III OSK 595/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 123/24 w sprawie ze skargi M. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 27 października 2023 r. nr 4263 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. Z. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 123/24, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej zwanej "p.p.s.a.") oddalił skargę M. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 27 października 2023 r. nr 4263 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżonym rozkazem personalnym organ utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.; dalej: "u.p."). U podstaw rozkazu personalnego legło ustalenie, iż skarżący, Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], podczas obchodów Dnia Kobiet składając życzenia jednej z funkcjonariuszek, uderzył ją otwartą dłonią w pośladek, co ona odebrała jako zachowanie poniżające i naruszające jej godność. W związku z tym zdarzeniem wszczęto wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne oraz postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. W dniu 17 kwietnia 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło również zawiadomienie z 13 kwietnia 2023 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie naruszenia nietykalności cielesnej, tj. o czyn z art. 217 § 1 Kodeksu karnego. Organy Policji w obu rozkazach personalnych przyjęły, że skarżący utracił nieposzlakowaną opinię, narażając dobre imię Policji na niesłuszne negatywne oceny społeczne. Organy miały na uwadze nie tylko przywołane wyżej zdarzenie zaistniałe w trakcie obchodów Dnia Kobiet czy postępowanie dyscyplinarne, ale także wskazanie w oświadczeniu majątkowym danych niezgodnych ze stanem faktycznym, i niedochowanie należytej staranności przy jego wypełnianiu oraz inne, przedstawiane w mediach i budzące kontrowersje sytuacje z udziałem skarżącego jak np. zrzucanie konfetti ze śmigłowca na zebrany tłum, w tym ówczesnego wiceszefa MSWiA J. Z. oraz pokaz tańca hawajskiego zaprezentowanego przez grupę "[...]", działającą przy [...], w ramach konferencji poświęconej bezpieczeństwu osób starszych, zorganizowanej w 2016 r., a także awanturę przed nocnym klubem [...] w centrum [...] w 2013 r., podczas której skarżący miał półnagi biegać i zakrwawiony awanturować się po uprzedniej zabawie i spożywaniu alkoholu w towarzystwie znajomych. Skarżący wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji w jego uzasadnieniu wskazał, że organy właściwie przyjęły spełnienie przesłanki zwolnienia policjanta ze służby wobec jej ważnego interesu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. Sąd zwrócił uwagę na niesporność kluczowych ustaleń faktycznych, w tym na fakt postawienia skarżącemu zarzutu z art. 217 § 1 k.k. U podstaw rozkazów legło także wszczęcie postępowania dyscyplinarnego o podanie w oświadczeniu majątkowym informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, wielokrotne przedstawianie skarżącego w środkach masowego przekazu w kontekście innych kontrowersyjnych wydarzeń negatywnie wpływających na wizerunek i odbiór społeczny Policji. Sąd w pełni zgodził się z oceną organów Policji, że postawienie skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji na kierowniczym stanowisku, zarzutu karnego szkodzi autorytetowi Policji oraz negatywnie wpływa na zaufanie obywateli do funkcjonariuszy tej formacji. W sytuacji, gdy policjantowi zarzuca się popełnienie czynu karalnego, ze wszech miar uzasadnione jest stanowisko, iż przestaje on spełniać kryterium nieposzlakowanej opinii, a jego ewentualne pozostawanie w szeregach tej formacji byłoby sprzeczne z jej interesem. W konsekwencji uprawnione było podjęcie przez organy Policji działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), tj.: a) "przez niewłaściwą realizację przez WSA funkcji kontrolnej (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024,1267) przez niedostrzeżenie naruszenia prawa procesowego, popełnionego w postępowaniu administracyjnym, w szczególności": - art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. przez prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nadinsp. R. S., świadka w postępowaniu karnym w sprawie zdarzenia z 8 marca 2023 r., a więc osobę podlegającą obligatoryjnemu wyłączeniu, co doprowadziło do sytuacji, że postępowanie prowadziła osoba nieobiektywna, co nie mogło pozostać bez wpływu na przebieg i wynik postępowania administracyjnego, - art. 75 § 1 i art 77 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie w postępowaniu administracyjnym żadnego ze zgłaszanych przez skarżącego dowodów, w tym pisma do rzecznika dyscyplinarnego z 16 czerwca 2023 roku wskazującego, że przyczyną wystąpienia błędów w oświadczeniu majątkowym było m.in. doręczenie rozliczenia PIT 11 przez płatnika tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kilka miesięcy po terminie określonym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy wniosku o zabezpieczenie monitoringu KWP w [...] i przesłuchanie świadków, co mogło mieć wpływ na odtworzenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia z 8 marca 2023 r., a także dowodów wskazujących na zasługi skarżącego dla Policji, czego skutkiem było prowadzenie sprawy na podstawie jedynie części materiału dowodowego, wbrew zasadzie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a tym samym miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie administracyjne. Zdaniem skarżącego, konsekwencją ww. błędów proceduralnych było naruszenie art. 151 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niewłaściwe niezastosowanie tych przepisów skoro sąd, mimo błędów procesowych, skargę strony oddalił. b) "art. 141 § 4 zd." w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie wydanego orzeczenia, polegające na nieodniesieniu się do zarzutów skarżącego, ale przede wszystkim na kilkukrotnym wskazaniu, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że skarżącemu zostały przedstawione zarzuty karne, co stanowić miało zasadniczy powód wydania rozkazu o zwolnieniu go ze służby w Policji i uzasadniało zastosowanie procedury z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. z 2024, poz. 145) i skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono szeregu zgłaszanych przez skarżącego wniosków dowodowych. Skarżący wyjaśnił powody niezawinionego błędnego uzupełnienia oświadczenia majątkowego oraz zwrócił uwagę na wszczęte śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i nękania przez niego skarżącego. Zwrócił uwagę, że skarżący był wielokrotnie nagradzany, a w związku z pełnieniem wzorowo służby reprezentował Policję podczas międzynarodowych zawodów policyjnych, brał też udział w działaniach polskiej Policji poza granicami kraju. Zdaniem strony dokonanie oceny niepełnego stanu faktycznego budzi uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona została przez Sąd I instancji w sposób wybiórczy, nieuwzględniający w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, co uniemożliwiło merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa. Skarżący w czasie trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby nie był stroną w żadnym postępowaniu karnym, a postępowanie toczyło się tylko w sprawie, a nie przeciwko skarżącemu, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konsekwentnie powołuje się na utratę nieposzlakowanej opinii skarżącego przez przedstawienie mu zarzutów karnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej p.u.s.a. Przepis art. 1 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy normujący zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naruszenia tego skarżący upatruje w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nadinsp. R. S., świadka w postępowaniu karnym prowadzonym w sprawie zdarzenia z 8 marca 2023 r. Przepis art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że "[p]racownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: (...) 4) w której był świadkiem". Zatem dla uznania zasadności tego zarzutu, konieczne byłoby stwierdzenie tożsamości sprawy, w której zeznawał Komendant Wojewódzki Policji jako świadek ze sprawą niniejszą. Tymczasem, nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie zachodzi tożsamość niniejszej sprawy w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby ze względu na ważny interes służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z postępowaniem karnym prowadzonym przez prokuratora, które zmierza do ustalenia czy sprawca popełnił czyn i czy ponosi za ten czyn odpowiedzialność karną, w której R. S. zeznawał jako świadek. Co prawda, przedmiotem tych spraw jest między innymi ocena zachowania skarżącego podczas zdarzenia mającego miejsce 8 marca 2023 r., jednak obie sprawy toczą się niezależnie od siebie w odmiennych trybach i mają odmienne cele. Natomiast związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczonymi podstawami kasacyjnymi nie uprawnia do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej okoliczności pod kątem wątpliwości co do bezstronności Komendanta Wojewódzkiego Policji, wskazanych jako przesłanka wyłączenia przewidziana w art. 24 § 3 k.p.a. Trafny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, że brak szczegółowego odniesienia się przez sąd administracyjny I instancji do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy. Jednak w sytuacji, gdy zarzuty podniesione w skardze dotykają kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ich całkowite pominięcie albo potraktowanie marginalne czyni uzasadnienie wyroku wadliwym w stopniu istotnym, tj. uniemożliwiającym przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z 3 października 2017 r. sygn. akt I FSK 8/16). Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd ograniczył się do ogólnych li tylko stwierdzeń odnoszących się do zarzutów skargi, stwierdzając, że organ odwoławczy przedstawił okoliczności faktyczne sprawy oraz wyczerpująco odniósł się do zarzutów odwołania. A w dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji podał tylko, że "[w] kontrolowanej przez Sąd sprawie nie naruszono ani ww. przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki zwolnienia ze służby z uwagi na jej ważny interes, ani też przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia wystarczającego do podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Zaskarżony (i utrzymany nim w mocy) rozkaz personalny nie nosi cech dowolności – organ Policji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy, a wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.". Tymczasem skarżący podniósł kilka zarzutów, w których zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i art. 7, 77 § 1, 78, 80 k.p.a., zmierzając do wykazania, że organy oddalając szereg zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych nie wyjaśniły istotnych dla sprawy okoliczności, co doprowadziło do dowolnej i wybiórczej zdaniem skarżącego, oceny materiału dowodowego. Trzeba również zauważyć, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji kluczowe ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie nie są niesporne. Skarżący konsekwentnie zaprzecza aby dłonią uderzył w pośladek pracownicę KWP. Zaprzecza także aby świadomie podał niewłaściwe dane w oświadczeniu majątkowym, twierdzi, że przyczynił się do tego organ. Skarżący zarzucił też w skardze, że organ nie wziął pod rozwagę wzorowej służby skarżącego, otrzymywanych nagród, szybkich awansów i jego działalności społecznej. W skardze zarzucił ponadto brak bezstronności Komendanta Wojewódzkiego Policji R. S. i niewyłączenie go od rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd I instancji w zasadzie poza ogólnikowymi stwierdzeniami w tych kwestiach nie przedstawił jakichkolwiek argumentów odnoszących się do tych poszczególnych, szczegółowo uzasadnionych w skardze zarzutów. Argumentacja skarżącego została częściowo przytoczona w skardze kasacyjnej. Brak stanowiska Sądu I instancji w tych kwestiach utrudniał niewątpliwie skarżącemu sformułowanie zarzutów kasacyjnych a Sądowi kasacyjnemu uniemożliwia ocenę zarzutów kasacyjnych szczególnie związanych z nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i oceną ustalonych okoliczności a w konsekwencji ocenę zgodności z prawem zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Wyżej wskazane uchybienia Sądu stanowią o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zasadnie zarzucono także w skardze kasacyjnej naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kilkakrotnie powołał się na okoliczność, która nie miała miejsca i nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że: "Niewątpliwym bowiem jest, iż skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia czynu zabronionego z art. 217 § 1 Kodeksu karnego, polegającego na uderzeniu człowieka lub w inny sposób naruszeniu jego nietykalności cielesnej. Czyn ten jest zagrożony grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku." (str.9). "Należy w pełni zgodzić się z oceną organów obu instancji, że postawienie skarżącemu - jako funkcjonariuszowi Policji (i to na kierowniczym stanowisku) zarzutu karnego szkodzi autorytetowi Policji oraz negatywnie wpływa na zaufanie obywateli do funkcjonariuszy tej formacji. W sytuacji, gdy policjantowi zarzuca się popełnienie czynu karalnego, ze wszech miar uzasadnione jest stanowisko, iż przestaje on spełniać kryterium nieposzlakowanej opinii, a jego ewentualne pozostawanie w szeregach tej formacji byłoby sprzeczne z jej interesem. Tak więc sam fakt postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, jakim jest naruszenie nietykalności cielesnej, deprecjonuje go jako funkcjonariusza Policji, bo formacja ta - dla skutecznego wykonywania zadań - powinna być obdarzona zaufaniem społecznym." (str.10). "Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego jednoznacznie wynika, że główną faktyczną podstawą zwolnienia skarżącego ze służby było postawienie mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 Kodeksu karnego." (str. 11). Tymczasem w aktach sprawy na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie ma dowodu potwierdzającego, że skarżącemu postawiono jakikolwiek zarzut w postępowaniu karnym. Co więcej, organy Policji obu instancji nie ustaliły aby skarżącemu postawiony został jakikolwiek zarzut karny, w szczególności zarzut popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 Kodeksu karnego i nie powoływały się na taką okoliczność. Organy Policji stwierdziły jedynie, że zostało wszczęte postępowanie karne w sprawie, której przedmiotem jest zdarzenie z udziałem skarżącego mające miejsce 8 marca 2023 r. na terenie Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Zatem, Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wyszedł poza akta sprawy i dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie okoliczności, która nie wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Taka sytuacja wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Z zacytowanych wyżej fragmentów stanowiska Sądu I instancji wynika, że kilkakrotne powołanie się na okoliczność, która nie znajdowała potwierdzania w aktach sprawy, niewątpliwie wpłynęła na stanowisko Sądu I instancji co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi. Zatem uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie, odnosząc się do stanowiska Komendanta Głównego Policji, należy tu wyjaśnić, że Sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. kontrolując działalność administracji publicznej opierają się na aktach sprawy i wynikających z nich okoliczności mających miejsce do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Zatem wskazywane w odpowiedzi na skargę kasacyjną okoliczności postawienia zarzutów skarżącemu i skazania go nieprawomocnym wyrokiem z 16 czerwca 2025 r., mające miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji, są irrelewantne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W rezultacie, Sąd I instancji co najmniej przedwcześnie oddalił skargę, naruszając tym samym art. 151 p.p.s.a. Wskazane wyżej naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zarzutu naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania kasacyjnego od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. Z., orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.