III OSK 718/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1261/24 w sprawie ze skargi G.O. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 13 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 grudnia 2024 r., II SA/Wa 1261/24 w sprawie ze skargi G.O. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Policji z 13 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rozkazem personalnym z 23 marca 2022 r., nr [...] , Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej: "Komendant WP") zwolnił skarżącego ze służby w Policji. 26 lutego 2024 r., skarżący złożył odwołanie od ww. rozkazu, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pisma wskazał, że od 27 stycznia 2022 r., przebywał na urlopie wychowawczym, a o rozwiązaniu stosunku służbowego dowiedział się 15 lutego 2024 r., podczas wizyty w Komendzie Miejskiej w [...], kiedy to zamierzał złożyć raport o zwolnienie ze służby. Rozpatrując odwołanie, Komendant Główny Policji (dalej: "Komendant GP", "organ") wskazał, że z informacji umieszczonej na przesyłce adresowanej do skarżącego oraz danych zawartych w elektronicznym potwierdzeniu odbioru wynika, że 30 marca 2022 r. przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została złożona w skrzynce oddawczej skarżącego, o czym go powiadomiono. Następnie 7 kwietnia 2022 r., po raz kolejny poinformowano skarżącego o możliwości odbioru przesyłki. Wobec nieodebrania korespondencji z placówki pocztowej w terminie 14 dni, na mocy art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), została ona uznana za doręczoną 13 kwietnia 2022 r. Komendant GP podkreślił przy tym, że doręczenie przesyłki nastąpiło na adres wskazany przez skarżącego, jako jego adres zamieszkania, a ponadto skarżący, składając wnioski o udzielenie urlopu wychowawczego (z 31 grudnia 2021 r. oraz z 30 grudnia 2022 r.) również wskazywał tożsamy adres, jako swój adres korespondencyjny. Organ wskazał, że warunkiem skutecznego wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu dla jego dokonania, uchybienie terminowi powoduje bezskuteczność tego środka. W ocenie organu, termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego zostałby zachowany gdyby zostało ono złożone przez skarżącego najpóźniej 27 kwietnia 2022 r. Z uwagi na to Komendant GP wydał wskazane na wstępie postanowienie. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym na wstępie wyrokiem z 11 grudnia 2024 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia, Sąd pierwszej instancji wskazał, że instytucja doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 44 k.p.a., stwarza domniemanie doręczenia, dlatego zasady jej stosowania winny być przestrzegane ściśle, a uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że uznanie skuteczności doręczenia w trybie art. 44 k.p.a., wymaga spełnienia trzech przesłanek: - przechowania pisma przez operatora pocztowego przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy (miasta) na ten okres; - umieszczenia zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata; - w wypadku, gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni, umieszczenia powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia. Przekładając powyższe ustalenia na stan niniejszej sprawy, Sąd Wojewódzki uznał, że z adnotacji i pieczęci zamieszczonych na zwróconej do Komendanta WP przesyłce wynika, że przesyłka została nadana na prawidłowy adres w urzędzie pocztowym 25 marca 2022 r. oraz, że po raz pierwszy awizowano ją 30 marca 2022 r., a po raz drugi w 7 kwietnia 2022 r. Następnie 15 kwietnia 2022 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. Sąd pierwszej instancji odnotował przy tym, że w przesyłce brakuje wskazania przez doręczyciela informacji o złożeniu korespondencji w oddawczej skrzynce pocztowej, ewentualnie na drzwiach mieszkania adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, informacji o miejscu i terminie odbioru przesyłki. W takiej sytuacji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznanie skuteczności doręczenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w trybie art. 44 k.p.a., nie znajduje oparcia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy i w związku z tym było co najmniej przedwczesne. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, elektroniczna informacja z systemu Poczty Polskiej, nie pozwala stwierdzić, czy istotnie doręczający złożył w oddawczej skrzynce pocztowej informację o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Sąd podkreślił przy tym, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej, przeciwnie do prawidłowo wypełnionego zwrotnego poświadczenia odbioru, nie stanowi dokumentu urzędowego. Podsumowując Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie nie wiadomo jak działał doręczający, w kwestii pozostawienia informacji o miejscu i terminie odbioru przesyłki (czy informacje te zostawił adresatowi i w którym miejscu), a elektroniczne potwierdzenie odbioru nie zawiera oświadczeń urzędu pocztowego w tym względzie i nie może stanowić wystarczającego dowodu, że wymogi skutecznego doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. zostały dopełnione. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności i zobowiązał Komendanta GP, aby ponownie rozpoznając sprawę zbadał, czy i w jaki sposób skarżący został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki zawierającej rozkaz personalny Komendanta WP w urzędzie pocztowym oraz ponownie ocenił w tym kontekście, czy spełnione zostały przesłanki, określone w art. 44 k.p.a., pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Komendant GP, zaskarżając go w całości. Na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie prawidłowego postanowienia Komendanta GP z 13 maja 2024 r., nr [...] wobec nieuzasadnionego stwierdzenia naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 3 k.p.a. i w zw. art. 134 k.p.a., pomimo, iż Sąd pierwszej instancji nie rozważył kwestii wynikającej z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2024 poz. 467, dalej: "prawo pocztowe") w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. i nie wziął pod uwagę, że od 4 listopada 2022 r. wydruki nadania przesyłki wygenerowane w systemie Elektroniczny Nadawca Poczty Polskiej, z którą powiązana jest usługa EPO, mają walor dokumentu urzędowego, ani nie zakwestionował w swoich ustaleniach niespełnienia obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 Prawa pocztowego, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uchylenie prawidłowego postanowienia Komendanta GP z 13 maja 2024 r., nr [...] i przyjęcie art. 44 § 1 i 2 k.p.a. jako materialnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, mimo iż przepis ten nie daje podstaw do wywiedzenia, że osoba dokonująca doręczenia (pracownika Poczty Polskiej) była obowiązana do wskazania na kopercie informacji o miejscu pozostawienia awiza w sytuacji, gdy z ww. przepisów nie wynika taki obowiązek, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uchylenie prawidłowego postanowienia Komendanta GP z 13 maja 2024 r., nr [...] w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego, tj. braku adnotacji na kopercie o pozostawieniu awiza, pomimo że na kopercie znajdują się przedmiotowe adnotacje wraz z podaniem dat, podpisami i pieczęciami osób je dokonującymi. Z uwagi na powyższe zarzuty, Komendant GP wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub ewentualnie rozpoznanie sprawy, co do istoty, poprzez oddalenie skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja przemawiająca za jej uwzględnieniem. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Naruszenie przepisów postępowania może nastąpić przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a więc może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie zgłoszone zostały jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zwrócić w związku z tym należy uwagę, że zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. in fine, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II GSK 784/10 i przywołane w nim: wyrok SN z 21 marca 2007 r., I CSK 459/06; wyrok SN z 21 marca 2006 r., I CSK 63/05; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 508). W rozpoznawanej sprawie ten obowiązek nie został zrealizowany. Oceniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy przede wszystkim wskazać, że jest to przepis kompetencyjny, o ogólnym (blankietowym) charakterze. Co do zasady nie może on stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, a strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut jego naruszenia, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zostało powiązane z art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut a, b i c) oraz z art. 134 § 1 p.p.s.a. (zarzut a). Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie lub gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., II OSK 1985/09). Analizując orzeczenie Sądu pierwszej instancji według powyższych kryteriów należy stwierdzić, że spełnia ono wymogi stawiane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. W kontrolowanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze oraz stanowiska organu. W sposób szczegółowy wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia wskazując, że skuteczne doręczenie korespondencji w trybie art. 44 k.p.a., wymaga w szczególności prawidłowego zamieszczenia informacji o możliwości i miejscu odbioru awizowanej przesyłki, a organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas oraz musi posiadać informację gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. W tym kontekście Sąd Wojewódzki wskazał, że w niniejszej sprawie nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, jak działał doręczający w kwestii pozostawienia informacji o miejscu i terminie odbioru przesyłki (czy informacje te zostawił adresatowi i w którym miejscu), a na kopercie brakuje adnotacji o tym gdzie umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki. Na tej podstawie Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania było przedwczesne, a ponownie rozpatrując sprawę, organ obowiązany będzie wyjaśnić, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki zawierającej dotyczący go rozkaz personalny. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można podważać poprawności stanowiska Sądu w powyższym zakresie, w tym przyjęcia przez Sąd, jak to określił organ, za podstawę rozstrzygnięcia art. 44 § 1 i § 2 k.p.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie został zgłoszony. Odnosi się to również do podnoszonego w ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pominięcia przez Sąd oceny wydruku nadania przesyłki, wygenerowanego w systemie Elektroniczny Nadawca Poczty Polskiej jako dokumentu urzędowego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a., można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 26 maja 2020 r., II OSK 3218/19; 10 marca 2021 r., II GSK 548/19; 10 lipca 2025 r., III OSK 38/24). Podzielając powyższe stanowisko należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie można stwierdzić niespójności w jego uzasadnieniu. Z uwagi na to sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może zostać uznany za zasadny. Fakt, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że stanowi on o tym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że rozpoznając skargę sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy albo, że sąd powinien wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił i co najważniejsze w niniejszej sprawie, że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też, że strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyrok NSA z 18 marca 2025 r., II GSK 2492/24). Ponadto zaznaczenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani prawidłowości oceny materiału dowodowego sprawy (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15). Autor skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 i p.p.s.a. upatruje w tym, że Sąd pierwszej instancji nie rozważył kwestii wynikającej z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. i nie wziął pod uwagę, że od 4 listopada 2022 r., wydruki nadania przesyłki wygenerowane w systemie Elektroniczny Nadawca Poczty Polskiej mają walor dokumentu urzędowego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił i uzasadnił swój pogląd wskazując, że znajdujący się w aktach sprawy wydruk z systemu Poczty Polskiej nie jest wystarczający dla stwierdzenia, czy istotnie doręczający złożył przesyłkę w oddawczej skrzynce pocztowej. Zarzuty dotyczące prawidłowości lub mocy przekonującej powyższej oceny mogły być podnoszone za pośrednictwem odrębnych zarzutów, które jednak nie zostały zgłoszone. Niezależnie od tego, należy odnotować, że nowelizacja przywołanego w skardze kasacyjnej art. 17 Prawa pocztowego, miała miejsce 4 listopada 2022 r. i weszła w życie po 30 dniach od ogłoszenia ustawy. Natomiast znajdujący się w aktach sprawy dokument elektroniczny z systemu Poczty Polskiej został wygenerowany 19 kwietnia 2022 r., a zatem sprzed zmiany przepisów. W związku z tym należy stwierdzić, że w świetle norm obowiązujących w okresie nadania przesyłki, biorąc pod uwagę fundamentalne znaczenie instytucji doręczenia, Sąd pierwszej instancji zasadnie wyraził wątpliwości dotyczące prawidłowości działania doręczyciela i skuteczności doręczenia przesyłki, a w konsekwencji uznania za prawidłowe doręczenia zastępczego. Mając powyższe na uwadze i uznając niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.