III OSK 6153/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. j. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2731/20 w sprawie ze skargi B. sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r. nr KOA/3594/Os/18 w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2731/20 oddalił skargę B. sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r. nr KOA/3594/Os/18 w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Decyzją z dnia 24 października 2018 r. znak: OS-WO-OO.7252.556.2018.MI Marszałek Województwa Mazowieckiego (dalej w skrócie: "Marszałek" lub "organ pierwszej instancji"): 1) wymierzył B. sp. j. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "skarżąca" lub "Spółka") opłatę za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów i pyłów do powietrza za 2017 r., której wysokość stanowi różnicę pomiędzy należną opłatą a opłatą wynikającą z przedłożonego w dniu 5 kwietnia 2018 r. "Wykazu zawierającego zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat" za 2017 r. w kwocie: 88 410,00 zł; 2) zobowiązał Spółkę do wpłaty w/w kwoty, wraz z odsetkami, na rachunek bankowy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego w Warszawie. W odwołaniu od powyższej decyzji Marszałka skarżąca podniosła naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm., dalej w skrócie: "p.o.ś."). Stwierdziła również, że wyłączną przyczyną niewydania decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego w terminie określonym w art. 209 ust. 2 p.o.ś. było wadliwe zastosowanie przez organ art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936, dalej w skrócie: "ustawa zmieniająca") oraz art. 218 ust. 4 pkt 1 p.o.ś., co doprowadziło do nieuzasadnionego wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku i w konsekwencji do zbędnej zwłoki prowadzonego postępowania. Decyzją z dnia 12 listopada 2020 r. nr KOA/3594/Os/18 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazało, że podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1 p.o.ś.). Wysokość należnej opłaty, ustala we własnym zakresie podmiot korzystający ze środowiska według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce i wnosi ją za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 ust. 1 i art. 285 ust. 1 i 2 p.o.ś.). Podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2 i 4 p.o.ś., przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat, z zastrzeżeniem art. 289 ust. 1 (art. 286 ust. 1 p.o.ś.). W przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500 % za wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów (art. 292 pkt 1 p.o.ś.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że od stycznia 2017 r. skarżąca prowadzi nową instalację do [...] o łącznej liczbie stanowisk [...]. Co istotne, z treści decyzji Marszałka z dnia 23 sierpnia 2017 r. nr 74/11/PZ.Z nie wynika, aby Spółka posiadała przed uzyskaniem na jej mocy pozwolenia zintegrowanego, innego zezwolenia na korzystanie ze środowiska w związku z przedmiotową instalacją. Dlatego też fakt, iż nieuzyskanie pozwolenia zintegrowanego we właściwym czasie mogło być wywołane przez okoliczności leżące po stronie organu właściwego w przedmiocie wydania tego pozwolenia nie ma wpływu na naliczenie opłat podwyższonych, dokonane zaskarżoną decyzją. Nie było zatem potrzeby przeprowadzenia dowodu z akt postępowania zakończonego w/w decyzją z dnia 23 sierpnia 2017 r., o co wnosił pełnomocnik skarżącej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. oraz art. 276 ust. 1, art. 288 ust. 1 pkt 2 i art. 292 pkt 1 p.o.ś., poprzez aprobowanie zasadności ich zastosowania przez organ pierwszej instancji, pomimo tego, że wyłączną przyczyną korzystania przez skarżącą ze środowiska w spornym okresie bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego było pozostawanie przez Marszałka w daleko idącej zwłoce w rozpoznaniu złożonego przez skarżącą w dniu 20 lipca 2016 r. wniosku, spowodowane wadliwym stosowaniem przez tenże organ art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej oraz art 218 ust. 4 pkt 1 p.o.ś, co prowadziło do nieuzasadnionego wzywania skarżącej do uzupełnienia wniosku i w konsekwencji do zbędnej zwłoki prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że wymierzając opłatę organy trafnie uznały, iż skarżąca, jako podmiot korzystający ze środowiska – pomiędzy styczniem a sierpniem 2017 r. – bez uzyskania wymaganego pozwolenia (tj. pozwolenia zintegrowanego), ponosi opłatę podwyższoną na zasadzie art. 276 ust. 1 p.o.ś. Powyższe wynika z prawidłowego przyjęcia przez organy (co nietrafnie kwestionuje skarga), iż z racji wystąpienia przez Spółkę do Marszałka (w odrębnym postępowaniu) o wymagane pozwolenie zintegrowane dopiero po raz pierwszy (nie zaś po raz kolejny, prolongujący pozwolenie obowiązujące dotychczas), okoliczności niewydania tego pozwolenia przez organ przed przystąpieniem przez skarżącą do korzystania ze środowiska (tj. ewentualne pozostawanie przez Marszałka w zwłoce w rozpoznaniu wniosku) nie mogły być brane pod uwagę przy orzekaniu w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/11, w której wskazano, iż: "W sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres". WSA w Warszawie zauważył, że: - w styczniu 2017 r. skarżąca rozpoczęła eksploatację instalacji, do prowadzenia której wymagane było pozwolenie zintegrowane (instalacja do [...] o łącznej liczbie stanowisk [...]), obowiązek uzyskania zezwolenia wynikał z art. 201 ust. 1 p.o.ś. w zw. z pkt 6 ppkt 8 lit. a załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiskowych jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169); - przed rozpoczęciem eksploatacji instalacji skarżąca wystąpiła wprawdzie do Marszałka o udzielenie wymaganego pozwolenia, niemniej pozwolenie to zostało wydane dopiero w dniu 23 sierpnia 2017 r. (decyzja Marszałka nr 74/11/PZ.Z); - w/w pozwolenie jest pierwszym pozwoleniem zintegrowanym dotyczącym korzystania przez skarżącą ze środowiska w związku z przedmiotową instalacją; - skarżąca konsekwentnie wywodzi, iż: a) dołożyła należytej staranności, celem uzyskania wymaganego pozwolenia, składając odpowiednio wcześniej wniosek w tym przedmiocie, niemniej wszczęte w ten sposób postępowanie było prowadzone przez Marszałka przewlekle (na tę okoliczność powołuje obszerną argumentację); b) nie może ona w tej sytuacji ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego działania Marszałka. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w świetle orzecznictwa w/w okoliczności kilkumiesięcznego eksploatowania instalacji bez wymaganego zezwolenia (tj. eksploatowanie tej instalacji w okresie zawisłości wniosku o wydanie dopiero pierwszego pozwolenia zintegrowanego, nie zaś kolejnego wniosku w tym przedmiocie) co do zasady uniemożliwiają badanie, czy niewydanie przez właściwy organ pozwolenia zintegrowanego przed rozpoczęciem eksploatacji instalacji przez skarżącą jest wynikiem okoliczności leżących po stronie tego organu. Nawet zatem, gdyby przewlekłość ta istotnie miała miejsce, to nie mogłoby to stanowić przesłanki do odstąpienia przez organy od zastosowania w sprawie art. 276 ust. 1 p.o.ś. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła Spółka. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciła: I) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 276 ust. 1 w zw. z art. 288 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 292 pkt 1 p.o.ś., poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie zobowiązana jest do uiszczenia podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska, pomimo tego, że wyłączną przyczyną korzystania przez Spółkę ze środowiska w spornym okresie bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego było pozostawanie przez organ pierwszej instancji w daleko idącej zwłoce w rozpoznaniu złożonego przez skarżącą w dniu 20 lipca 2016 r. wniosku, spowodowane wadliwym zastosowaniem przez tenże organ art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej" oraz art. 218 ust. 4 pkt 1 p.o.ś, co doprowadziło do nieuzasadnionego wzywania skarżącej do uzupełnienia wniosku i w konsekwencji do daleko idącej przewlekłości prowadzonego postępowania; 2) art. 218 pkt 1 p.o.ś. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm., dalej w skrócie: "u.i.o.ś.") w zw. z art. 1 pkt 20 i art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej oraz art. 215 ust. 4 pkt 1 p.o.ś., poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji pominięcie faktu, że organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji zaaprobował w istocie niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów przez organ pierwszej instancji w toku rozpoznawania sprawy z wniosku skarżącej o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego; 3) art. 2 Konstytucji RP, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji obarczenie skarżącej negatywnymi skutkami działania organów administracji publicznej, które pozostawało w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa; II) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji pominięcie faktu, że organ drugiej instancji prowadził postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji w sposób rażąco sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że Kolegium całkowicie zbagatelizowało konieczność ustosunkowania się do zarzutów objętych treścią odwołania, nie podejmując nawet próby konfrontowania rzeczonych zarzutów z okolicznościami faktycznymi i prawnymi przedmiotowej sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie faktu, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji jest dalece ogólne, co uzasadnia twierdzenie, iż Kolegium zaniechało rozpoznania istoty sprawy, uchylając się w sposób nieuprawniony od rozpoznania podniesionych w treści odwołania zarzutów; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 4 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy czym należyta, kompleksowa i rzetelna ocena tegoż materiału powinna prowadzić do zgoła odmiennych wniosków, a Sąd pierwszej instancji pominął fakt, że organy administracji publicznej nie uwzględniły w sprawie wszystkich okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik, a w szczególności nie uwzględniły niewątpliwego zawinienia ze strony organu administracji publicznej oraz braku winy po stronie skarżącej; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo tego, że należyta ocena okoliczności faktycznych i prawnych, które towarzyszyły wydaniu decyzji przez właściwe organy administracji publicznej na etapie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a w szczególności analiza przyczyn korzystania przez skarżącą kasacyjnie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia, winna prowadzić do uchylenia decyzji organów obu instancji. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut pierwszy skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia prawa materialnego. Według art. 276 ust. 1 p.o.ś., podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Z kolei wymieniony w tym zarzucie przepis art. 288 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. stanowi o podstawie ustaleń faktycznych koniecznych do prawidłowego naliczenia opłaty za korzystanie ze środowiska opartych na danych technicznych i technologicznych. Przepis nie definiuje tych danych. Natomiast przepis art. 292 pkt 1 p.o.ś. stanowi, że w przypadku braku wymaganego pozwolenia, podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500% za wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów. W sprawie nie jest sporne, że skarżąca kasacyjnie w w/w okresie nie posiadała wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/11: "W sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres". Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że należy odróżnić sytuację, w której podmiot prowadzący działalność gospodarczą na podstawie poprzednio wymaganego (i wystarczającego) pozwolenia stara się po raz pierwszy o pozwolenie zintegrowane, od sytuacji podmiotu, który stara się o takie pozwolenie po raz pierwszy z uwagi na fakt, że dopiero zamierza rozpocząć daną działalność. O ile w drugim przypadku podmiot może powstrzymać się od rozpoczęcia prowadzenia działalności, a ewentualne szkody wynikłe z tego tytułu mogą być naprawione poprzez wypłatę stosowanego odszkodowania, o tyle w pierwszym przypadku opieszałość organu w wydaniu decyzji oznaczać będzie dla podmiotu już prowadzącego działalność, konieczność zaprzestania prowadzenia tej działalności, co w konsekwencji może doprowadzić nawet do likwidacji zakładu w wyniku np. utraty płynności finansowej lub utraty rynku zbytu. Powyższych negatywnych konsekwencji, w szczególności likwidacji zakładu lub utraty rynku, nie da się naprawić poprzez wypłatę stosownego odszkodowania (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2429/12). Z poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń wynika, że eksploatacja instalacji bez wymaganego zezwolenia miała miejsce w okresie zawisłości wniosku Spółki o wydanie pierwszego, a nie kolejnego, pozwolenia zintegrowanego, a więc z uwagi na fakt, że Spółka dopiero rozpoczynała działalność. Zasadnie zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, że okoliczność kilkumiesięcznego eksploatowania instalacji bez wymaganego zezwolenia (tj. eksploatowanie tej instalacji w okresie zawisłości wniosku o wydanie dopiero pierwszego pozwolenia zintegrowanego, nie zaś kolejnego wniosku w tym zakresie) uniemożliwia badanie, czy niewydanie przez właściwy organ pozwolenia zintegrowanego przed rozpoczęciem eksploatacji instalacji przez skarżącą jest wynikiem okoliczności leżących po stronie tego organu. Nawet zatem, gdyby przewlekłość ta miała miejsce, to z uwagi na wskazane okoliczności nie mogłoby to stanowić przesłanki do odstąpienia przez organy od zastosowania w sprawie art. 276 ust. 1 p.o.ś. W konsekwencji powyższego, zarzuty drugi i trzeci skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia prawa materialnego, których argumentacja odwołuje się do potrzeby podjęcia analizy legalności działań Marszałka w związku z postępowaniem prowadzonym w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Chybione okazały się również zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi istotę postępowania wyjaśniającego. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy – inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem to przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione – ustalono bowiem okres prowadzenia działalności bez wymaganego prawem pozwolenia. Natomiast okoliczności, na które wskazuje skarżąca kasacyjnie, dotyczą postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego. Ich ocena w rozpoznawanej sprawie stanowiłaby naruszenie nakazu orzekania w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Nietrafnie zarzuca również skarga kasacyjna wadliwość uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Kwestionowane uzasadnienie zawiera wymagane prawem elementy, a zwłaszcza wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z kolei zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., jest wadliwie skonstruowany. Powołane w nim przepisy są tzw. przepisami wynikowymi, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut ich naruszenia, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać zarzut naruszenia owych przepisów z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Błąd ten został naprawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym powiązano naruszenie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. Jak już jednak wskazano, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów k.p.a., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.