związany wytycznymi z uwagi na ich niewyartykułowanie przez WSA, podczas gdy wobec faktu, iż: • skarżący przedłożył wszelkie posiadane dokumenty dla wykazania spełnienia przesłanek do uznania przedmiotu za produkt uboczny, • WSA w sposób niebudzący wątpliwości wskazał, że skarga jest uzasadniona, albowiem organ nie rozpoznał w sposób wyczerpujący i rzetelny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie przeanalizował wszystkich złożonych przez skarżącego dowodów oraz nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącego, • WSA podkreślił, że organ nie wykazał niespełnienia przesłanek do uznania przedmiotu za produkt uboczny, • WSA wskazał, że organ nie zażądał od skarżącego dodatkowych dokumentów potwierdzających stanowisko skarżącego, • WSA nie wskazał, na podstawie jakich innych kryteriów, norm prawnych (wspólnotowych) organ powinien dokonać oceny szkodliwości kleju Jowacoll 103.30 w stężeniu 0,05%, • na dzień sporządzenia niniejszej skargi kasacyjnej postępowanie administracyjne toczy się już od dwóch lat, - zamiast zobligowania organu do wezwania skarżącego do przedłożenia materiału dowodowego, względnie do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był w pisemnym uzasadnieniu: a) wskazać przynajmniej najistotniejsze dokumenty, o których wezwanie bezpośrednio do innych podmiotów powinien się dodatkowo zwrócić organ celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz dokonania oceny pod kątem spełnienia przesłanek do uznania przedmiotu za produkt uboczny, b) zobowiązać organ do szczegółowego przeanalizowania zebranego w sprawie materiału dowodowego, który zdaniem Sądu nie został rozpoznany w sposób wyczerpujący i rzetelny, ze wskazaniem konkretnych środków dowodowych, c) zobowiązać organ do odniesienia się do zarzutów i argumentów skarżącego zawartych w zażaleniu na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 17 maja 2019 r., znak sprawy DJWI.7060.17.2019.MM, do których organ nie odniósł się w postanowieniu z dnia 14 listopada 2019 r., znak sprawy DKGO- 420/536/2019/aa ze wskazaniem konkretnych zarzutów, d) wskazać odpowiednie przepisy prawa, także wspólnotowego, na podstawie których organ powinien dokonać oceny wpływu na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi uwalniania do atmosfery kwasu octowego, jako produktu rozkładu kleju Jowacoll 103.30, e) zobowiązać organ do ustalenia, w jaki sposób powstaje brykiet, zwłaszcza pod kątem rodzaju lepiszcza stosowanego w produkcji brykietu, rodzaju i stężenia ewentualnych związków chemicznych, jakie zawiera wytwarzany przez skarżącego brykiet, rodzaju gazów bądź związków chemicznych, jakie są uwalniane do atmosfery w procesie spalania wytwarzanego przez skarżącego brykietu, tego, czy gazy bądź związki chemiczne są szkodliwe dla środowiska oraz czy zagrażają zdrowiu i życiu ludzkiemu, f) zobowiązać organ do porównania szkodliwości spalania brykietu powstającego w toku produkcji w zakładzie skarżącego z domieszką kleju i bez kleju ze szkodliwością ogólnie stosowanego paliwa kopalnego (węgla, ropy, gazu), a także pelletu, zrębki, drewna oraz brykietu wytwarzanych w innych zakładach na danym obszarze, jak i na obszarze całej Polski, którymi organ dysponuje. Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżący wniósł o: I. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, II. zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia adwokackiego liczonych według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa, III. rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesione zarzuty rozwinięto. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 61/20 wywiódł jednocześnie GIOŚ, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. w zw. z art. 7, 8, 11 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.) poprzez przyjęcie, iż organ odwoławczy nie rozpoznał w sposób wyczerpujący i rzetelny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie przeanalizował wszystkich dowodów złożonych przez stronę oraz nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów i argumentów zażalenia. Wobec podniesionych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Nadto, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że wbrew stanowisku WSA, z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika brak wypełnienia przez skarżącego przesłanek określonych w przepisach art. 10 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797, z późn. zm.). Głównym dokumentem, na podstawie którego, zarówno wojewódzki inspektor ochrony środowiska w postępowaniu wpadkowym, jak i marszałek województwa - jako organ wydający decyzję, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o odpadach, ocenia stan faktyczny sprawy, jest złożone przez skarżącego zgłoszenie (art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach). W związku z powyższym, to po stronie wnioskodawcy jest udowodnienie wystąpienia czterech ww. przesłanek łącznie, co też przyznał WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób zgodzić się z zarzuconym przez WSA brakiem przeprowadzenia przez organy obydwu instancji postępowania dowodowego wyczerpującego przesłanki określone w przepisach art. 7 i 77 kpa. W ocenie GIOŚ już sam fakt przeprowadzenia przez organ I instancji dwóch kontroli skarżącego (kontrole nr DEL-J. 53/2019 i DEL-J. 56/2019), podczas gdy przepis art. 11 ust. 4b ustawy o odpadach wskazuje jedynie na taką możliwość, a nie obowiązek, dowiódł dbałości o wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego i wydanie na tej podstawie opinii w drodze postanowienia. Z kolei organ II instancji, ponownie analizując całość akt sprawy, dokonał jej oceny własnej, zgodnie z przepisami materialnoprawnymi, nie uchybiając przy tym swoim obowiązkom. Zatem GIOŚ podtrzymuje również stanowisko zajęte w swoim postanowieniu w kwestii niewykazania przez skarżącego spełnienia warunku z art. 10 pkt 1 ustawy o odpadach, tj. dotyczącego pewności dalszego wykorzystania przedmiotów wnioskowanych do uznania za produkt uboczny, w kontekście deklarowanego zamiaru sprzedaży nadwyżki wiórów i trocin zawierających 0,5 promila kleju Jowacoll 103.30 do S. Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu skarżący wniósł o: - oddalenie skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, - zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia adwokackiego liczonych według norm przepisanych, - rozpoznanie skargi kasacyjnej organu na rozprawie, wraz ze skargą kasacyjną złożoną przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Z uwagi na podniesione w obu skargach kasacyjnych zarzuty i kwestionowanie w nich między innymi zakresu obowiązków organów wydających opinię dotyczącej zgłoszenia uznania przedmiotów za produkt uboczny na wstępie należy wskazać na ogólne regulacje zawarte w tym przedmiocie w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o odpadach, to wytwórca przedmiotu lub substancji jest obowiązany do przedłożenia marszałkowi województwa, właściwemu ze względu na miejsce ich wytwarzania, zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Zgłoszenie musi zawierać m.in. określenie miejsca wytwarzania przedmiotu lub substancji przewidzianych do uznania za produkt uboczny, wskazanie przedmiotu lub substancji przewidzianych do uznania za produkt uboczny, a także ich masy oraz opisu procesu produkcyjnego, w którym powstaje przedmiot lub substancja i procesu, w którym zostaną one wykorzystane. Ponadto z art. 11 ust. 3 ustawy o odpadach wynika, że wytwórca przedmiotu lub substancji ma obowiązek dołączenia do zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których stanowi art. 10 ustawy o odpadach oraz szczegółowych wymagań, o ile zostały określone. Dowodami mogą być w szczególności umowy potwierdzające wykorzystanie przedmiotu lub substancji do określonych celów lub potwierdzające właściwości przedmiotu lub substancji wyniki badań, wykonanych przez laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska. Z powołanych przepisów wynika, że obowiązki w zakresie postępowania dowodowego obciążają stronę składającą wniosek. To strona jest zobowiązana przedłożyć dowody potwierdzające spełnienie warunków do uznania danej substancji lub przedmiotu za produkt uboczny. Norma z art. 11 ustawy o odpadach modyfikuje zatem wyrażoną w art. 7 § 1 k.p.a. zasadę obciążającą organ administracyjny obowiązkiem ustalania stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że ewentualne zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10 i 79a k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2023r., sygn. akt III OSK 2642/21, z 19 marca 2024 roku, sygn. akt III OSK 3492/21). Trafne jest zatem stanowisko zgodnie z którym, organ opiniujący zgłoszenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz wydaje opinię na podstawie materiału dowodowego jakim dysponuje w oparciu o dostarczone przez wnioskodawcę dokumenty a przekazane mu przez marszałka województwa do zaopiniowania. Na gruncie art. 11 ustawy o odpadach, nie można uznać, że na wojewódzkim inspektorze ochrony środowiska ciążą dodatkowe obowiązki wskazujące na konieczność informowania czy pouczania strony jakie winna dowody przedłożyć bądź też prowadzenia postępowania dowodowego. Tym bardziej, że ustawodawca w zakresie dowodów jakie winny być do zgłoszenia złożone jest precyzyjny i nawet wskazuje jakie dowody w szczególności winny być do takiego zgłoszenia złożone (umowy, wyniki badań). W art. 11 ust. 3 ustawy o odpadach wyraźnie wskazano, że dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 10, dołącza się do zgłoszenia i nie jest to obowiązek fakultatywny, lecz warunek obligatoryjny wynikający zwrotu imperatywnego: "dołącza się". Zgodnie z art. 10 ustawy o odpadach, przedmiot lub substancja powstająca w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, może być uznana za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące warunki: 1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne; 2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa; 3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; 4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi. Przechodząc do oceny zasadności wniesionych skarg kasacyjnych stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie skarga kasacyjna wniesiona przez W. I. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w części dotyczącej wskazań co do dalszego postępowania, którymi powinien się kierować organ w sposób zbyt ogólnikowy, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia zasady związania organu wyrażoną przez sąd oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, albowiem zbyt ogólnikowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu prowadzi do wniosku, że organ nie jest związany wytycznymi, z uwagi na ich niewyartykułowanie przez sąd. Na wstępie wskazać należy, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wnoszenia skargi kasacyjnej od uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Ograniczenie to powoduje, że strona, która nie zgadza się z częścią uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, orzeczenie to może zakwestionować wyłącznie w całości. Uwzględnienie takiej skargi kasacyjnej będzie miało ten skutek, że ocena prawna sądu kasacyjnego zastąpi ocenę prawną sądu pierwszej instancji, do której się ona bezpośrednio odnosi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 580/18, LEX nr 3065610). W niniejszej sprawie, skarżąca kasacyjnie zaskarżyła w całości korzystny dla siebie wyrok Sądu pierwszej instancji, kwestionując w rzeczywistości jego uzasadnienie. W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Za wadę uzasadnienia nie można uznać także powtórzenia argumentacji organów, skoro sąd rozpoznający sprawę uznał tę argumentację za trafną w obowiązującym stanie prawnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2022 r., sygn. akt I GSK 2913/18, LEX nr 3420850). Innymi słowy, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska, bądź zajęcie stanowiska w sposób marginalny przez sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, lub innym piśmie procesowym, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji niewątpliwie przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie odniósł się szczegółowo do jej istoty. Stanowisko Sądu wojewódzkiego, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, daje odpowiedź co do zasadniczych powodów, dla których Sąd ten uchylił zaskarżone postanowienie. Wynika z niego również, czym powinien kierować się organ, ponownie rozpoznając sprawę, która, jak prawidłowo stwierdził Sąd wojewódzki, nie mogła zostać uznana za bezprzedmiotową. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej dotyczących uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a to z uwagi na treść przytoczonych wyżej regulacji zawartych w art. 11 ustawy o odpadach. Z regulacji tych wynika co już wyżej wskazano, że art. 11 ustawy o odpadach modyfikuje wyrażoną w art. 7 § 1 k.p.a. zasadę obciążającą organ administracyjny obowiązkiem ustalania stanu faktycznego sprawy, i zgodnie z tym przepisem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia dowodów na wykazanie przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o odpadach uzasadniających uznanie przedmiotu lub substancji za produkt uboczny co wynika z treści art. 11 ust. 2 pkt 4, 5 i 6 oraz ust. 3 tej ustawy. Przepis art. 11 ust. 3 ustawy o odpadach wskazuje, że dowody potwierdzające spełnienie warunków o których mowa w art. 10 wnioskodawca winien dołączyć już do wniosku. Przepis ten nie zawiera wyczerpującego wyliczenia dowodów jakie winien przedstawić zainteresowany podmiot. Jest to uzależnione między innymi od rodzaju produktu lub substancji, które mają być uznane za produkt uboczny. Nie jest rolą organu wydającego postanowienie w przedmiocie zgłoszenia uznania przedmiotu za produkt uboczny wskazywanie jakie winny to być dowody, a jedynie ocena dowodów przedłożonych przez stronę postępowania. Tym bardziej nie jest dopuszczalne stwierdzenie, że organ taki jest obowiązany do przeprowadzenia określonych dowodów w przypadku gdy jego zdaniem nie wszystkie wątpliwości zostały wyjaśnione do wydania opinii. Tym samym twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że Sąd winien wskazać najistotniejsze dokumenty, o których wezwanie bezpośrednio do innych podmiotów organ winien się zwrócić nie jest uzasadnione i nie uwzględnia treści art. 11 ustawy o odpadach. Z treści uzasadnienia wynika, że uchylając zaskarżone postanowienie Sąd zobowiązał organ do ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wskazał, że stwierdzenie braku spełnienia wszystkich przesłanek uzasadniających uznanie objętego wnioskiem przedmiotu za produkt uboczny jest co najmniej za przedwczesne i nie było poprzedzone wnikliwą analizą. Nie ma podstaw do zobowiązania organu, z uwagi na treść art. 11 ustawy o odpadach, aby ustalał w jaki sposób powstaje brykiet, zwłaszcza pod katem rodzaju lepiszcza stosowanego w produkcji brykietu, rodzaju i stężenia ewentualnych związków chemicznych jakie są uwalniane w procesie spalania brykietu do atmosfery, czy gazy bądź związki chemiczne są szkodliwe dla środowiska, zagrażają zdrowiu i życiu ludzkiemu. Dowody na powyższe okoliczności niewątpliwie istotne do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, z uwagi na treść art. 11 ust. 2 pkt 4, 5 i 6 i ust. 3 w zw. z akt 10 ustawy o odpadach, winna przedstawić strona. Brak jest podstaw do zobowiązania organu do porównania szkodliwości spalania brykietu powstałego w toku produkcji w zakładzie skarżącego kasacyjnie ze szkodliwością ogólnie stosowanych paliw kopalnianych. Od takiej bowiem oceny ustawodawca nie uzależnia uznanie danego przedmiotu czy też substancji za produkt uboczny w rozumieniu art. 10 ustawy o odpadach. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organy winny ustosunkować się do tych podniesionych zarzutów w odwołaniu, które dotyczą okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ogólne stwierdzenie, że inne nie mają wpływu na rozstrzygnięcie lub ich pominięcie samo przez się nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że zostały naruszone przepisy postępowania w sposób istotny wpływające na wynik sprawy. Podniesienie zarzutu, do którego organ II instancji, czy sąd nie ustosunkował się nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli nie dotyczy on istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W skardze tej podniesiono zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż organy nie rozpoznały w sposób wyczerpujący i rzetelny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie przeanalizowały wszystkich dowodów przedłożonych przez stronę. Zgodzić należy się co do zasady ze stanowiskiem organów, że wnioskodawca w złożonym zgłoszeniu o uznaniu przedmiotu za produkt uboczny w zakresie dotyczącym nadania takiego statusu powstających w toku produkcji wiórom i trocinom zawierającym domieszki substancji syntetycznych (kleju Jowacoll 103.30) nie przedstawił dowodów pozwalających na wykazanie wszystkich przesłanek określonych w art. 10 ustawy o odpadach, za wyjątkiem przesłanki określonej w pkt 3 powołanego przepisu tj., że wskazane produkty są produkowane w zakładach strony jako integralna cześć procesu produkcji. Ustawodawca stawia jednak w art. 10 powołanej ustawy wymóg spełnienia wszystkich wskazanych w nim przesłanek. Brak spełnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek skutkuje odmową uznania danego przedmiotu za produkt uboczny. Zgodzić należy się z organem, że przedłożona przez stronę umowa zawarta z S. sp. z o.o. w M. nie może być uznana za dowód w oparciu o który można uznać, że przesłanka ta została spełniona. Z umowy tej wynika bowiem, że S. sp. z o.o. w M. będzie odbierać od strony wióry i trociny zawierające substancje syntetyczne (klej), a następnie będzie je przekazywać K. M. sp. z o.o. w celu wykorzystania w procesie produkcji płyt drewnopodobnych. Umowa to skutkuje bowiem powstaniem stosunku zobowiązaniowego między stroną a pośrednikiem, który ma następnie je przekazywać do podmiotu, który miałby poddać procesowi zagospodarowania. Nie wynika z niej, że faktycznie podmiot ten będzie te przedmioty przejmował i wykorzystywał w procesie produkcji oraz w jakiej ilości. Zasadnie zatem Sąd uznał, podobnie jak organy, że dokument ten - umowa zawarta między strona a S. sp. z o.o. - nie stanowi dowodu na pewność wykorzystania przedmiotowych odpadów we wskazany sposób. Jednak z uwagi na treść art. 8 i 9 k.p.a. organ winien zwrócić się do strony o przedłożenie innych dowodów potwierdzających tą okoliczność, a następnie dokonać oceny takich dowodów pod kątem spełnienia wskazanej przesłanki. Tak samo należy uznać za uzasadnione stanowisko Sądu I instancji dotyczące wykorzystania wspomnianych wiórów i trocin przez K. do produkcji płyt drewnopodobnych. Taki sposób ich wykorzystania został wskazany przez odbiorcę tj. S. sp. z o. o. w oświadczeniu noszącym datę 26 marzec 2019 r. Natomiast strona w uzupełnieniu zgłoszenia o uznanie za produkt uboczny z 30 marca 2019 r. wskazała, że będą one użyte do produkcji płyt wiórowych. Tak ogólne stwierdzenia nie mogą stanowić podstawy do uznania, że odpady wykorzystywane będą bezpośrednio, bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa tj. przesłanki określonej w art. 10 pkt 2 ustawy o odpadach. Jednak podobnie jak w przypadku oceny przesłanki określonej w art. 10 pkt 1 organ winien wezwać stronę o przedstawienie dowodów wykazujących spełnienie tej przesłanki, a następnie dokonać pod tym kątem ich oceny. Takie same uwagi należy odnieść do oceny spełnienia przesłanki określonej w art. 10 pkt 4 powołanej ustawy odnośnie przekazywanych wiór i trocin zawierających domieszki substancji syntetycznych (kleju). W wniesionej skardze kasacyjnej Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie podważył także skutecznie oceny Sądu I instancji dotyczącej braku spełnienia warunku określonego w pkt 4 art. 10 ustawy o odpadach. Stwierdzenie organu, że z uwagi na występujący dodatek substancji syntetycznych (kleju który stanowi wodną dyspersję polimerową octanu winylu) występuje brak możliwości uznania, że wykorzystywane wióry i trociny do produkcji brykietu przeznaczonego do spalana nie wpłynie negatywnie na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi uznać należy za niewystarczające z uwagi na przedłożone przez stronę świadectwo Instytutu Technologii Drewna. Nie budzi wątpliwość, że organ jest podmiotem wyspecjalizowanym w zakresie ochrony środowiska. W zaskarżonej decyzji zamieścił opis w jakich warunkach winny być spalane odpady drewnopochodne, których spalanie może jego zdaniem odbywać się wyłącznie w spalarniach lub współspalarniach odpadów. Spalanie bowiem takich odpadów w kotłach energetycznych (w niskich temperaturach tj. 200-700 stopni) prowadzi do niepełnego spalania syntetycznych substancji chemicznych, które następnie powodują znaczną emisję szkodliwych substancji do powietrza. Świadczy to zdaniem o potencjalnym szkodliwym dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi wpływie spalania odpadów zawierających w swoim składzie klej Jowacoll 103.30. Ponadto organ stwierdził, że brak jest szczegółowych danych, jakie mogą powstać w procesie spalania brykietu zanieczyszczonego tym klejem, a tym nie można stwierdzić, iż nie będzie on wywierać negatywnego wpływu na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi. Wobec tak wyartykułowanych wątpliwości organ winien uprzednio wezwać stronę o przedstawienie dowodów pozwalających je usunąć. Dopiero w przypadku nie przedłożenia takich dowodów lub uznaniu ich za niewystarczające będzie uzasadnione zajęcie stanowiska o braku wykazania przesłanki określonej w art. 10 pkt 4 ustawy o odpadach. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesione skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.