III OSK 6934/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski protokolant asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio B. sp. z o.o. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 37/21 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem).

Wyrokiem z 23 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka lub inwestor) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 12 listopada 2020 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 23 stycznia 2018 r. spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta Gdańska o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Zespół zabudowy mieszkalno-usługowej z garażami podziemnymi, projektem zagospodarowania terenu i infrastruktura techniczną - budynki A1, A2, A3, A4, B, CD, E, U1, U2, [...], [...]". W dołączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia (KIP) przedsięwzięcie scharakteryzowano jako budowę zespołu pięciu obiektów wraz z infrastrukturą im towarzyszącą. Decyzją z 13 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Gdańska określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, określając istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło uczestniczące w postępowaniu Stowarzyszenie C. Decyzją z 12 listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło decyzję z 13 grudnia 2019 r. w całości i odmówiło ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego, planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla centrum Zaspy z węzłem przesiadkowym SKM w mieście Gdańsku, przyjętego uchwałą Rady Miasta nr XXIX/932/04 z dnia 28 października 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 150, poz. 2778, dalej: m.p.z.p.), co uzasadniało wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.. dalej: ustawa środowiskowa). Przedsięwzięcie nie spełnia wymogów w zakresie powierzchni zabudowy o wysokości powyżej 15 m, co przekłada się na ocenę przedsięwzięcia w zakresie dopuszczonej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tzw. dominanty architektonicznej oraz uzyskania w wyniku realizacji przedsięwzięcia powierzchni brutto pod usługi. Zgodnie bowiem z pkt 7 ppkt 5 karty terenu 001, maksymalna wysokość zabudowy to 15,0 m, a na powierzchni do 5% wielkości terenu dopuszcza się wysokość zabudowy do 55,0 m. Z kolei zgodnie z pkt 17 ppkt 2 karty dotyczącym szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia ich użytkowania, minimalna powierzchnia usług brutto to 50 000 m2. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie przyjętymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasadami kształtowania zabudowy i zagospodarowania tego terenu, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu powinna wynosić maksymalnie 80%, z zastrzeżeniem, że dla zabudowy powyżej 15 m minimalna powierzchnia usług brutto to 50 000 m2, a wysokość maksymalna to 15 m, przy czym na powierzchni do 5 % wielkości terenu dopuszcza się wysokość zabudowy do 55 m. W ocenie Sądu I instancji, analizując parametry planowanego przedsięwzięcia w kontekście tych zasad, organ odwoławczy powział uzasadnione wątpliwości co do powierzchni zabudowy o wysokości powyżej 15 m. Na działkach nr [...] i [...] spółka planuje bowiem budynki o wysokości 54,25 m z usługami na parterze. Druga z wątpliwości dotyczy uzyskania powierzchni użytkowej brutto przeznaczonej pod usługi. Podstawą tego stanowiska była dokonana wykładnia pojęcia "terenu", do którego odnoszą się ustalenia karty terenu 001-M/U32. Zgodnie z § 2 pkt 1 m.p.z.p., teren oznacza obszar wydzielony liniami rozgraniczającymi o jednakowych zasadach zagospodarowania, którego przeznaczenie zostało określone w § 3 tego planu i odpowiedniej karcie terenu. Wniosek dotyczący ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia musi określać teren, na którym inwestor przewiduje zabudowę, co powinno polegać na wskazaniu konkretnych działek ewidencyjnych wraz z ich oznaczeniem na mapie. Obowiązek ten wprost wynika z art. 74 ust. 1 pkt 3a i pkt 6 ustawy środowiskowej i jest skorelowany z obowiązkiem organu określenia w decyzji miejsca realizacji przedsięwzięcia (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy środowiskowej). W niniejszej sprawie spółka określiła teren przedsięwzięcia jako działki nr ewid. [...], a przedłożona dokumentacja nie zawiera żadnych rozwiązań dla pozostałej części terenu karty 001-M/U32 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno wniosek o wydanie decyzji, jak i decyzja środowiskowa nie mogą przesądzać o sposobie zagospodarowania terenów nieobjętych przedsięwzięciem Przyjęcie bowiem poglądu o możliwości bilansowania warunków zawartych w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na pozostałych terenach danej karty planistycznej doprowadzi w tej sprawie do "skonsumowania" przez przedmiotowe przedsięwzięcie "całych limitów zawartych w karcie" odnośnie do powierzchni zabudowy o wysokości 55 m i praktycznie całkowitego pominięcia wymogu przeznaczenia pod usługi minimum 50 000 m2 brutto. Jak wynika z wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, powierzchnia zabudowy budynków o wysokości ponad 15 m wynosi łącznie około 2400 m2 (0,2400 ha), co realizuje przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o 5 % wielkości terenu, na której dopuszcza się wysokość zabudowy do 55 m. W konsekwencji, na pozostałych działkach karty terenu 001-M/U32, które nie są jeszcze zabudowane, nie będzie możliwe zrealizowanie zabudowy o wysokości do 55 m. Powierzchnia usług ma wynosić 3851,40 m2, co stanowi jedynie 7,7 % powierzchni usług wymaganej przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powoduje to, że na terenie karty nieobjętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, konieczne będzie zrealizowanie zabudowy z usługami o minimalnej powierzchni 46 148 m2 (4,6148 ha). Z przeprowadzonej przez Sąd I instancji analizy wynika natomiast, że wymóg ten nie będzie mógł zostać zrealizowany, bowiem cała karta terenu 001-M/032 ma powierzchnię 4,83 ha, z czego 2,88 ha ma zająć planowane przedsięwzięcie. W ocenie Sądu I Instancji, przewidziane w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasady i ograniczenia w zagospodarowaniu odnoszą się do wszystkich działek objętych daną kartą terenu, proporcjonalnie do ich powierzchni. To właśnie wszystkie działki należy rozumieć jako "teren". W ten sposób będzie możliwe równomiernie rozłożenie praw i obowiązków przewidzianych przez uchwałodawcę, a w efekcie cały obszar objęty kartą zawierającą stosowne zasady zagospodarowania będzie spełniać warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo sukcesywnego zagospodarowywania kolejnych jego części. Za takim rozumieniem pojęcia "terenu" przemawia definicja, która stanowi o "jednakowych zasadach zagospodarowania", co należy rozumieć jako zasady takie same, równe i jednolite. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby, że wypełnienie zasad ustalonych w karcie w ramach jednego przedsięwzięcia, uniemożliwiałoby ich wypełnienie przez inne przedsięwzięcie z powodu wyczerpania limitów np. powierzchni zabudowy lub wysokości. Zdaniem Sądu I instancji, prawidłowa jest taka wykładnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która przewiduje obowiązek realizacji zasad zagospodarowania określonych w danej karcie terenu, proporcjonalnie do powierzchni objętej przedsięwzięciem, tj. powierzchni działek wskazanych we wniosku. Zastosowanie takiej wykładni do przedmiotowego przedsięwzięcia powoduje, że cały określony przez spółkę teren przedsięwzięcia, o łącznej powierzchni 2,88 ha, musi spełniać warunki zawarte w pkt 7 i pkt 17 karty terenu 001-M/U32 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, proporcjonalnie do powierzchni działek objętych wnioskiem, odnoszonej do całego terenu karty o powierzchni 4,83 ha. W konsekwencji możliwość zrealizowania zabudowy o wysokości 15-55 m może dotyczyć tylko 0,1440 ha działek inwestora, co odpowiada 5 % z terenu 2,88 ha, a nie całej karty terenu o powierzchni 4,83 ha. Natomiast dokumentacja projektowa przewiduje 0,2400 ha powierzchni działek spółki zabudowanych do wysokości 55 m. Ponadto chociaż wypełnia to wymóg 5 %, jednak w stosunku do całego obszaru karty, a nie terenu przedsięwzięcia, jak powinno mieć to miejsce w świetle wskazanej definicji terenu. Z kolei pod usługi przewidziano tylko 3851 m2, co powoduje, że na pozostałych działkach konieczne będzie zrealizowanie usług o powierzchni 46.128,6 m2, co jest niemożliwe ze względu na powierzchnię tych pozostałych, niezabudowanych działek. W ocenie Sądu I instancji, dla wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może mieć znaczenia stanowisko Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w Gdańsku zawarte w piśmie z 28 marca 2018, na które powołuje się zarówno organ I instancji, jak i spółka. Była to bowiem wyłącznie niewiążąca opinia podmiotu biorącego udział w sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak zawarta w niej teza nie znajduje odzwierciedlenia "w praktyce". Jej zastosowanie powoduje, że w stosunku do później realizowanych przedsięwzięć, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłyby niemożliwe do zrealizowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze, § 2 pkt 1 w związku z § 3 oraz w związku z § 6 ust. 1 m.p.z.p. oraz pkt 7 ppkt 5, pkt 6 ppkt 4, pkt 17 ppkt 2 karty terenu nr 001 oraz art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz w związku z art. 8, art. 64 i art. 87 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Polegało to na uznaniu, że parametry zabudowy wskazane miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (parametry zabudowy usługowej i wysokościowej) muszą każdorazowo zostać spełnione proporcjonalnie do powierzchni terenu przedsięwzięcia, a nie w stosunku do całej karty terenu określonej w tym planie. Po drugie, pkt 17 ppkt 2 karty terenu 001 przez uznanie, że minimalna powierzchnia usług brutto - 50.000 m2 odpowiada pojęciu powierzchni zabudowy i w związku z powyższym niemożliwe będzie na pozostałym terenie objętym kartą 001 zrealizowanie 46 148 m2 powierzchni usług brutto, skoro cała karta terenu 001-M/032 ma powierzchnię 4,83 ha, z czego 2,88 ha ma zająć planowane przedsięwzięcie. W ocenie spółki, powierzchnia usług brutto związana jest z powierzchnią użytkową kondygnacji, a nie powierzchnią zabudowy i może być, biorąc pod uwagę zamierzenie spółki, zrealizowana w parametrach przewidzianych kartą 001 MPZP na pozostałym terenie tej karty. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez oddalenie skargi, pomimo, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) przez rozstrzygnięcie na niekorzyść spółki wątpliwości interpretacyjnych dostrzeżonych przez organ w zakresie § 2 pkt 1 w związku z § 3 oraz w związku z § 6 ust. 1 m.p.z.p. oraz pkt 7 ppkt 5, pkt 6 ppkt 4 oraz pkt 17 ppkt 2 karty terenu nr 001. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze, na uwzględnienie zasługiwał zarzut podnoszący naruszenie § 2 pkt 1 w związku z § 3 oraz w związku z § 6 ust. 1 m.p.z.p. oraz pkt 7 ppkt 5, pkt 6 ppkt 4, pkt 17 ppkt 2 karty terenu nr 001 oraz art. 14 ust. 8 u.p.z.p. a także w związku z art. 8, art. 64 i art. 87 Konstytucji RP oraz w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z zgodnie z pkt 7 ppkt 5 karty terenu nr 001, na przedmiotowym terenie obowiązuje następująca zasada kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: wysokość zabudowy maksymalna: 15,0 m a na powierzchni do 5% wielkości terenu dopuszcza się wysokość zabudowy do 55,0 m. Teren to obszar wydzielony liniami rozgraniczającymi o jednakowych zasadach zagospodarowania, którego przeznaczenie zostało określone w § 3 m.p.z.p. i odpowiedniej karcie terenu (§ 2 pkt 1 in prinicipio m.p.z.p.). Skoro teren oznacza cały obszar objęty odpowiednią kartą terenu, więc zabudowa powyżej 15 metrów, ale poniżej 55 metrów dopuszczalna jest na całej powierzchni tego terenu. Jeżeli inwestor planuje realizację zabudowy do 55 metrów, to ma prawo zagospodarować 5 % powierzchni terenu, ponieważ pozwala mu na to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o ile limit ten nie został już wykorzystany w całości lub w części na pozostałej części tego terenu, nieprzeznaczonej do zagospodarowania przez inwestora. Ograniczenie z pkt 7 ppkt 5 karty terenu nr 001 nie odnosi się do 5% części terenu objętego inwestycją, nie wskazuje również na konieczność proporcjonalnego przeliczania tego limitu. Zarówno Sąd I instancji, jak i organ odwoławczy, dokonały interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób wykraczający poza warunki w nim zawarte, wprowadzając samodzielnie dodatkowe obostrzenia i ograniczenia wobec inwestora. Brak jest przeszkód prawnych, żeby skarżący, jako pierwszy realizujący zabudowę na tym terenie, wykorzystał w pełni limit zawarty w pkt 7 ppkt 5 karty terenu nr 001, ponieważ pozwala mu na to treść tego dokumentu planistycznego, stanowiącego przecież, co należy podkreślić, dokonaną w ramach władztwa planistycznego gminy, ingerencję w przysługujące skarżącemu prawo własności. Nie można z góry zakładać, że na pozostałym terenie w ogóle będzie realizowana jakakolwiek inwestycja wymagająca skorzystania z tego limitu. Natomiast jeżeli do tego dojdzie, to podmiot planujący tego rodzaju inwestycje będzie zobowiązany uwzględnić zarówno ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i ograniczenia wynikające z przedsięwzięć zrealizowanych już ewentualnie na tym terenie, w tym wykorzystanie przez nie limitu z pkt 7 ppkt 5 karty terenu nr 001. Podkreślenia przy tym wymaga, że tego rodzaju wykładni pkt 7 ppkt 5 karty terenu nr 001 dokonał również organ uchwalający ten plan, wskazując, że nie było jego intencją wprowadzania ograniczeń, które dostrzegł następnie organ odwoławczy i które podzielił Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega przy tym, że zgodnie z pkt 18 ppkt 6 karty terenu nr 001, prawodawca lokalny zalecał objęcie tego terenu wspólną inwestycją. Wypełnienie tego zalecenia (które nie ma przecież charakteru wiążącego) oznaczałoby oczywiście brak tego rodzaju wątpliwości w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie jednak nie można oczekiwać od inwestora, że będzie tylko w części korzystał z uprawnień przysługujących mu na podstawie pkt 7 ppkt 5 karty terenu nr 001 (będących przecież jednocześnie ograniczeniami w zakresie wysokości zabudowy). Tego rodzaju warunku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera, a wykładnia przepisów tego aktu prawa miejscowego dokonana w tym zakresie przez Sąd I instancji jest w sposób nieprawidłowy rozszerzająca. Po drugie, na uwzględnienie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie pkt 17 ppkt 2 karty terenu 001 przez uznanie, że minimalna powierzchnia usług brutto - 50.000 m2 odpowiada pojęciu powierzchni zabudowy i w związku z powyższym niemożliwe będzie na pozostałym terenie objętym kartą 001 zrealizowanie 46 148 m2 powierzchni usług brutto, skoro cała karta terenu 001-M/032 ma powierzchnię 4,83 ha, z czego 2,88 ha ma zająć planowane przedsięwzięcie. Spółka prawidłowo wskazuje, że powierzchnia usług brutto związana jest z powierzchnią użytkową kondygnacji, a nie powierzchnią zabudowy i może być, biorąc pod uwagę zamierzenie spółki, zrealizowana w parametrach przewidzianych kartą 001 MPZP na pozostałym terenie tej karty. Minimalna wartość powierzchni usług została określona jako "minimalna powierzchnia usług brutto - 50.000,0 m2". Stanowisko Sądu I instancji jest nieprawidłowe już chociażby z tego względu, że 50.000,0 m2 to 5 ha, a więc powierzchnia większa niż powierzchnia terenu objętego kartą 001. Chodzi zatem o powierzchnię zabudowy, a nie powierzchnię terenu. Zaplanowanie przez inwestora powierzchni usług w wysokości 7,7% zakładanej minimalnej wartości 50.000,0 m2, przy jednoczesnym prawidłowym założeniu, że pozostała część zabudowy może zostać zrealizowana na pozostałej powierzchni terenu, nieobjętej wnioskiem inwestora, oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Po trzecie, w świetle powyższych rozważań, zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7a k.p.a. nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Normy z § 2 pkt 1 w związku z § 3 oraz w związku z § 6 ust. 1 m.p.z.p. oraz pkt 7 ppkt 5, pkt 6 ppkt 4 oraz pkt 17 ppkt 2 karty terenu nr 001, nie budzą w istocie wątpliwości interpretacyjnych, szczególnie uwzględniając, że kwestia ta została jednoznacznie wyjaśniona przez przedstawiciela organu planistycznego w toku postępowania przed organem I instancji. Tego rodzaju wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wprawdzie wiążąca, ale w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zdołał jej skutecznie podważyć, dokonując za organem niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni powyższych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy powołuje się na systemową i funkcjonalną wykładnię przepisów planu, jednak nie wyjaśnia w istocie na czym ta wykładnia polega, jak również pomija, że wykładnia funkcjonalna i systemowa nie może prowadzić do oczywistej sprzeczności z literalnym brzmieniem danego przepisu, co w tej sprawie nastąpiło na skutek nadania cytowanym wyżej normom znaczenia, które nie wynika z ich treści. Mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 p.p.s.a.