III OSK 570/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 410/24 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 410/24, oddalił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka", "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ") z dnia 21 listopada 2023 r., nr DI-KKW.401.23.2022.iz, w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta N. (dalej "Starosta") decyzją z dnia 23 listopada 2017 r., nr OŚ.6341.2.6.2017.DZ (decyzja ostateczna z dniem 19 grudnia 2017 r.) udzielił Spółce nowego pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych (wody zrzutowe wykorzystywane do celów grzewczych i balneologiczno-rekreacyjnych) poprzez istniejący wylot do potoku bez nazwy w km 0+768 na działce ew. nr [...] w miejscowości S. w ilości Qmaxr=1 347 693 m³/r, Qśrd=3 692,31 m³/d, Qmaxh= 200 m³/h oraz wód opadowych i roztopowych pochodzących z dachów, terenów utwardzonych oraz terenów zielonych zakładu poprzez ww. wylot w ilości Q=75,38 l/s. Pozwolenie zostało udzielone m. in. pod warunkiem, że wskaźniki zanieczyszczeń w ściekach wprowadzanych do odbiornika nie przekroczą wartości: temperatura – 35˚, chlorki – 1000 mgCl/dm³, siarczany – 500 mgSO₄/dm³ (pkt VI ppkt 1 pozwolenia) oraz pod warunkiem prowadzenia kontroli jakości ścieków z częstotliwością co najmniej raz na dwa miesiące (pkt VI ppkt 8 pozwolenia). Pozwolenie zostało udzielone do dnia 31 października 2027r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji"), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i po przeprowadzeniu kontroli dokumentacyjnej w Spółce, decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r., nr NI.7061.1.30.2021.MS, ustalił opłatę podwyższoną w wysokości 694 405 zł za odprowadzanie do potoku bez nazwy w 2018 r. ścieków przemysłowych z obiektu zlokalizowanego w S., z przekroczeniem warunków określonych we wspomnianym pozwoleniu wodnoprawnym. Na skutek odwołania skarżącej, GIOŚ decyzją z dnia 21 listopada 2023 r., nr DI-KKW.401.23.2022.iz, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy prawne i uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, tj. w okresie od 19 grudnia 2017 r. do 18 grudnia 2018 r., wykonano wymagane sześć pomiarów ścieków odprowadzanych do odbiornika. W trzech pomiarach z tego okresu (na dwa dopuszczalne) wystąpiły przekroczenia we wskaźniku siarczany wartości dopuszczalnej określonej w pozwoleniu na 500 mg/l. Wskaźnik ten wyniósł bowiem w próbce z dnia 19 grudnia 2017 r. - 1040 mg/l, w próbce z dnia 28 lutego 2018 r. - 1160 mg/l a w próbce z dnia 10 października 2018 r. - 590 mg/l. Stężenia pozostałych wskaźników zanieczyszczeń nie przekraczały dopuszczalnych wartości. W drugim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, tj. w okresie od 19 grudnia 2018 r. do 18 grudnia 2019 r. również wykonano wymagane sześć pomiarów, a oznaczone stężenia wskaźników zanieczyszczeń nie przekroczyły wartości dopuszczalnych określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Wobec powyższego GIOŚ stwierdził, że w 2018 r. nastąpiło przekroczenie określonych w decyzji Starosty warunków pozwolenia wodnoprawnego polegającego na przekroczeniu stężenia dopuszczalnego określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w zakresie wskaźnika siarczany, a tym samym WIOŚ miał obowiązek ustalenia opłaty podwyższonej. Jednocześnie organ odwoławczy obszernie odniósł się do stawianych w odwołaniu zarzutów, wyjaśniając, które z nich okazały się zasadne a które nie i dlaczego, a także wskazując czy miało to wpływ na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie wysokości ustalonej opłaty podwyższonej. Dodatkowo GIOŚ przeanalizował przesłanki z art. 189f k.p.a. uznając, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w tym przepisie, co nie pozwalało na odstąpienie od wymierzenia opłaty podwyższonej. Pismem z dnia 4 stycznia 2024 r. skarżąca złożyła na decyzję GIOŚ skargę do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego, tj.: 1) art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym warunków dotyczących składu ścieków, co winno skutkować obligatoryjnym nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej, gdy tymczasem w żadnym z pomiarów dokonanych przez skarżącą wynik nie wskazywał, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego na mocy § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wskaźnika sumy chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l, co jest zgodne z treścią decyzji z dnia 23 listopada 2017 r., dodatkowo przy założeniu pełnego zmieszania wód, gdzie wskaźnik wynosiłby 1g/l w ściekach wprowadzanych do wód i w konsekwencji brak było podstawy do nałożenia kary pieniężnej; 2) § 17 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (dalej zwane rozporządzeniem), poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie w sytuacji, gdy w szczególności regulacje zawarte w § 19 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia zostały w sprawie spełnione, a więc suma chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania nie przekroczy 1g/l, a ponadto pominięcie dyspozycji § 19 ust. 3 rozporządzenia, które pozwalają na wprowadzenie ścieków o wartości wskaźników przekraczających 1g/I w przypadku, gdy zastosowanie odpowiedniego rozwiązania technicznego jest niemożliwe lub ekonomicznie nieuzasadnione i w konsekwencji ustalenie, że WIOŚ jest związany wyłącznie literalnym brzmieniem pozwolenia wodno-prawnego i nie może zastosować dyspozycji powyżej wskazanych przepisów; 3/ art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 81, art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności, do których podjęcia w celu całościowego rozpatrzenia i wyjaśnienia sprawy organ administracyjny jest zobowiązany i w konsekwencji brak zgromadzenia pełnego i wszechstronnego materiału dowodowego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągniecie z niego niewłaściwych wniosków, rozstrzygając wyłącznie w oparciu o dowolnie ustalone okoliczności, które nie stanowią wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia w zakresie stanu faktycznego rzeczywiście istniejącego, z całkowitym pominięciem stanowiska i argumentacji skarżącej i nie wzięcie pod uwagę, że wody zrzutowe dostarczane do obiektów spółki to wody sodowo-wapniowo-siarczanowo- chlorkowe, a więc o dużej zawartości siarczanów, a stężenie wody dostarczanej do Spółki już na wstępnie nie spełniają wymagań jakie są nałożone na Spółkę; 4/ art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad działania organów administracji publicznej oraz zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, którego nadrzędnym celem jest działanie w oparciu o wszelkie obowiązujące normy prawne, a nie ograniczenie działań organu do literalnej interpretacji decyzji administracyjnej, oraz poprzez zaniechanie czynności pozwalających na pełne wyjaśnienie sprawy czym organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania publicznego; 5/ art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w sytuacji, gdy w sprawie pozostają co najmniej wątpliwości co do treści normy prawnej tj. § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia, organy rozstrzygnęły wątpliwość na niekorzyść skarżącej; 6/ art. 107 § 1 pkt. 4 i 6 k.p.a. poprzez nie przedstawienie w sposób wymagany tymi przepisami podstawy prawnej i uzasadnienia wskazującej w jaki sposób dokonane zostały obliczenie przyjęte za podstawę wymiaru kary pieniężnej, stanowiące załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji, z czego wynika przyjęty do obliczeń wzór poprzez co skarżąca pozbawiona została możliwości weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ, a w szczególności możliwości weryfikacji prawidłowości przejścia przez organ z jednostki miary mających stanowić przekroczenie wartości w mg/dm³ w odniesieniu do ustalenia kary przy przyjęciu jednostki miary i stawki kary za wprowadzenie substancji wyrażonej w kg; 7/ art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na wadliwej podstawie prawnej tj. w oparciu o "rozporządzenie Ministerstwa Środowiska z dnia 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 roku, Nr 137, poz. 984 ze zm.)", które to rozporządzenie w dniu wydania decyzji oraz w dniu zaistniałego stanu faktycznego było nieobowiązujące; 8/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia, oraz okoliczności zabraniających stosowanie sumarycznej wartości wskaźników chlorków i siarczanów wprowadzanych do wód; 9/ brak dokonania analizy wód u dostawcy skarżącej, tj. P. S.A. (jakie parametry mają te wody z chwilą wypływu z tej spółki) czy one przekraczają warunki pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dla skarżącej; 10/ brak dokonania oceny skutków prawnych decyzji Starosty N. z dnia 23 listopada 2017 r. o znaku OŚ.6341.2.2017.Dz, w wyniku której Starosta N. stwierdził wygaśnięcie decyzji własnej z dnia 2 lipca 2013 r. i decyzji z dnia 10 maja 2015 r. (pozwolenie wodnoprawne) i brak przeanalizowania punktu VI ppkt 4 tej decyzji w kontekście warunków wprowadzania ścieków przemysłowych do śródlądowych wód powierzchniowych; 11/ art. 78 § 1 w zw. z art. 89 § 1 i 2 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego hydrologa lub też innego biegłego posiadającego odpowiednią wiedzę i kwalifikację na okoliczność ustalenia czy wzrost sumy chlorków i siarczanów do wartości większej niż 1g/l, poniżej miejsca wprowadzania przez skarżącą ścieków lub wód do potoku bez nazwy w miejscowości S., o których mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego nie spowoduje szkód w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników oraz z dokumentacji postępowania prowadzonego przed Starostą N. pod sygn. akt OŚ.6341.2.6.2017.DZ, a w szczególności z decyzji z dnia 23 listopada 2017 r. w przedmiocie udzielenia skarżącej pozwolenia wodnoprawnego oraz złożonego tam operatu wodnoprawnego oraz uznanie przez organ, że dowody te nie mają znaczenia i wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, podczas gdy ustalenie powyższych okoliczności ma znaczenie dla sprawy, chociażby dla miarkowania kwoty nałożonej administracyjnej kary pieniężnej; 12/ art. 189f k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istnieje możliwość zastosowania tego przepisu poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, albowiem byłoby to wystarczające w szczególności w sytuacji, gdy doszło do usunięcia przyczyn naruszenia tego prawa; 13/ art. 189g k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia, albowiem upłynęło ponad pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa; 14/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z art. 189g k.p.a. w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Związku z przedstawionymi zarzutami skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozważenie stwierdzenia uchylenia w całości decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonych decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 6 lutego 2024 r. GIOŚ wniósł o jej oddalenie. W dniu 7 czerwca 2024 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm., dalej "P.w."), a także (co wynika z jej treści) przepisy wykonawcze obowiązujące w dacie orzekania przez organy, w szczególności rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2017 r. w sprawie ustalania opłat podwyższonych za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (Dz. U. poz. 2501, dalej "rozporządzenie z 2017 r.") oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska (Dz.U. poz. 1800, dalej "rozporządzenie z 2014 r."). Następnie Sąd I instancji przywołał treść przepisów art. 280 pkt 2 lit. b, art. 283 ust. 4, art. 284, art. 286 i art. 289 P.w., wskazując, że w okolicznościach niniejszej sprawy w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organy ochrony środowiska prawidłowo i wyczerpująco wskazały materialnoprawne przesłanki wydania rozstrzygnięcia. WSA w Warszawie zaznaczył, że Starosta N. w pozwoleniu wodnoprawnym określił w pkt VI ppkt 1 decyzji - wskaźniki zanieczyszczeń, które powinny być badane w ściekach przemysłowych odprowadzanych z terenu eksploatowanego przez Spółkę oraz ich dopuszczalne stężenie. W pozwoleniu tym zobowiązał jednocześnie Spółkę w pkt VI ppkt 8 do dokonywania kontroli jakości ścieków przemysłowych z częstotliwością nie mniejszą niż raz na dwa miesiące. Warunki pozwolenia wodnoprawnego zostały przez Starostę ustalone na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydawania tego pozwolenia w tym na podstawie przepisu rozporządzenia z 2014 r. W tym miejscu Sąd I instancji zgodził się z poczynionymi przez GIOŚ, a przedstawionymi uprzednio, ustaleniami pokontrolnymi dotyczącymi spełniania przez skarżącą warunków pozwolenia wodnoprawnego, które to ustalenia przywołała i nadmienił jednocześnie, że w trakcie drugiego roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu do wód i ziemi ścieków a także przy odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. poz. 1311), które w § 8 ust. 4 pkt 4 stanowi, że ścieki przemysłowe spełniają wymagane warunki m. in. jeżeli zmierzone wartości wskaźników zanieczyszczeń, co najmniej w czterech z kolejnych sześciu kolejnych średnich dobowych próbkach, nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych wartości tych wskaźników określonych w tabeli II, w załączniku nr 4 do rozporządzenia (w tabeli tej uwzględnione zostały m. in. siarczany). Mając zatem na względzie, że w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego stężenie zanieczyszczeń wyrażone wskaźnikiem siarczany w trzech z sześciu kolejnych próbek przekroczyły wartość wskazaną w tym pozwoleniu, to według Sądu I instancji słusznie organy stwierdziły, że nie można uznać by ścieki te spełniały wymagane warunki. Tym samym zasadnie uznały, iż doszło do naruszenia przez Spółkę warunków udzielonego przez Starostę w 2017 r. pozwolenia wodnoprawnego, a więc organ miał obligatoryjny obowiązek ustalenia opłaty podwyższonej za odprowadzanie ścieków przemysłowych z przekroczeniem warunków określonych w posiadanym pozwoleniu. WSA w Warszawie zauważył przy tym, że z treści posiadanego przez Spółkę pozwolenia wodnoprawnego pkt VI ppkt 1 decyzji wprost wynikają wartości ścieków które spółka może odprowadzać do potoku bez nazwy, tj. ścieki o temperaturze 35˚, o stężeniu chlorków 1000 mg Cl./dm³ oraz siarczanów 500 mg mgSO₄/dm³. Zdaniem WSA w Warszawie nie ulega przy tym wątpliwości, że w pkt VI ppkt 4 pozwolenia wodnoprawnego wprowadzony jest dodatkowy warunek, który ma umożliwiać funkcjonowanie zakładu w szczególnych sytuacjach, o jakich mowa w § 19 rozporządzenia z 2014 r. W warunku tym dopuszczono wprowadzenie ścieków przemysłowych o zawartości sumy chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l do śródlądowych wód powierzchniowych płynących jeżeli sumaryczna zawartość chlorków i siarczanów w tych wodach, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania nie przekroczy 1g/l. Z powyższego według Sądu I instancji wynika, że zwolnienie Spółki z zachowania warunków zawartych w pkt VI ppkt 1 pozwolenia wodnoprawnego, jest sytuacją wyjątkową, obciążoną warunkami wynikającymi z zapisów rozporządzenia i nie może mieć zastosowania do normalnej pracy zakładu. Prawidłowo przy tym organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (podstawa wydania pozwolenia wodnoprawnego z 2017r.) organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, ustalając warunki wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym wartości zanieczyszczeń w ściekach wyższe niż najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3, jeżeli dotrzymanie najwyższych dopuszczalnych wartości nie jest możliwe mimo zastosowania dostępnych technik i technologii oczyszczania ścieków oraz zmian w procesie produkcji, a jednocześnie stan wód odbiornika i ich podatność na eutrofizację pozwala na dokonanie odstępstw. W ocenie Sądu I instancji z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności podnoszonych przez skarżącą argumentów, wynika że zbyt wysokie stężenie siarczanów w ściekach nie było konsekwencją sytuacji wyjątkowej. Spółka sama bowiem podała, że w żaden sposób nie zmieniała składu pobieranych wód, a co za tym idzie skład ścieków odprowadzanych do potoku bez nazwy jest identyczny z tym co Spółka otrzymuje od P. S.A. To z kolei, jak słusznie przyjęły organy, oznacza, iż skarżąca mimo świadomości o jakich parametrach pobiera wody i jakie obowiązuje ją pozwolenie wodnoprawne, przed odprowadzeniem ścieków do potoku bez nazwy nie podjęła żadnych działań technicznych i technologicznych zmierzających do zredukowania stężeń zanieczyszczeń zawartych w pobranych wodach, aby dostosować je do wymagań posiadanego pozwolenia oraz przepisów określających jakość ścieków. W tym miejscu WSA w Warszawie przywołał treść § 19 rozporządzenia z 2014 r. pozwalającego, pod pewnymi warunkami, na wprowadzenie ścieków o wyższych stężeniach (niż podstawowe), jednakże ocenił, iż w niniejszej sprawie jak wynika z jej akt, w tym również z treści skargi, możliwe jest dotrzymywanie przez Spółkę warunków dopuszczalnych, skoro w drugim roku obowiązywania pozwolenia, tj. w okresie od 19 grudnia 2018 r. do 18 grudnia 2019 r., w wykonanych sześć pomiarach ścieków na sześć wymaganych oznaczone stężenia wskaźników zanieczyszczeń nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że brak było podstaw do uznania, iż Spółka nie miała możliwości dotrzymania warunku określonego w pkt VI ppkt 1 pozwolenia wodnoprawnego, a co za tym idzie w sprawie winien mieć zastosowanie warunek z pkt VI ppkt 4 i § 19 rozporządzenia z 2014 r. W konsekwencji Sąd I instancji podał, że przeprowadzona przez niego kontrola zaskarżonej decyzji, w świetle obowiązującego w sprawie prawa, wykazała, iż decyzja ta jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej uchylenia. WSA w Warszawie podniósł, że nie doszło do naruszeń prawa wskazanych w zarzutach skargi, po kolei do których się odniósł. W temacie zarzutu Ad. 1 wskazał, że art. 298 ust. 1 pkt 2 i art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotowa decyzja wydana bowiem została na podstawie art. 280 pkt 2 lit. b ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233) i nie określała ona kary, lecz opłatę podwyższoną za odprowadzenie ścieków przemysłowych z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Dodatkowo niezasadny okazał się zarzut Ad. 2 ponieważ wskazane w nim przepisy nie miały w sprawie zastosowania. W dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego (rok 2017), jak również w okresie za który ustalono opłatę podwyższoną (rok. 2018) nie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (dalej "rozporządzenie z 2006 r."), gdyż zostało zastąpione rozporządzeniem z 2014 r. Natomiast w zakresie podnoszonego zarzutu niezastosowania w sprawie § 19 rozporządzenia z 2014 r. Sąd I instancji zauważył, że nie określa on sposobu oceny (nie stanowi o tym kiedy ścieki spełniają wymagania). To przepisy § 8 i 9 rozporządzenia z 2014 r. określały kiedy ścieki spełniają wymagania i to te przepisy były m. in. skierowane do organów Inspekcji Ochrony Środowiska. Natomiast § 19 tego rozporządzenia wskazywał w jakich sytuacjach i czy w ogóle ścieki przemysłowe o zawartości sumy chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l, mogą być ewentualnie wprowadzane do środowiska. Przepis ten co do zasady był skierowany do organów wydających pozwolenia wodnoprawne, bowiem to organ właściwy w zakresie tych pozwoleń dokonywał analizy i oceny indywidualnej możliwości jego zastosowania przy wydawaniu pozwolenia dla konkretnego przedsiębiorstwa. Sam przepis nie odnosił się do zawartości zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach ale do stanu wody powstałego na skutek wprowadzenia do niej ścieków. Przy czym warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym nie uzależniają dotrzymania dopuszczalnych wartości stanu i składu odprowadzanych ścieków od stanu i składu pobieranej wody termalnej. Dlatego zdaniem Sądu I instancji bezcelowym było prowadzenie postępowania w celu dokonania analizy wód u dostawcy skarżącego, tj. P. S.A. Bez znaczenia było jakie skarżącej wody dostarcza dostawca, a istotne było jedynie jakie ścieki odprowadzane są do potoku bez nazwy. Skarżąca wiedząc jakie wody dostarcza dostawca i znając ich wskaźniki winna była zadbać by udzielone jej pozwolenie wodnoprawne obejmowało te wskaźniki, jeżeli oczywiście mieściły się one w dopuszczalnych normach. Badając zarzuty Ad 3, 4 i 11 Sąd I instancji stwierdził, że GIOŚ prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające ze wskazanych przepisów, ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również przedkładanego przez skarżącą. Organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń, że wystąpiły przesłanki do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej Spółce, która ustaleń tych skutecznie nie podważyła. Jednocześnie WSA w Warszawie uznał, że ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez GIOŚ w zaskarżonej decyzji nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., bowiem była dokonana w sposób logiczny i spójny, a GIOŚ wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast fakt, iż w postępowaniu nie przeprowadzono wnioskowanych przez skarżącą dowodów nie może być uznany za naruszający przepisy postępowania, gdyż bez znaczenia w sprawie jest okoliczność jakie wody trafiają do skarżącej, istotne jest jakie skarżąca ścieki odprowadza do potoku bez nazwy, a te są odprowadzane z przekroczeniem pozwolenia wodnoprawnego posiadanego przez skarżącą. W ocenie Sądu I instancji w sprawie brak również było podstaw do powoływania przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska biegłego, ponieważ inspektorzy IOŚ posiadają niezbędną wiedzę pozwalającą na prawidłowe wykonanie czynności kontrolnych oraz ustalenie czy podmiot narusza przepisy ochrony środowiska oraz jakie. Z kolei w związku z zarzutem Ad.6 WSA w Warszawie wskazał, że zarzut ten dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a.) jest co najmniej niezrozumiały w świetle zapisów znajdujących się na str. 9-11 zaskarżonej decyzji, gdzie organ szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia kary, co dawało skarżącej możliwość zweryfikowania jej wysokości. Szczegółowe wyliczenie kary znalazło się także w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dodatkowo dla Sądu I instancji niezrozumiały jest także zarzut Ad. 7 (art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.), ponieważ organy orzekające w uzasadnieniach decyzji wprost wskazywały nie na rozporządzenie z 2006 r. (jak twierdzi skarżąca) lecz na rozporządzenie z 2014 r., na podstawie którego wydane zostało pozwolenie wodnoprawne. Decyzja Starosty z dnia 23 listopada 2017 r., udzielająca pozwolenia wodnoprawnego, została wydana w oparciu o rozporządzenie z 2014 r., dlatego w oparciu o te przepisy wykonawcze należało dokonać oceny spełniania warunków przez ścieki. Następnie odnosząc się do zarzutów Ad. 8 i 5 WSA w Warszawie zaznaczył, że GIOŚ w zaskarżonym orzeczeniu zawarł uzasadnienie odpowiadające regulacji z art. 107 § 3 k.p.a., w tym również wyjaśnił skarżącej na stronie str. 7-8 i 11 decyzji dlaczego brak jest podstaw do zastosowania względem Spółki norm z § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2014 r., a także okoliczności zabraniających stosowanie sumarycznej wartości wskaźników chlorków i siarczanów wprowadzanych do wód. Sąd I instancji wskazał co prawda, że uzasadnienia takiego zabrakło w orzeczeniu organu I instancji, jednak uchybienie to zostało naprawione przez organ odwoławczy, który zgodnie z zasadą zawartą w art. 15 k.p.a. dokonał rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. W związku z powyższym niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., gdyż w tej kwestii nie występują wątpliwości co do treści normy prawnej. Badając zarzut dotyczący Ad. 12/ Sąd I instancji uznał jego niezasadność, gdyż organy orzekające dokonały szczegółowej analizy możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. zasadnie podnosząc, że nie można uznać, iż waga naruszenia była znikoma skoro podmiot wprowadził do środowiska 142 588,38 kg zanieczyszczeń wyrażonych wskaźnikiem – siarczany. Nadto nic nie wskazuje by skarżąca za to samo przewinienie uprzednio już została ukarana przez inny organ. Mając z kolei na uwadze zarzuty Ad. 13 i 14/ Sąd I instancji stwierdził, że art. 189g k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania, a nadto nie doszło do ustalenia opłaty podwyższonej z przekroczeniem terminu jej ustalenia. Mając na względzie treść art. 300 ust. 6 Prawa wodnego, stanowiącego przepis szczególny wobec art. 189g § 1 k.p.a., WSA w Warszawie wskazał, że decyzje obu organów zostały doręczone skarżącej przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego za który ustalono opłatę podwyższoną, a zatem w tej kwestii nie doszło do przedawnienia. Pismem z dnia 21 listopada 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2024 r. wywiodła skarżąca (dalej również "skarżąca kasacyjnie"). Zaskarżając to orzeczenie w całości zarzuciła naruszenie: I. Art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi oraz brak stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne toczyło się wobec skarżącej, która co najmniej przez okres od 12 czerwca 2023 r. do 28 września 2023 r. nie posiadała Zarządu umocowanego do reprezentacji Spółki, albowiem jedyny Członek Zarządu J.W.C. zmarł wobec tego brak organu zarządczego spółki kapitałowej jest pozbawieniem jej możliwości skutecznego działania w obrocie prawnym, a zatem wydana decyzja jest obarczona wadą nieważności, która powinna być wzięta przez Sąd I instancji z urzędu. II. Art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia wskazanych w pozwoleniu wodno-prawnym warunków dotyczących składu ścieków, co winno skutkować obligatoryjnym nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej, gdy tymczasem w żadnym z pomiarów dokonanych przez skarżącą wynik nie wskazywał, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego na mocy § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wskaźnika sumy chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l, co jest zgodne z treścią decyzji z dnia 23 listopada 2017 r., dodatkowo przy założeniu pełnego zmieszania wód, gdzie wskaźnik wynosiłby 1g/l w ściekach wprowadzanych do wód i w konsekwencji brak było podstawy do nałożenia kary pieniężnej. III. Art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z § 17 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (dalej zwane rozporządzeniem), poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie w sytuacji, gdy w szczególności regulacje zawarte w § 19 ust 1 pkt 2 rozporządzenia zostały w sprawie spełnione, a więc suma chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania nie przekroczy 1g/l, a ponadto pominięcie dyspozycji § 19 ust 3 rozporządzenia, które pozwalają na wprowadzenie ścieków o wartości wskaźników przekraczających 1lg/l w przypadku, gdy zastosowanie odpowiedniego rozwiązania technicznego jest niemożliwe lub ekonomicznie nieuzasadnione i w konsekwencji ustalenie, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie jest związany wyłącznie literalnym brzmieniem pozwolenia wodno-prawnego i nie może zastosować dyspozycji powyżej wskazanych przepisów. IV. Art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 81, art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności, do których podjęcia w celu całościowego rozpatrzenia i wyjaśnienia sprawy organ administracyjny jest zobowiązany i w konsekwencji brak zgromadzenia pełnego i wszechstronnego materiału dowodowego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnięcie z niego niewłaściwych wniosków, rozstrzygając wyłącznie w oparciu o dowolnie ustalone okoliczności, które nie stanowią wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia w zakresie stanu faktycznego rzeczywiście istniejącego, z całkowitym pominięciem stanowiska i argumentacji skarżącej i niewzięcie pod uwagę, że wody zrzutowe dostarczane do obiektów spółki to wody sodowo-wapniowo-siarczanowo-chlorkowe, a więc o dużej zawartości siarczanów, a stężenie wody dostarczanej do Spółki już na wstępie nie spełniają wymagań jakie są nałożone na Spółkę. V. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad działania organów administracji publicznej oraz zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, którego nadrzędnym celem jest działanie w oparciu o wszelkie obowiązujące normy prawne, a nie ograniczenie działań organu do literalnej interpretacji decyzji administracyjnej, oraz poprzez zaniechanie czynności pozwalających na pełne wyjaśnienie sprawy czym organy naruszyły zasadę pogłębiania zaufania publicznego. VI. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w sytuacji, gdy w sprawie pozostają co najmniej wątpliwości co do treści normy prawnej tj. § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia, organy rozstrzygnęły wątpliwość na niekorzyść skarżącej. VII. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie w sposób wymagany tymi przepisami podstawy prawnej i uzasadnienia wskazującej w jaki sposób dokonane zostały obliczenia przyjęte za podstawę wymiaru kary pieniężnej, stanowiące załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji, z czego wynika przyjęty do obliczeń wzór poprzez co skarżąca pozbawiona została możliwości weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ, a w szczególności możliwości weryfikacji prawidłowości przejścia przez organ z jednostki miary mających stanowić przekroczenie wartości w mg/dm3 w odniesieniu do ustalenia kary przy przyjęciu jednostki miary i stawki kary za wprowadzenie substancji wyrażonej w kg. VIII. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na wadliwej podstawie prawnej tj. w oparciu o "rozporządzenie Ministerstwa Środowiska z dnia 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 roku, Nr 137, poz. 984 ze zm.)", które to rozporządzenie w dniu wydania decyzji oraz w dniu zaistniałego stanu faktycznego było nieobowiązujące. IX. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z § 19 ust 1 i 3 rozporządzenia, oraz okoliczności zabraniających stosowanie sumarycznej wartości wskaźników chlorków i siarczanów wprowadzanych do wód. X. Brak dokonania analizy wód u dostawcy skarżącej, tj. P. S. A. (jakie parametry mają te wody z chwilą wypływu z tej spółki) czy one przekraczają warunki pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dla skarżącej. XI. Brak dokonania oceny skutków prawnych decyzji Starosty N. z dnia 23 listopada 2017 r. o znaku OŚ.6341.2.2017.Dz, w wyniku której Starosta N. stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty N. z dnia 2 lipca 2013 r. i decyzji z dnia 10 maja 2015 r. (pozwolenie wodnoprawne) i brak przeanalizowania punktu VI ppkt 4 tej decyzji w kontekście warunków wprowadzania ścieków przemysłowych do śródlądowych wód powierzchniowych. XII. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 78 §1 w zw. z art. 89 §1 i 2 w zw. z art. 136 §1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego hydrologa lub też innego biegłego posiadającego odpowiednią wiedzę i kwalifikację na okoliczność ustalenia czy wzrost sumy chlorków i siarczanów do wartości większej niż 1 g/l, poniżej miejsca wprowadzania przez skarżącą ścieków lub wód do potoku bez nazwy w miejscowości S., o których mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego nie spowoduje szkód w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników oraz z dokumentacji postępowania prowadzonego przed Starostą N. (N., ul. B.) pod sygn. akt OŚ.6341.2.6.2017.DZ, a w szczególności z decyzji z dnia 23 listopada 2017 r. w przedmiocie udzielenia Spółce pozwolenia wodno-prawnego oraz złożonego tam operatu wodnoprawnego oraz uznanie przez organ, że dowody te nie mają znaczenia i wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, podczas gdy ustalenie powyższych okoliczności ma znaczenie dla sprawy, chociażby dla miarkowania kwoty nałożonej administracyjnej kary pieniężnej. XIII. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 189f k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istnieje możliwość zastosowania tego przepisu poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, albowiem byłoby to wystarczające w szczególności w sytuacji, gdy doszło do usunięcia przyczyn naruszenia tego prawa. XIV. Art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 189g k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia, albowiem upłynęło ponad pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. XV. Art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania przez organy w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które miały na względzie uznając, że nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącej norm z art 189g k.p.a. w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z odpisu pełnego z KRS celem wykazania, że skarżąca co najmniej przez okres od 12 czerwca 2023 r. do 28 września 2023 r. nie posiadała Zarządu umocowanego do reprezentacji Spółki. Ponadto w oparciu o przedstawione zarzuty kasacyjne wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organów administracyjnych I oraz II instancji w całości i orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W każdym przypadku skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania za I i II instancję, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej ustalonej § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) z uwagi na rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy oraz z uwzględnieniem uiszczonych opłat od wpisu za skargę w wysokości 7 145 zł, opłaty od uzasadnienia wyroku w wysokości 100 zł jak i opłaty od wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 3 473 zł oraz uiszczoną opłatę skarbową w kwocie 17 zł. Jednocześnie Spółka oświadczyła, że domaga się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W złożonej odpowiedzi na skargę GIOŚ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Nadto wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne toczyło się wobec skarżącej spółki, która co najmniej przez okres od 12 czerwca 2023 roku do 28 września 2023 roku nie posiadała zarządu umocowanego do reprezentacji spółki, albowiem jedyny członek zarządu J.W.C. zmarł. Wobec tego braku spółka była pozbawiona możliwości skutecznego działania w obrocie prawnym, a tym samym wydanie decyzji w tych okoliczności obarczone było wadą nieważności. Na wstępie należy wskazać na błędne zredagowanie powyższego zarzutu kasacyjnego. Zarzuty kasacyjne zostały błędnie sformułowane. Norma z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma te nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. Nadto wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu 21 listopada 2023 roku tj. po ustaniu przyczyny skutkującej niemożność działania przez spółkę i doręczona stronie skarżącej w dniu 12 grudnia 2023 roku. Nadto w odniesieniu do osoby prawnej w sytuacji braku organu do momentu ponownego jego powołania można mówić o niemożności działania osoby prawnej. Nie stanowi to natomiast o utracie bytu prawnego przez taką osobę prawną. Brak organu może stanowić zatem podstawę ewentualnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. i to na okres braku organu do jej reprezentowania. Analiza akt sprawy administracyjnej prowadzi do wniosku, że przez okres wskazany w powyższym zarzucie organ odwoławczy nie podejmował żadnych związanych z wyjaśnieniem sprawy. Strona skarżąca nie wykazała, aby powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy np. nie mogła powołać określonych dowodów. Podkreślić także należy, że organ nie był powiadomiony o zgonie jedynego członka zarządu. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 189g k.p.a. Po pierwsze wskazać należy, w podniesionych zarzucie skarżąca kasacyjna mówi o przedawnieniu możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z wymierzeniem opłaty podwyższonej za wprowadzanie do potoku, czyli wód powierzchniowych płynących ścieków przemysłowych z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie art. 280 pkt 2 lit. b p.w Przepis art. 189g k.p.a. ponadto w niniejszej sprawie nie ma zastosowania z uwagi na treść art. 300 ust. 6 p.w, który przewiduje, że zobowiązanie wynikające z decyzji, o których mowa w art. 282 ust. 8 oraz art. 283 ust. 4 tej ustawy, nie powstaje, jeżeli te decyzje zostały doręczone stronie po upływie 5 lat od końca roku, za który ustalono opłatę podwyższoną. Zatem przepis ten stanowi przepis szczególny wobec powołanego w skardze kasacyjnej art. 189g k.p.a. i reguluje kwestię przedawnienia w zakresie nałożenia opłaty podwyższonej. W niniejszej sprawie opłata podwyższona został nałożona za 2018 rok, a zaskarżona decyzją GIOŚ został skarżącej spółce doręczona w dniu 12 grudnia 2023 roku Zatem nie upłynął okres 5 lat liczony końca roku kalendarzowego, za który ustalono opłatę podwyższoną. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przedstawienia w zaskarżonej decyzji rozważań dotyczących braku podstaw do zastosowania art. 189g k.p.a. Po pierwsze przepis ten dotyczy jak wyżej wskazano przedawnienia nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, a nie ustalenia opłaty podwyższonej. Nie podnoszono w wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestii przedawnienia. Nadto z uwagi na oczywistość dat związanych z kwestią przedawnienia, trudno uznać, aby powyższy brak uzasadnienia miał wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145b § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 17 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego poprzez jego nie zastosowanie wskazać należy, że podstawą ustalenia opłaty podwyższonej było przekroczenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty N. z dnia 23 listopada 2017 roku, a więc dotyczyło okresu, gdy powyższe rozporządzenie już nie obowiązywało. Obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, do którego odwołano się także w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym z udzielonego decyzją Starosty N. z dnia 23 listopada 2017 roku,, a która stała się decyzją ostateczną z dniem 19 grudnia 2017 roku. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia ar. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 roku poprzez ich zastosowanie i uznanie przez organ, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym warunków dotyczących składu ścieków, gdy tymczasem zdaniem skarżącej kasacyjnie w żadnym z pomiarów dokonanych przez skarżącą wynik nie wskazywał, że doszło do przekroczenia dopuszczalnego na mocy § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Przepisy art. 298 ust. 1 pkt 2 i art. 299 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska nie miały w niniejszej sprawie zastosowania i organy nie odwoływały się do ich postanowień. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 280 pkt 2 lit. b P.W i nie określa ona kary, lecz opłatę podwyższoną za odprowadzanie ścieków przemysłowych z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 84 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję organ uwzględnił treść postanowień pozwoleń wodnoprawnych wiążących stronę w okresie, za który wymierzono stronie administracyjną karę pieniężną, co wynika z badań określających wskaźniki poszczególnych zanieczyszczeń zawartych w odprowadzanych ścieków, które zostały dołączone do akt sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy okoliczności dotyczące jakości wód dostarczanych do obiektów spółki, a w szczególności, jej zdaniem dużej zawartości siarczanów. Istotne w niniejszej sprawie nie jest ustalenie jakie wody trafiają do skarżącej, ale jakie ścieki odprowadza do potoku, a te jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego są odprowadzane z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym posiadanym przez stronę. Nie było zatem konieczne w niniejszej sprawie przeprowadzania analizy jakości wód dostarczanych przez P. S.A. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje także podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 80 k.p.a. Zasadna jest ocena Sądu I instancji, że organy w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym zebrały materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które zostały następnie przedstawione w sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Skarżąca spółka nie przedstawiła w szczególności dowodów, w oparciu o które ustalono wartości wskaźników zanieczyszczeń odprowadzanych ścieków przemysłowych do wód powierzchniowych. Nadmienić należy, że organy nie są obowiązane do przeprowadzania dowodów wnioskowanych przez stronę w przypadku, gdy dotyczą one okoliczności nieistotnych do rozstrzygnięcia sprawy jak np. jakości wód dostarczanych do prowadzonego kompleksu usługowo-rekreacyjnego w Szaflarach. Za chybiony należało uznać również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 7a § 1 k.p.a. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wynikająca z ww. przepisu, jest dyrektywą interpretacyjną dotyczącą wykładni zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winno mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Innymi słowy, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej. Stosując tę zasadę winno się zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy - ten, który jest najbardziej korzystny dla strony. W rozpoznawanej sprawie ani GIOŚ, ani Sąd I instancji, nie mieli wątpliwości co do interpretacji postanowień § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzi ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Zostało ono przedstawione zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ na stronach 9 i 10 przedstawił przepisy w oparciu, o które dokonano naliczenia podwyższonej opłaty tj. § 8 oraz § 9 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku, przedstawiono wzór, według którego dokonuje się obliczenia opłaty podwyższonej wraz objaśnieniami, a następnie przedstawiono sposób wyliczenia nałożonej opłaty podwyższonej. Tym samym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. także nie zasługuje na uwzględnienie. Tak samo należy ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczący wadliwego powołania się przez organy na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku Ministra Środowiska w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Faktycznie przepisy zawarte w tym akcie prawnym nie obowiązywały zarówno w okresie, za który wymierzono opłatę podwyższoną, a tym bardziej w dacie orzekania. Organy nie powoływały się na powyższe rozporządzenie wskazując na podstawę prawną rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było także podstaw do powołania przez organ biegłego, a tym samym, brak podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 89 § 1 i § 2, art. 136 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Zadaniem organów w niniejszej sprawie jest bowiem kontrola przestrzegania warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Nie jest rolą organów Inspekcji Ochrony Środowiska ustalanie w niniejszej sprawie czy i w jaki sposób suma chlorków i siarczanów do wartości większej niż 1 g/l poniżej miejsca wprowadzania ścieków przez skarżąca spowoduje szkody w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników. Ustalenia w tym zakresie winien poczynić organ wydający pozwolenie wodnoprawne i w oparciu o te ustalenia określić dopuszczalne konkretne stężenie substancji zanieczyszczających w wydawanym pozwoleniu wodnoprawnym. Z kolei w niniejszej sprawie organ bada czy określone w pozwoleniu warunki są przestrzegane. Jednocześnie należy wskazać, że przepisy dotyczące wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie warunków określonych w pozwoleniach wodnoprawnych, w żaden sposób nie wiążą jej wysokości z winą podmiotu, stopniem oddziaływania naruszenia na środowisko, zdrowie i życie ludzi. Rozpoznając zatem ponownie sprawę GIOŚ w następstwie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nie był zobowiązany przeprowadzić dowodu z opinii biegłego na okoliczności wskazane przez stronę w ramach tego zarzutu kasacyjnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 roku w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub ziemi oraz substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej wskazanej w art. 45 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne i obowiązywało do 2 lipca 2019 roku. W § 1, rozporządzenia z 2014 roku stwierdzono, że określa ono substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane (wykaz II) (pkt 1), miejsce i minimalną częstotliwość pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom (pkt 2) a także warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, oraz warunki, jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków (pkt 3). Warunki te uwzględniane są w pozwoleniu wodnoprawnym i możliwe jest, że pozwolenie określi bardziej rygorystyczne warunki lub też mniej niż rozporządzenie. Przyjęcie, tak jak tego oczekuje spółka, bezwzględnego prymatu rozporządzenia, oznaczałoby, że ustalanie warunków odprowadzania ścieków w pozwoleniu wodnoprawnym byłoby zbędne. Zgodnie z art. 41 ust. 6 Prawa wodnego z 2001 r., pod rządami, którego wydano stronie pozwolenie wodnoprawne z 2017 roku organ właściwy do wydania pozwolenia ustalając warunki wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym wartości zanieczyszczeń w ściekach wyższe niż najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3, jeżeli dotrzymanie najwyższych dopuszczalnych wartości nie jest możliwe mimo zastosowania dostępnych technik i technologii oczyszczania ścieków procesie produkcji, a jednocześnie stan wód odbiornika i ich podatność na eutrofizację pozwala na dokonanie odstępstw. Zatem to w pozwoleniu wodnoprawnym organ właściwy do jego wydania określa konkretne maksymalne wskaźniki zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach. W pozwoleniu z dnia 23 listopada 2017 roku uczynił to w pkt VI ppkt 1 i 2 . Regulacja zawarta w powołanym § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 2014 roku nie odnosi się do zawartości zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach, ale do stanu wód powstałego na skutek wprowadzenia ścieków do tych wód. Jest on adresowany do organu wydającego pozwolenie wodnoprawne. Organ ten chcąc zastosować wyjątek przewidziany w wyżej wymiennym przepisie powinien w toku postępowania o wydanie pozwolenia ustalić jaka wartość maksymalna sumy chlorków i siarczanów zawartych w ściekach, może być wprowadzana do śródlądowych wód powierzchniowych płynących przy założeniu, że sumaryczna zawartość chlorków i siarczanów w tych wodach, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania nie przekroczy 1g/l winien w pozwoleniu określić dopuszczalną maksymalną wartość dla tych wskaźników. Taką maksymalną dopuszczalną wartość chlorków i siarczanów w oczyszczonych ściekach określił w pkt VI pkt 1 pozwolenia wodnoprawnego z 23 listopada 2017 roku. Nie może stanowić podstawy do przyjęcia innych wartości wskazany pkt VI ppkt 4 wspomnianego pozwolenia, który nie określa maksymalnych wartości. Widząc ewentualną sprzeczność między powołanymi postanowienia pozwolenia strona mogła skorzystać z trybu odwołania od decyzji w celu ich usunięcia. Skoro nie podjęła takich działań miała obowiązek przestrzegania konkretnych postanowień pozwolenia, w tym dopuszczalnych maksymalnych wskaźników zanieczyszczeń wskazanych w pkt VI ppkt 1 pozwolenia. Należy wskazać, że przeprowadzając wymagane badania na zawartość między innymi chlorków i siarczanów nie przeprowadzają jednocześnie badań w zakresie wyliczenia sumarycznej ich zawartości w wodach, do których ścieki były odprowadzane. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczące błędnego uznania przez organ odwoławczy i zaakceptowania tego stanowiska przez Sąd I instancji braku podstaw do zastosowania w realiach niniejszej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Należy mieć jednak na uwadze, że możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego (por. H. Knysiak-Sudyka, Kontrola decyzji uznaniowych przez sądy administracyjne (w:) M. Kapusta, A. Kaźmierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, A. Rabiega-Przyłęcka, P. Wilczyński (red.), Dyskrecjonalność w przestrzeni administracji publicznej, Warszawa 2025, s. 463, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2025r., sygn. akt III OSK 330/23). Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności decyzji organu administracyjnego, bowiem podjęte rozstrzygnięcia wymagają przekonującego i jasnego uzasadnienia. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się w możliwości wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji, w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (wyrok NSA z 17 września 2024 r., III OSK 291/23, CBOSA). Te warunki zaskarżona decyzja spełnia. Organ wyjaśnił bowiem, że administracyjne kary pieniężne jak i opłaty podwyższone wymierzane za prowadzenie gospodarki wodnej z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na jej prowadzenie, stanowią środki finansowo-prawne chroniące środowisko jako dobro wspólne. Są to instrumenty prawne o charakterze sankcji administracyjnych, zabezpieczające realizację obowiązków dotyczących działania na podstawie i w granicach pozwolenia, określającego warunki korzystania ze środowiska, w niniejszej sprawie w zakresie jakości ścieków wprowadzanych do środowiska. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązek naliczenia opłaty podwyższonej za tego rodzaju naruszenie, a decyzje te mają charakter związany. Organ odwoławczy powołał się na okoliczności związane z doniosłą wagą społeczną ochrony środowiska jako dobra wspólnego. Dlatego też organ odwoławczy słusznie uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia znikomości naruszenia prawa. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował tak sformułowane stanowisko organu, nie znajdując podstaw do jego podważenia. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. kontrola zaistnienia przesłanki "znikomej" wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 343/25). Oczywistym przy tym pozostaje to, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być jednak stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ten obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na jego niewypełnienie. Dokonując wspomnianego wyżej testu proporcjonalności tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo za odmową zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przemawia dobro ogólne jakim jest ochrona środowiska, przy uwzględnieniu, że skarżący jest podmiotem zawodowo trudniącym się prowadzeniem działalności związanej z odprowadzaniem ścieków przemysłowych do wód powierzchniowych, w stosunku do których winno stosować podwyższone kryteria staranności w jej prowadzeniu. Katalog okoliczności mogących przemawiać za uznaniem danego naruszenia jako znikomego w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest katalogiem otwartym. Okoliczności konkretnej sprawy decydują każdorazowo o przypisaniu stwierdzonego naruszenia cechy znikomej wagi. W niniejszej sprawie przeciwko uznaniu stwierdzonego naruszenia za naruszenie znikomej wagi przemawia okres trwania naruszenia, ilość wprowadzonych do środowiska siarczanów ponad wartość określony w pozwoleniu wodnoprawnym (142.588,38 kg). Nadto w przeszłości skarżącej spółce wymierzano administracyjną karę pieniężną za taki sam delikt administracyjny w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Świadczyć to może także o braku przywiązywania przez skarżącą szczególnej uwagi co do wywiązywania się z obowiązków wynikający z pozwolenia wodnoprawnego i braku podejmowania skutecznych działań mających na celu usunięcie przyczyn skutkujących te naruszenia. Zastosowanie w niniejszej sprawie pouczenia nie spełni celu jakiemu służy wymierzenie opłaty podwyższonej. Nie wykazano także w skardze kasacyjnej przesłanek określonych w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjna oddalono w całości. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.